|
** Mountain House - Guesthouse in Pokhara **
Op 6 november vroeg op voor de busrit naar
Pokhara. Deze busrit hebben we twee jaar geleden ook al een keer gemaakt, maar
toen was het vrij bewolkt. Deze keer hadden we meer geluk. De 7 uur durende rit
(over slechts 200 km!),
voerde ons over een schitterende weg langs rivierdalen, met prachtige
rijstterrassen, mooie groene bergen met o.a. bananenbomen, bamboe en leuke
knusse dorpjes met houten of golfplaten huisjes en op de achtergrond het
betoverende gezicht van de witte pieken van de Himalaya met toppen tot boven de
8000 meter. Prachtig.
Om een uur of 15 kwamen we aan in Pokhara en
waren daarmee meteen weer in de zomer beland. Strakblauwe lucht en
temperaturen van boven de 30 graden. Heerlijk om even bij te komen en te
genieten van de rust aan het Fewa meer, met ook hier uitzicht op prachtige
groene bergen met rijstterrassen en daarachter de nog hogere witte bergen.
Pokhara heeft in de recente geschiedenis een
stormachtige ontwikkeling doorgemaakt. In 1952 landde het eerste vliegtuig in
Pokhara. Op dat moment was het wiel nog niet in gebruik in deze regio. 6 jaar
later werd de eerste auto ook ingevlogen, omdat er toen nog steeds geen weg
vanuit India of Kathmandu naar Pokhara liep. Nog steeds zijn grote gebieden ten
noordwesten van deze stad alleen te voet bereikbaar. Nadat in de jaren zeventig
wel wegverbindingen met Kathmandu en India waren gerealiseerd begon de snelle
ontwikkeling van de stad, die nu een van de grootste en modernste van Nepal is.
Het echte centrum is vrij onaantrekkelijk, gewoon een grote industriestad, maar
aan de oevers van het Fewa meer en de wijken in die omgeving heerst serene rust
en iedereen lijkt ontspannen te zijn en absoluut geen haast te hebben. De
weinige auto's en motoren die er rijden, gaan in een slakkegang voorbij en maken
daarbij nauwelijks geluid. Wat een verschil met Kathmandu!
In dit lakeside gebied vind je vele kleine
toeristenhotels tussen gewone huizen met aangrenzende akkertjes en bij vele
huizen vind je ook stallen met koeien, geiten, kippen etc.
We hebben hier eerst een paar dagen gerelaxed,
een beetje aan het meer gezeten, boekjes lezen, langs het meer gefietst en informatie over trekkingen
ingewonnen. Daarnaast hebben we het Jyoti Jobtraining Centrum bezocht. In dit
centrum wordt aan kansarme wees- of straatkinderen of kinderen van extreem arme
ouders de mogelijkheid geboden om toch onderwijs te genieten en een vak te
leren. Naast de "normale" schoolvakken als bijv, Nepalees, Engels, wiskunde, etc.
wordt er ook lessen gegeven om de kinderen te kunnen opleiden tot loodgieter,
elektricien, secretaresse, administratief medewerker of
kapper/schoonheidspecialist. Voor meer informatie zie
www.childwelfarescheme.org.
naar boven
Nadat we voldoende informatie m.b.t. trekkingen
in het Annapurna gebergte hadden ingewonnen, besloten we om de
Jomsom trekking te
gaan maken met daaraan vast het kleine stukje doorlopen naar Muktinath. Het plan
was om vanuit Pokhara naar Jomson te vliegen en dan terug te lopen. Voor circa
45 euro word je in een dik kwartier tussen de Himalaya pieken door naar Jomson
gebracht wat op bijna 3.000 meter hoogte ligt. Dat scheelt natuurlijk een hele
klimpartij en veel tijd, want meer dan 7 á 8 dagen wilden we eigenlijk niet
lopen.
Woensdag 10 november vroeg op voor de vlucht
naar
Jomsom. Aangezien het minivliegtuigje puur op zicht en dus zonder radar
naar Jomson vliegt, moet het wel helder weer zijn. Dat leek van te voren geen
probleem, want het was al 4 dagen zeer helder weer, maar op deze ochtend was het
zwaar bewolkt. We vreesden dat de vlucht niet door zou gaan. De eigenaar van het
guesthouse belde met het vliegveld en daar wist men ook nog niet of de vlucht wel
door zou gaan. Een half uur later belde mensen van het vliegveld echter terug
(wat een service) dat de vlucht toch doorging.
De vliegende minibus bracht ons in een
prachtige vlucht door de diepste kloof van de wereld (de bergen Annapurna I -
8100 meter en Dhaulagiri - ruim 7000 meter links en rechts en onder je de rivier
Kali Gandaki op slechts 1000 meter). We zaten helemaal voorin, dus hadden aan 3
kanten een schitterend uitzicht op de witte Himalaya pieken.
naar boven
15 minuten later stonden we in het koude Jomson,
een wereld van verschil met het bijna tropische Pokhara. We hadden door de
temperatuur en de witte pieken meteen een beetje het wintersportgevoel.
De eerste dag liepen we door de rivierbedding van de Kali Gandaki naar Kagbeni.
Een kaal en rotsachtig landschap. Kagbeni is een leuk klein plaatsje in Mustang
dat al behoorlijk op Tibetaanse dorpjes lijkt. In de loop van de dag steekt er
een harde wind op die hier elke dag vanuit dezelfde richting en op dezelfde tijd
begint te waaien.
Aan de noord-kant van Kagbeni staat ineens een stopbord voor toeristen. Die
mogen hier niet verder het "Upper Mustang" gebied in, tenzij ze een
trekkingpermit kopen van $700 voor slechts 10 dagen. Dit is om de natuur maar
vooral de cultuur van dit gebied te beschermen tegen de negatieve impact die
toerisme kennelijk altijd op deze 2 zaken heeft.
In Kagbeni bezoeken we een oud klooster met hele aardig monniken. Nadat we een
tijdje met veel interesse met de leider van het klooster hebben gepraat, wordt
Arno uitgenodigd om een bidritueel bij te wonen in een klein kamertje bovenin
het klooster. Vrouwen mogen hier helaas niet bij zijn.
Om half zes is het donker en wordt het snel erg
koud, dus we kruipen in de "woonkamer" van het guesthouse samen bij de andere
trekkers. We moeten hier heel even aan wennen, want in dit guesthouse zitten al
bijna net zoveel toeristen als dat we tijdens onze vorige trekking in een week
tijd
hebben gezien. De populariteit van deze trekking heeft dus zijn voor- en
nadelen. Aan de ene kant lijkt het wat minder speciaal, aan de andere kant zijn
de voorzieningen veel beter en ontmoet je elke dag weer nieuwe mensen met leuke
interessante reis-, trekking- en levensverhalen en krijg je 's avonds bij het
vuur in het guesthouse een soort van knus gezellig wintersportsfeertje, waarbij
de ervaringen van de laatste dagen worden uitgewisseld.
De volgende dag laten we onze spullen achter in
Kagbeni en lopen we naar Muktinath op 3800 meter, waar
een belangrijk klooster ligt voor zowel Boeddhisten als Hindoes. Er komen hier
vele pelgrims o.a. naar de eeuwige vlam die hier in een tempel boven een
borrelend waterbronnetje brandt. Deze vlam zou door Boeddha of Vishnu zelf zijn
aangestoken. Voor de ongelovigen is het niet meer dan een klein natuurlijk
gasvlammetje op een mooie plek.
 |
 |
 |
tussen Jomson en Kagbeni
|
TV kijken bij de buren
|
Tussen Kagbeni en Muktinath
|
naar boven
Onderweg komen we een zekere Marko tegen met zijn
Nepalese gids. Deze gids meent ons te herkennen. Nu hoor je dit regelmatig in
Nepal en dan is dat altijd een goedkope methode om een verkoopgesprek te
beginnen, maar deze keer blijkt het echt waar te zijn. De jongen werkte 2 jaar
geleden in een guesthouse in Kathmandu waar wij toen verbleven. Inmiddels is hij
trekkingguide geworden. We lopen een tijdje met hem op en praten een beetje bij.
Onze porter en deze gids liggen elkaar kennelijk niet zo en achter elkaars rug
om begint er een soort moddergooierij over elkaar. De gids zou zowel 's avonds
als 's ochtends vroeg te veel drinken, onze porter zou onbetrouwbaar zijn en
stelen. Dit roddelen is trouwens een vervelende gewoonte van gidsen en porters
wat later die week nog enkele malen zou voorkomen en wat we ook van andere
trekkers en eigenaren van guesthouses horen. Hiermee bevorderen ze het plezier
van hun klanten in ieder geval niet. Heel vreemd.
De lange weg terug naar Kagbeni is eigenlijk iets te veel van het goede voor de
2e dag en we komen beide met vrij pijnlijke voeten aan in het guesthouse.
De derde dag lopen van weer door de
rivierbedding via Jomson naar
Tukuche. Onderweg komen we vele karavanen van
muilezels tegen. Deze karavanen zijn de belangrijkste middelen om de diverse
dorpjes in de bergen van voorraden te voorzien en handelswaar naar beneden te
vervoeren. Een vrolijke gezicht. Vooral de voorste ezels zien er prachtig
uitgedost uit en meestal hoor je ze al van verre aankomen door het vrolijke
geklingel van de bellen om hun nek.
In Tukuche woont een Nederlander die samen met zijn Nepalese vrouw het High
Plains Inn guesthouse runt. Hier hebben ze naast heerlijke Nepalese gerechten
ook o.a. appelkruimeltaart, Douwe Egberts koffie en wortelstampot. Aan de
appeltaart hebben wij ons uiterlijk ook even tegoed gedaan.
Het Tihar festival is inmiddels in volle gang. Dit is een meerdaagsfestival met
vele rituelen. Op de ene dag worden bijv de honden vereert, op een volgende de
koeien. Op de laatste dagen wordt er veel gedanst en gezongen en gaan kinderen
langs de deuren om met gezang geld op te halen. Ook worden de huizen en straten
versierd en op de laatste avond worden er overal kaarsjes ontstoken.
In de twee dagen daarna lopen we van verder naar
Tatopani,
wat letterlijk heet water betekent. Hier vind je direct naast de rivier waarin
ijskoud water uit de bergen stroomt ook heet water bronnen. Uiteraard gunnen we
onze vermoeide benen een zeer uitgebreid warmwater bad. Tussendoor nemen we af
en toe een duik in de ijskoude rivier: heerlijk !
Na vijf dagen lopen, wordt het duidelijk dat de
2e dag naar Muktinath een aardige aanslag op de benen is geweest. Vooral Arno
heeft zware last. Zijn trekkingschoenen veroorzaken hevig pijnen aan zijn
achillespees waardoor ie al 2 dagen op slippers loopt en ook genoodzaakt is de
rest van de trekking hierop uit te lopen. Nou ja, de meeste Nepalesen lopen ook
op slippers, dus wat dat betreft passen we ons uitstekend aan.
 |
 |
 |
Vers vlees
|
Uitzicht vanaf Muktinath
|
berggezicht bij Jharkot
|
naar boven
De zesde dag gaat nagenoeg alleen maar omhoog
van
Tatopani op circa 1000 meter naar Ghorepani op circa
2800 meter. Wederom een prachtige wandeling. Ghorepani wordt eigenlijk altijd in
een adem genoemd met Poon Hill en de Maoisten. Poon Hill is de bekende heuvel
waar je met zonsopgang een prachtig uitzicht op de Himalaya toppen zou moeten
hebben, die je voor je gevoel bijna kan aanraken. "Zou moeten hebben", want als
we de volgende ochtend om vijf uur in het donker de laatste 400 meter omhoog
afleggen, lijkt het aardig mistig. Helaas lopen we niet door de wolken heen en
toen het boven licht was geworden, bleek het zicht inderdaad nog geen 100 meter
en zagen we in gezelschap van circa 150 andere trekkers alleen één grote grijze
massa. Gelukkig hadden we in de dagen ervoor alleen maar mooi weer gehad en al
heel veel mooie bergtoppen gezien.
Tot voor kort was Ghorepani ook bekend om de
aanwezigheid van de Maoistische rebellen die van trekkers een financiele
bijdrage eisen. Echter, in de voorgaande dagen horen we dat er net een flink aantal
rebellen zijn opgepakt en dat het regeringsleger weer een beetje de baas wordt
in het gebied. De ene dag laten de maoisten zich nog wel zien, de andere niet.
Wij hebben geluk en treffen ze niet. We hadden ook weinig zin om een bijdrage te
leveren aan hun geweldadige opstand.
Na het ontbijt beginnen we aan de lange
afdeling naar Naya Phul. Een eindeloze wandeling die door het mindere weer
helaas ook niet zo heel mooi is. Na een aantal uren krijgen we wel eindelijk een
beetje de Nepalese schwung te pakken en huppelen naar omstandigheden redelijk
makkelijk naar beneden.
 |
 |
Karavaan muilezels
|
uitzicht bij Tukuche
|
naar boven
In het dorpje Tirkhedhunga krijgen we nog even
aardig de schrik in de benen als er achter ons een os met grote horens door het
zeer smalle
straatje sprint. Susanne hoorde hem gelukkig op tijd aankomen, sprong opzij en waarschuwde
Arno en de porter, die beide zonder nadenken of omkijken tegen de huisjes
aanspringen. Arno wordt nog net door het beest geschampt, maar het loopt goed
af. Kort na de os verschijnt er een man te paard die veel te hard door het straatje
rijdend de
os had opgejaagd. Arno geeft hem een kleine por om hem tot een lagere snelheid
te bewegen en de porter is helemaal woedend vanwege het feit dat de man mensen in
gevaar brengt. Verderop in het dorp komen we hem weer tegen. De man is laaiend
omdat Arno hem zou hebben "geboxt" en wil verder niet weten van zijn eigen fout.
De dorpsbewoners kennen de man kennen al beter en geloven zijn verhaal niet. Wij
worden gemaand om door te lopen terwijl onze porter achterbleef. Aangezien het
ongeveer tien tegen éen is, zien we dit niet zo zitten, maar als ze nogmaals
aandringen en ook de porter zelf zegt dat het allemaal goed komt, lopen we maar
door. Een kwartiertje later heeft ie ons weer ingehaald en vertelt ie dat de
dorpbewoners hem hadden aangespoord om hem twee stokslagen te geven en daarmee
de zaak als afgehandeld te beschouwen.
De tocht naar Naya Phul duurt veel langer dan
verwacht en ondanks het hoge tempo wat we 's middags hanteren, komen we na 12
uur wandelen pas
tegen het donker in Naya Phul aan, waar we de bus terug naar Pokhara nemen.
In Pokhara hebben we nog 3 dagen om lekker te
relaxen. Helaas is het niet meer zo'n
heel mooi weer als voor de trekking, maar
nog steeds een graadje of 25. We brengen nog een bezoek aan het Tibetaanse
schooltje waar Jaap, een van de vrijwilligers van Cross Borders, de engelse
leraar zou moeten begeleiden. Helaas is er tijdelijk geen leraar, dus moet ie de
lessen zelf verzorgen wat ie zonder enige leservaring overigens zeer goed doet.
Op zaterdag rijden we tussen twee meerdaagse
stakingen in terug naar Kathmandu, waar het qua aantal
toeristen fors rustiger is geworden in 2 weken tijd.
Terug in Kathmandu hebben we de dagelijkse gang
van zaken, o.a. werken, computerlessen in het kinderhuis en de salsalessen, weer
opgepakt. Het is vooral weer erg leuk om naar het kinderhuis te gaan en daar de
computerlessen te verzorgen.
Het zal waarschijnlijk wel duidelijk zijn dat
we het ontzettend naar ons zin hebben hier in Nepal. We hebben deze week dan ook
een optie genomen op nieuwe tickets en gaan nagenoeg zeker half januari weer
terug naar Nepal tot begin juni 2005. Dan komen we sowieso weer terug voor een
leuk zomertje Nederland, want in Nepal en Noord India is het vanwege de moesson
dan toch niet om uit te houden.
 |
 |
 |
Tihar-festival in de bergen
|
Porters bij stroompje
|
balast van groep porters
|
 |
 |
 |
Appelverkoopster
|
Keuken in guesthouse
|
kudde schapen
|
Op
nepal-fotos.world-pictures.nl
meer foto's van de trek.
Paragliding
in Pokhara
naar begin van Nepal verslag /
Verslag 2
|
Nepal
Cultuur / Historie / Politiek / Economie
|
|
Nepal
reizigers-informatie
|
|
