Rara Lake - reisverslag - West-Nepal

Eerste blik op Rara tijdens trekking vanuit Gam Ghadi	Rara lake vanaf Murma Top	Ezelkaravaan bij Rara

Bij het "hoofd"kantoor van het Rara Nationale Park moeten we ons registreren en een permit kopen. In het registratieboek zien we dat er 3 weken geleden ook een toerist is geweest, de laatste inschrijving daarvoor dateerde van 4 maanden terug, en wanneer we een paar bladzijden omslaan, zitten we al snel in het jaar 1998. Bijna onvoorstelbaar hoe weinig buitenlanders hier komen. En kennelijk zijn de meeste buitenlanders, medewerkers van NGO's, gezien de vragen die we in de omgeving van Rara krijgen:
- voor welke organisatie werk je?
- wat kom je hier doen?
- ben je toerist? Dus je komt hier niets doen?
- hoeveel jaar blijf je?

Genietend van het prachtige uitzicht lunchen we aan het meer, waarna we de weg vervolgen richting Majhgatta, een nederzettinkje 15 minuten van het meer. Het bestaat uit twee woningen, een health post en een youth club. Er wonen slechts 3 families. In een van de 2 woningen is een lodge gevestigd, wat betekent dat de slaapkamers op de bovenste verdieping door toeristen kunnen worden gebruikt, voor de rest zijn er geen voorzieningen. Als we aangegeven hier de nacht te willen spenderen, worden de smoezelige lakens en dekens even uitgeklopt en de kamer is klaar voor gebruik.
De meeste mensen spreken geen woord engels, dus moeten we ons met Nepalees zien te redden. Op een of andere manier is er ergens een misverstand ontstaan en er komen meerdere mensen met oogproblemen naar ons toe, of we daar iets aan kunnen doen. Op een gegeven moment komt er iemand die toch een beetje Engels kan en vraagt: "maar jullie zijn toch van het Rode Kruis?" Er valt enige teleurstelling te bespeuren wanneer we vertellen dat we slechts toerist zijn en je zou je bijna bezwaard gaan voelen. We haasten ons te zeggen dat we wel kunnen zorgen voor meer bezoekers op de website van Murma Hotel en Lodge. Tot onze grote verbazing blijkt deze 5 sterrenaccommodatie nog niet over een website te beschikken.

Meisje bij Murma	Oude vrouw	Rijst bewerken

Vanuit Majhgatta maken we 2 dagtrips: 1 wandeling rondom het meer, en een wandeling via het dorpje Murma naar Murma top. De wandeling rondom het meer (zo'n 13 km) is prachtig, maar erg lastig. De paden aan de noordkant van het meer zijn vrij goed. We genieten van het uitzicht over het meer en de bergen, hier en daar wat rodondendrons, andere bloemen en vele prachtige vlinders. Nadat we in de felle zon gebadderd hebben in het ijskoude water van het meer (dat gaat stukken beter, dan met een emmer water in een vies donker washok / annex toilet), beginnen we aan de tocht langs de zuidkant. Deze kant ligt meer in de schaduw en is geen doorgaande route voor lokaal (wandel)verkeer en dat is goed te merken. Onze doorgang wordt bemoeilijkt door vele tientallen omgewaaide bomen, dikke pakken sneeuw, ijs en diepe modderplassen. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat we hier helemaal niemand meer tegenkomen. Moe, dorstig en hongerig, maar zeker voldaan komen we uren later weer terug in Majhgatta. We bestellen ons diner dat makkelijk kiezen is, want het is hetzelfde als het ontbijt, de nationale maaltijd dal bhat. Het enige verschil is dat 's ochtends de bruine bonen in de dal (eigenlijk geen echte dal dus) geplet zijn. 
Er is deze droge dagen nauwelijks (waterkracht)energie, na 19.00 uur is het pikdonker en wordt het ook behoorlijk fris op deze hoogte, dus na zo'n stevige wandeling extra reden om vroeg onder een warme deken te duiken. Voor de familie is het echter nog wat vroeg en in de kamer onder onze kamer wordt het vuur letterlijk nog even flink opgestookt. Volgens een reisgids wordt het verbod op houtsvuur strict nageleeft, maar de vlammen komen circa een meter boven het metalen vat uit en daarmee ook dicht bij het houten plafond wat gelijkertijd de vloer van onze slaapkamer is. De rook die door de kieren naar boven komt, is verstikkend, zodat we alle ramen wagenwijd open moeten zetten.
Later op de avond en 's nachts wordt de omgeving prachtig verlicht door de steeds voller wordende maan, wat erg behulpzaam is, bij een nachtelijke tocht over het lastige pad naar het toilet, naar beneden met veel bochten. Helaas hebben we aan de laatste dagen India wat lichte darmklachten overgehouden en zijn zulke tochtjes niet te voorkomen. Echter, de mooi verlichte omgeving en sterrenhemel zorgt ervoor dat zo'n tocht niet alleen kommer en kwel is.

De volgende morgen lopen we eerst naar Murma, een bijna middeleeuws ogend dorpje onder de gelijknamige piek. Murma ligt net als Gam Ghadi op zo'n 7 dagen lopen van Surkhet, vanwaar een "snelweg" naar Kathmandu loopt. Het is een gek idee dat vele van de dorpelingen nog nooit in hun leven een echte auto gezien hebben. Na een blik geworpen te hebben in het dorp, vervolgen we onze weg naar de top. We worden vergezeld door een groepje jongens uit het dorp, die heel aardig ons de weg wijzen. Onderweg oefenen we ons Nepalees. Ook bij het beklimmen van het laatste stuk van de Murma piek stuitten we op vele omgewaaide bomen, ijs en sneeuw, maar eenmaal boven hebben we een prachtig uitzicht over Rara lake en de Himalaya. Een van de jongetjes begint boven het lokale Rara liedje te zingen, wat voor een bijzondere sfeer zorgt. We delen onze kokoskoekjes met ze en hebben er weer wat vriendjes bij.

Het leven in Majhgatta is van buitengewone eenvoud. De meeste gesprekken gaan over de passerende ezelkaravanen, de prijs van paddestoelen, de prijs van hanen, over de hanen zelf (een van de hanen op het erf heeft een afwijking waardoor hij de hele dag rondjes tegen de wijzers van de klok in blijft lopen en tevens voortdurend aangerand wordt door de grootste haan, die zich bij gebrek aan kippen (te duur) op deze gestoorde haan stort), de geiten, gereedschap en het maken van bijenkorfen uit massieve houtblokken. Het kost de mannen een volle dag om zo'n houtblok in een bijenkorf om te toveren.

Mede omdat we wel eens genoeg hebben van de dal bhat met bruine bonen in Majhgatta, besluiten we de laatste nacht te spenderen in het in aanbouw zijnde Dafi hotel aan het Rara meer zelf. Het is deze nacht ook volle maan, het is prachtig om de omgeving in het maanlicht te aanschouwen.
We slapen in een ruimte met 8 bedden (lees: planken op poten met een dun matje) zonder deur naar de gang en de gang heeft geen buitendeur zodat alles en iedereen zo het slaapvertrek in kan lopen en de nachtelijke kou ook vrij spel heeft. Gelukkig zijn we de enige gasten, zodat we ook van 8 bedden dekens hebben, dus dat kwam helemaal goed. Er werd ook nog eens speciaal voor ons licht in de kamer geregeld, dus we mochten niet klagen.

De volgende dag is het Arno's verjaardag en zijn eerste cadeau, naast een mooi uitzicht, is een lekkere dal bhat als ontbijt (dat overigens even op zich laat wachten). Dal bhat maken in deze omgeving kost zeker 2 uur. Is wel bijzonder om in deze omgeving jarig te zijn. Alles waar je aan denkt bij een verjaardag vieren, is er niet; geen taart, koffie, drank en visite. Ook kan je niet even email checken of er nog mensen aan je gedacht hebben. En je hebt natuurlijk ook geen "gewone"post. Wel waren er nog felicitaties via de sms-service van de satelliettelefoon gekomen. Voor de terugtocht naar Gam Ghadi hadden we in Majhgatta met veel moeite een porter weten te regelen. Vlak voor we gaan ontbijten, komt al 2 uur voor het afgesproken tijdstip een doof/stomme man in plaats van de afgesproken porter. Hij heeft een briefje mee, zodat de eigenaar van de lodge ons met zijn gebrekkige Engels en vooral Nepalees duidelijk kan maken dat "onze man" niet komt en dat deze doof/stomme man zijn vervanger is. Een leuke uitdaging, de communicatie in het Nepalees was al lastig, tijdens de wandeling kunnen we alleen nog maar gebaren met handen en voeten.
Nadat we nog een keer ontbeten hebben met prachtige uitzicht op de geweldig opgeving gaan we met hem op pad.
Op een gegeven moment begint ie wat vreemde gebaren te maken, waaruit we menen af te leiden dat ie ooit een vliegtuig in Rara Lake heeft zien storten. Dat lijkt misschien makkelijk om uit te beelden, maar onze vriend heeft er nog al moeite mee (of wij met intepreteren natuurlijk).
Wanneer we later nog even van de laatste aanblikken van het meer zitten te genieten, komt er een klein legervliegtuigje over vliegen en begint de beste man opnieuw te gebaren, waardoor ons eerdere vermoeden wordt bevestigd.
Later lezen we dat een opvallende afwezige, princes Prekshya Rajya Laxmi Devi Shah, tijdens de bijeenkomst die eindigde in het koninklijke bloedbad in juni 2001, waarbij 10 leden van de koninklijke familie onder dubieuse omstandigheden omkwamen onder al even dubieuze omstandigheden is omgekomen bij een helicopterongeluk bij Rara lake in november van hetzelfde jaar.

Terug in Gam Ghadi begint het geregel en gedoe voor de terugvlucht naar Nepalgunj. Bij navraag op het vliegveld krijgen we te horen de volgende ochtend om 7 uur weer te bellen en dat het nog niet zeker is dat Yeti Airlines de volgende dag zal vliegen daar het vliegtuig in Pokhara is.
De volgende ochtend om 7 uur is er nog steeds geen duidelijkheid, maar toch raadt men ons aan naar de airstrip van Talcha te gaan. Dat is dus ruim 2 uur bergopwaarts lopen. Niet heel grappig om voor niets te doen. Ondanks de hoogte is het om 8 uur 's ochtends al bloedheet. Gelukkig heeft onze nieuwe vriend van de Youth club een porter voor ons geregeld, die we niet eens hoeven te betalen omdat de man personeel van de NGO is. Dat was natuurlijk ook weer niet de bedoeling en we voelen ons behoorlijk bezwaard (altijd wat met porters).
Als we eindelijk moe en bezweet in Talcha aankomen, proberen we de beste man een tip te geven, maar dat weigert ie in alle toonaarden. Na heel erg veel moeite weten we hem over te halen om op zijn minst iets op onze kosten te gaan eten voor ie aan de terugweg begint en geven aan dat we niets tegen zijn baas zullen zeggen. Daar gaat ie mee akkoord.
Van de Yeti Airlines medewerker horen we dat er helaas toch geen vlucht is, maar dat we met een legervliegtuig mee kunnen, maar nog wel even $107 pp moeten betalen die we dan later weer terug kunnen vorderen.
Een uur later krijgen we te horen dat als de wind niet toeneemt, het legervliegtuigje inderdaad binnen een half uur zal komen. Helaas neemt de wind langzaam toe en we maken ons een klein beetje zorgen dat de vlucht niet doorgaat en we mogelijk in het desolate en bloedhete Talcha moeten blijven, zonder zekerheid dat er de volgende dag wel een vlucht zal zijn.
Dat blijkt gelukkig niet het geval. Zo'n 3 kwartier later komt het bericht dat het vliegtuigje in aantocht is en begint de in-check en security procedure. Beide vinden plaats in de openlucht, waarbij passagiers en mensen die de passagiers komen uitzwaaien zowel voor als na de security check gewoon door elkaar heen kunnen blijven lopen en spullen kunnen blijven uitwisselen. Daar maken we dankbaar gebruik van, want een van de security medewerkers heeft het op onze (reserve) oplaadbare batterijen gemunt en wil de volstrekt belachelijke en zinloze internationale maatregel naleven, dat je batterijen wel in je camera (of andere apparaat) mag meenemen, maar niet los. Ook wel weer begrijpelijk van deze man wanneer je bedenkt dat die batterijen voor hem ongeveer een half maandsalaris zouden kosten. En regels zijn nou eenmaal regels.

Wanneer we op het punt staan in het mini-vliegtuigje te stappen, komt de piloot naar ons toe met de mededeling dat het vliegtuigje helemaal niet naar Nepalgunj gaat maar naar Surkhet, na Surket zal het nog een keer heen en weer naar Surkhet vliegen en pas helemaal aan het eind van de dag naar Nepalgunj. We hebben nauwelijks tijd om te beslissen, weten niet precies waar Surkhet ligt, maar wel dat er een weg is en het vooruitzicht om de rest van de dag in het bloedhete Talcha door te brengen om dan mogelijk toch niet naar Nepalgunj te kunnen vliegen zorgt ervoor dat we toch maar boarden (via het luik aan de onderkant van het vliegtuig).
Het vliegtuigje is meer bedoeld voor parachutisten en droppings en heeft twee lange banken aan weerszijde in lengterichting van het vliegtuig. Gordels blijken niet voor alle stoelen aanwezig, dan wel te bij elke stoel te functioneren. Arno zit nog te bekijken hoe hij iets aan zijn gordels kan doen die meer voor iemand van 250 kg lijken, maar niet verstelbaar zijn, als het vliegtuigje al de startbaan afdendert. De zenuwachtige glimlachjes van onze Nepalese medepassagiers verdwijnen als sneeuw voor de zon wanneer het toestelletje door de turbulentie heen en weer wordt geslingerd. Uit hun ogen spreekt doodsangst en al snel begint de eerste over te geven, kort daarna gevolgd door bijna alle anderen. Een oude vrouw barst in snikken uit van pure angst en ellende en de passagiers klampen zich aan elkaar vast.

Zelf voelen we ons ook zeker niet op ons gemak, maar medelijden met de medepassagiers en het prachtige uitzicht o.a. over Rara zorgen voor afleiding van onze eigen gevoelens.
De 25 minuten naar Surkhet lijken uren te duren. Wanneer we eindelijk stilstaan op het kleine vliegveld van Surkhet haasten de Nepalezen zich uit het vliegtuig, een aantal van hen duikt meteen de berm in om de maag nog eens goed te legen en bij te komen van het avontuur. 
Helaas blijken we op dit late tijdstip niet meer naar onze volgende bestemming, Butwal, te kunnen reizen, dus pakken we samen met deze Nepalese medepassagiers een micro-bus naar Nepalganj om daar (weer) de nacht door te brengen. De mooie rit voert o.a. langs het Royal Bardia National park en door de Mahabharat heuvels. Dat laatste zorgt weer voor vele bochten in de weg, met het reeds bekende effect op de ingewanden van de Nepalezen.
Aangekomen in Nepalganj nemen we eerst een lekkere douche, gaan uitgebreid uiteten en vervolgens vroeg naar bed om de volgende ochtend fris aan het volgende avontuur te beginnen. Via Butwal zullen we naar Lumbini reizen, Lumbini is de geboorteplaats van Boeddha, maar daarover later meer.

Gezellig vliegen van Talcha naar Surkhet