Tilicho lake trekking, Nepal
Verslag van een
trekking naar Tilicho lake in het Annapurna gebied in Nepal van 17 mei t/m 28
mei 2007
deel 3
Tilicho base camp ligt aan het einde van een
gletsjer in prachtige omgeving. Het is heerlijk weer en in het tentenkamp
hebben we echt een kampeervakantie-gevoel. Sangeeta die een veel te dunne
slaapzak heeft, maakt zich op voorhand al geen enkele zorgen over de
nachttemperatuur in de tent.
Santosh en ik maken nog even een wandeling en
klimmen voor de acclimatisatie een paar honderd meter hoger. Hierbij stuiten we
op een kudde van 12 zeldzame blue sheeps. Op de weg terug, begint het te regenen
en steekt er een ijskoude wind op. Het kampeervakantie-gevoel in het kamp maakt
plaats voor een noordpoolexpeditie gevoel en we vluchten min of meer het nabij
gelegen Tilicho base camp hotel in, waar ook de gids en een porter zitten. Deze
porter, Raj Kumar, was altijd goedlachs, met van
’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat een smile van oor tot oor op zijn donkere
gezicht met sneeuwwitte tanden. Maar nu kijkt hij ineens uit zijn ogen als of ie
een joint ter grootte van een honkbalknuppel heeft gerookt. Ondanks dat we hem
voortdurend vertelden dat ie veel moet drinken op grote hoogte, heeft ie veel te
weinig water tot zich genomen. We zien er nu strict op toe dat ie veel drinkt en
geven hem een diamox tablet tegen hoogteziekte.
 |
 |
 |
steile afgrond
|
Tilicho base camp met Yak
|
Blue sheep
|
Sangeeta heeft het idee van slapen in een tent
al uit haar hoofd gezet en tegen bijbetaling (Euro 1) een kamer in het hotel geregeld.
Santosh en ik willen echter per se op deze hoogte (4100) meter en in de regen de
tenten testen, zeker met back up optie van een hotel. Dat is beter dan bij Tilicho
lake zelf erachter komen dat de tenten mogelijk niet voldoen. Gelukkig voldoen de tenten prima, we hebben het
helemaal niet koud en alles blijft droog. De matjes zijn echter flinterdun en
met flinke pijn in de gewrichten kruipen Santosh en ik de volgende dag de tent
uit.
Bij het aanbreken van dag tien schijnt er een lekker zonnetje en buiten nuttigen
(genieten van zou een misplaatste term zijn) we een ontbijtje alvorens we aan de
tocht beginnen die het hoogtepunt van de trekking zou moeten worden. De korte
wandeling naar Tilicho Lake, met vervolgens
de hele middag om van de omgeving van het meer te genieten. Ondanks dat het een korte wandeling betreft,
bedraagt het hoogteverschil zo’n 800 meter, wat op deze hoogte best pittig is.
Halverwege de wandeling neemt de gids samen met
een de ervaren porter uit Manang de “koppositie” van Sangeeta en mij over. We
zijn daar niet blij mee en vinden dat hij bij de laatste twee (Santosh en Raj
Kumar, die zich een dag eerder niet lekker voelde) moet blijven. Hij antwoordt echter
dat het met allebei heel goed gaat. We dringen evengoed nogmaals aan, maar het
verzoek is tegen dovenmansoren gericht. Een ernstige fout die ons duur komt te
staan.
Wanneer Sangeeta en ik eindelijk het vals plat
nabij het meer hebben bereikt en weer enigszins relaxt kunnen lopen, lijkt het
alsof we gefluit horen. We kijken om maar zien over grote afstand helemaal
niemand, dus gaan er nog even vanuit dat we het ons inbeeldden. Een minuut later
horen we het echter weer, maar we zien nog steeds niemand. Wel besluiten we
direct om in de luwte van een groot rotsblok te wachten en niet verder te lopen.
We zitten net als we een enorme “hulp” brul van Santosh horen, terwijl we hem
niet kunnen zien, hij is dus nog ver terug. Fuck, kut, gvd !#*#*!!!. Snel
splitten we. Sangeeta rent richting gids, ik vraag haar nog om evengoed
enigszins rustig aan te doen en zelf “ren” ik richting het gebrul. Tijdens het
lopen, hoor ik Santosh nog een aantal malen hard schreeuwen. Zijn geluid gaat
door merg en been. Als ik hem eindelijk bereik, wil hij dat ik meteen met hem
meega, maar ik ben teveel buiten adem en wil eerst verslag. Het blijkt dat Raj
Kumar, onze goedlachse zwarte prins, ernstige hoogteziekte klachten heeft, hij
is gedesorienteerd, misselijk en heeft een aantal maal overgegeven. Mijn diamox zit echter
in mijn grote rugzak die door de gids werd gedragen en ik heb al heel lang veel
te weinig vocht gehad. Ik geef mijn laatste beetje drinken aan Santosh en snel
weer terug richting gids. Halverwege kom ik de gids met een porter tegen. De
gids is niet zo slim geweest om de diamox al uit mijn tas te halen. Ik neem de
porter mee naar mijn tas en de gids gaat richting Raj Kumar.
Uitgeput bereiken we mijn tas, die ik snel
overhoop gooi en geef de diamox mee aan de porter, die wederom op pad gaat. Ik
plof op de grond om een paar minuten met de ogen dicht uit te hijgen en op
adem/krachten te komen. Wanneer ik mijn ogen open doe, zie ik het hele Tilicho
meer voor me liggen. Door alle commotie had ik het nog niet eens opgemerkt.
Een tijd lang komt er niemand uit de richting
van Raj Kumar. Een beetje op adem gekomen, besluiten Sangeeta en ik maar om vast
het meer wat beter te bekijken/fotograferen, want het heeft geen zin om met zijn
allen naar Raj Kumar te kijken. We geven de twee resterende porters de opdracht
vast een kamp op te slaan, met als hoofddoel het regelen van water, daar we een
groot vocht te kort hebben, wat op een hoogte van 5000 meter niet echt handig
is.
 |
 |
 |
Gletsjer aan de voet van Tilicho
peak
|
Tilicho lake
|
Waar is Mesokunta La (pas)?
|
Wanneer we anderhalf uur later bij het kamp
komen, is de gids nog steeds niet terug en hebben de 2 porters nog steeds geen
water geregeld. Mijn dorst is inmiddels tot ongekende grootte
gestegen en ik begin behoorlijk licht in mijn hoofd en slap in mijn benen te
worden. Tussen 7 uur ’s ochtends en 3 uur ’s middags heb ik minder dan 1
liter kunnen drinken. Sangeeta gaat proberen water te regelen, maar het
rivierwater is enorm modderig, daarom vult ze een ketel met sneeuw, maar is niet
in staat de stove in werking te stellen om het te koken en om onduidelijke
redenen is de rest van de staf ineens verdwenen. Er zit niets anders op dan
gewoon de sneeuw zelf te eten. Ik voel me beroerd en ben verbijsterd door het
buitengewoon onprofessioneel optreden van de staf: geen diamox mee, een gids die
niet bij de laatste/zwakste blijft, onvoldoende water voor onderweg regelen en
in het kamp niet direct aandacht aan het koken van water geven. Omdat ik goed pissed-off ben, ga ik op 100
meter van het kamp even alleen op een rots zitten om tot mezelf te komen. I.p.v.
tot rust te komen, krijg ik een soort van lichte hyperventilatie-aanval. Een
nare ervaring als je door de hoogte toch al zo weinig zuurstof binnenkrijgt. Wanneer het weer een beetje gaat, loop ik terug
naar het kamp, waar Santosh inmiddels is gearriveerd en mij, maar met name
Sangeeta helemaal afblaft omdat het kamp op de verkeerde plaats staat. Hij vindt
dat we hem gepasseerd hebben bij het nemen van het besluit waar een kamp op te
slaan. Het had beneden bij het meer moeten staan ipv op deze plek zonder
meerzicht. Dat vinden wij zelf ook, maar wij hadden nooit de beslissing genomen,
maar door alle toestanden hadden de twee porters zelf een andere plek uitgekozen. Zijn onterechte beschuldingen komen voor mij op
een buitengewoon ongelukkig moment, maar zijn ook wel weer begrijpelijk, hij had
bijzonder stressvolle uren achter de rug.
Het blijkt dat Raj Kumar samen met een van de
porters terug naar Tilicho Base Camp is gestuurd. De gids had nog aan hem
gevraagd of ie Tilicho lake nog wilde zien voor ie ging afdalen. Hij had het meer nog
nooit gezien, dus wilde dat ondanks zijn toestand heel graag. Na enkele meters
zakte hij al in elkaar, dus er was maar een weg......naar beneden en snel.
Inmiddels hebben we allemaal wat eten en
drinken gekregen en we besluiten na het eten nog even naar het meer te lopen. Ik
heb enorme last van mijn hoofd en wil eerst even liggen. Als Santosh en Sangeeta
bij mij komen kijken en aan mijn hoofd voelen, zeggen ze dat ik hoge koorst heb
en niet met hun mee mag. “Wat zullen we nou krijgen, ik ben toch geen klein
kind, ik bepaal zelf wel wat ik doe”. Ze houden echter vol en door hun gepraat
over mijn “hoogteziekte” ga ik me zeker niet beter voelen en bekruipt me een
enorme gevoel van ongerustheid. “Wat als ik echt flink hoogteziekte heb”. Ik
geef me over aan de situatie, neem een tweede helft van een diamox tablet en
blijf in bed liggen. Santosh en Sangeeta voeren drinkwater en koud water om mijn
hoofd koel te houden aan. De handdoek op mijn hoofd is telkens binnen notime
weer warm, wat Santosh en Sangeeta uitspraken laat doen als: “het gaat echt niet
goed met Arno, misschien moeten we naar beneden” etc, etc. Negativiteit, die er
op zo’n moment diep inhakt en je zeker niet beter maakt. Bij controle met een
thermometer blijk ik inderdaad hoge koorts te hebben. Ondertussen heb ik ook
zware darmklachten, waardoor ik regelmatig buiten de tent een rotsblok moet
opzoeken. Tijdens een van die wandelingen voel ik me zo ontzettend beroerd, dat
ik eigenlijk al besluit dat ik naar beneden wil. Het is al laat en dat zou
betekenen dat we grotendeels in het donker zouden moeten afdalen en met deze
actie zou ik de trip voor Santosh en Sangeeta behoorlijk in de war schoppen. Ik
neem me zelf voor dat een half uurtje meer of minder niet uitmaakt en besluit
het toch nog heel even aan te zien. Terug in de tent beginnen de rust, de koude
handdoeken, het drinken van veel water en/of de diamox kennelijk hun vruchten af
te werpen en langzaam gaat het wat vooruit. Sangeeta en ik lezen nog eens goed
over hoogteziekte en de verschillen tussen de lichte en ernstige verschijnselen.
Ondanks dat ik me ontzettend k... voel(de) komen we tot de conclusie dat mijn
klachten niet onder de categorie ernstig vallen. De avond te voren had Santosh
verhaald over een bekende van hem die na zeer ernstige hoogteziekteklachten die
resulteerde in evacuatie per helicopter na 2,5 jaar nog steeds psychische
klachten had, dus het kan altijd erger.
Na wat gegeten te hebben, gaat het nog iets
beter en gaan we maar slapen. Voor de zekerheid zet ik de wekker voor 2 uur
later, om te checken hoe ik me dan voel. Santosh vraagt me om hem wakker te
maken als ie niet van de wekker wakker wordt. De volgende dag blijkt dat hij
zich ook enorm beroerd voelde, maar dat enigszins verborgen hield.
Wanneer we door de wekker wakker worden, zijn
we vanwege het vele drinken ook genoodzaakt een “toilet” op te zoeken. Terwijl
we buiten een beetje staan te praten, komt er een jammerlijk geluid uit de met
sneeuw/ijs bedekte tent van Sangeeta. In haar eentje in een tent met een veel te
dunne slaapzak is het veel te koud om te kunnen slapen. Er zit weinig anders op
dan in de kleine tent nog eens flink in te schikken, zodat we met zijn drieen in
een tent “passen” en met zijn 3-en de tent warm kunnen houden. Sangeeta heeft
het in het midden warmer dan ooit. Zelf kom ik met mijn slaapzak tegen het
tentdoek te liggen, waardoor langzaam maar zeker de ene helft van mijn slaapzak
en lichaam begint af te koelen. Halverwege de nacht wordt die kant (mede door de
lichte sneeuwval) zo koud dat ik nog amper kan slapen. Het gesnurk van mijn twee
Nepalese vrienden helpt daar ook niet bij. Gelukkig had ik in het
begin al diep geslapen, zodat ik voor deze hoogte gemiddeld toch een aardige
nacht had gemaakt.
......lees
verder
Tilicho trekking deel 1 -
Tilicho trekking deel 2 - Tilicho
trekking deel 3 - Tilicho
trekking deel 4
Meer trekking informatie op de
volgende websites:
EncountersNepal
Meer Tilicho Lake (trekking) informatie op de
volgende websites:
Een zeer goede website m.b.t.
Tilicho Lake is
van Per Löwdin uit Noorwegen
Tilicho foto's en informatie
Dagtrip naar Tilicho Lake en het op 5 minuten missen
Picture Gallery Tilicho
DAV Tilicho expedition 2000 /
some more pictures
DAV expedition 2000
Nederlandse Tilicho peak expeditie uit 2002
Singapure Tilicho expeditie uit 2000
meer Nepal pictures
two Austrians climbing
Tilicho Peak and flying to jomson by paraglyde!
17 mei 2007 - 28 mei 2007 -
Tilicho trekking / Annapurna gebied
30 maart
2007 - 4 april 2007 -
Rara lake
6 februari 2007 - 17 maart 2007 -
maha
shivaratri / losar / holi festivals
28 januari 2007 - 5 februari 2007 -
Daman
7 januari 2007 - 23 januari 2007 -
Kinderhuis in Sankhu en
ontwikkelingen Kathmandu
31 December 2006 - 6 januari 2007 -
Oud & Nieuw + bezoek Guru Rimpoche in Bouddhanath
20 december 2006 - 26 december 2007 -
kersttijd in Nepal
17 november - 19 november 2006 -
Manakamana en Bandipur
31 oktober - 16 november 2006 -
Chapagoan / Thecho / Sankhu
10 oktober - 30 oktober 2006 -
Tihar festival
27 september - 9 oktober 2006 -
wederom in Nepal, Dashain festival, Nagarkot
2 mei - 29 mei 2005 -
Mount
kailash lake manasarovar
30 januari - 21 februari -
Noodtoestand in Nepal / Losar /
Sankhu / Pokhara 24 november - 17 december 2004 -
Streetdance / Op de fiets naar Bungamati & Khokana / goede doel
23 oktober - 5 november 2004 -
Changu Narayan, Fietsen naar Phutung, Pokhara
28 september - 5 oktober 2004 -
Verslag week 3
(Nepalese taalles, lezing Lama Rimpoche, Budhanilkantha, computerlessen in
kinderhuis) 21 - 28 september 2004 -
Verslag 2 - o.a. Bouddhanath,
Fietsen naar Kirtipur en Indra Jatra festival
india / sikkim /
bhutan
/
Mount Kailash
/ Money Nepal /
GPS posities Tilicho/Annapurna trekking
18-08-2009
|
