|
Nieuws snippets mbt de aanstaande verkiezingen in Nepal
(10 april 2008)
22 januari 2008 - 17 februari 2008
Reis naar Kathmandu/Nepal
De vlucht naar Kathmandu was
best pittig. We moesten dinsdagochtend al circa 03.00 uur op om de laatste
spullen te pakken en op tijd naar Schiphol te vertrekken voor een vroege ochtend
vlucht naar Londen. In Londen ging alles eerst nog vrij soepel en nadat we alle
overstap en controleprocedures gehad hadden, konden we eigenlijk direct het
volgende vliegtuig in. Binnengekomen troffen we een volledig hysterisch
schreeuwende vrouw aan, die bleef schreeuwen tot ze een kwartier later onder
dwang en met enig fysieke kracht het vliegtuig uit werd gezet, samen met de rest
van haar familie die enigszins in shock was. De oudste zoon (althans we nemen
aan dat het een zoon was) huilde en trilde als een gek en was behoorlijk de weg
kwijt. Ook de rest van de familie, waaronder de "vader" verliet huilend het
vliegtuig. Toen een tijd lang wachten voor hun bagage weer uit het ruim was
geplukt. In Bahrein moesten we van dinsdagavond 19.00 tot woensdagochtend 03.15
wachten om vervolgens te horen dat we ook nog een tussenlanding in Damman zouden
maken. Met slechts een uur vertraging tov schema zetten we woensdagochtend om
rond 11.00 uur de landing in om een paar minuten later te ontdekken dat de
piloot niet mocht of niet durfde te landen (andere vliegtuigen zijn wel geland
op woensdagochtend). Vervolgens bleven we maar liefst 2,5 uur in hele dichte
bewolking en met de nodige turbulentie rondjes vliegen op een hoogte van circa
4000 a 4500 meter. We hebben wel eens prettiger in een vliegtuigstoel hebben
gezeten. Een Moslim medepassagier zat kennelijk ook niet zo prettig en vond het
ondanks het "stoelriemenvast-signaal" nodig zijn kleedje uit te spreiden en zijn
gebeden uit te voeren. Lekker makkelijk om je hoofd richting Mekka te houden als
je met een paar honderden kilometer per uur rondjes cirkelt. Maar goed, het gaat
om de intentie.
We hebben die 2,5 uur niets dan grijs gezien en gebrul van motoren gehoord,
omdat het vliegtuig voortdurend van hoogte veranderde en mochten ook ruim 4 uur
geen gebruik maken van het toilet en kregen pas op het einde eindelijk weer eens
een slokje water te drinken (eten, ho maar). Aangezien een vliegtuig niet eeuwig
rondjes kan blijven vliegen, moesten we uiteindelijk uitwijken naar Dhaka
(hoofdstad van Bangladesh), maar een uurtje vliegen vanuit het luchtruim boven
Kathmandu. In Dhaka moesten we eerst in het vliegtuig wachten, daarna 2 uur in
een wachtruimte bij de gate, zonder toilet, eten en drinkwater en dat terwijl we
al 6 uur niets gehad hadden. Toen werden we eindelijk naar een heel eenvoudige
hotelletje gebracht, waar we ook niet uit mochten omdat we geen visum hadden. Na
het eten hoorden we dat we die avond niet meer zouden vliegen, maar misschien
wel donderdag om 03:00, 11:00 of 14:00. Lekker vaag dus en gewoon maar afwachten
en overgeven aan de situatie. In ieder geval zouden we dus de nacht spenderen in
de buitengewoon eenvoudiger kamer in een omgeving vol muggen. De meeste Nepalese
medepassagiers klaagden de volgende dag dat ze helemaal lek geprikt waren.
Waarschijnlijk hadden de hotelmedewerkers hun hele voorraad anti-muggenspray in
onze kamer leeggespoten, want wij moesten eerst een tijd buiten de kamer wachten
totdat de verhouding zuurstof/muggenspray weer tot leefbaar niveau was gestegen.
Donderdagochtend werden we om 12.00 binnen notime vanaf hotel naar de gate
gebracht, alle paspoortcontroles en rijen omzeilend, waar we vervolgens weer 3
uur moesten wachten tot we eindelijk vertrokken. Toen we donderdagavond
eindelijk aankwamen in Kathmandu was het alweer donker, dus snel wat eten en
naar bed.
Aankomst in Kathmandu
Eindelijk in
Nepal aangekomen
was het natuurlijk leuk om allerlei bekenden en het altijd bruisende straatleven
weer te zien. Helaas was onze favoriete kamer in ons favoriete guesthouse al
sinds dat we onze ticket geboekt hadden bezet door een illustere Westerse gast
die naar verluidt veel drinkt en harde muziek maakt, niet voor reden vatbaar is
en een half jaar vooruit betaald had. Dat laatste lijkt ons al voldoende reden
dat wij weinig aanspraak konden maken op die kamer, maar het personeel van het
guesthouse bleef er lange tijd hele toestanden van maken en bij herhaling
uitleggen dat ze er weinig aan konden beginnen. Dit leidde tot het positieve
effect dat we in eerste instantie in aanzienlijk luxere kamers werden geplaatst,
waaronder zelfs een weekje in de "top floor suite", precies in de tijd dat het
uitzicht op de Himalaya dagenlang nagenoeg de gehele dag superhelder was. We
hebben dus lekker genoten van dit uitzicht en het uitzicht over Kathmandu en
omliggende heuvels.
Fietstochten
We hebben ons dit keer direct
verwend op extra goede mountain bikes, opdat we leuke fietstochtjes in de vallei
kunnen maken en we ons niet suf hoeven te trappen op zware Indiaase modellen. Na
wat kleinere rondjes in de stad zelf, begonnen we de reeks fietstochtjes naar de
omgeving van Sankhu waar het kinderhuis gevestigd is, waar we een paar jaar
geleden vrijwilligerswerk voor hebben gedaan (toen nog in Kathmandu gevestigd).
In Sankhu is van circa half januari tot circa half februari ook altijd een
festival dat een maand duurt. Het was er dus lekker druk met veelal in rood
geklede vrouwen, vrolijke gestemde mensen veelal voorzien van een kleurige tika.
Het weerzien met de kinderen was ook weer erg leuk. Ze moeten altijd eerst even
loskomen, maar na een half uurtje is het contact weer als van ouds en lieten ze
vol enthousiasme de nieuwste ontwikkelingen (o.a. het gereedkomen van een
dagopvang voor arme kinderen, een nachtverblijf voor de jongens (nu dus qua
gebouw gescheiden van de meisjes) en ze waren met name trots op hun
landbouwgrond, die ze onlangs gereed hadden gemaakt voor aardappelteelt. Het is
de bedoeling dat ze dusdanig veel aardappelen kunnen oogsten zodat ze een deel
kunnen verkopen en daarmee zelf een deel van de kosten van het kinderhuis kunnen
financieren. Weer een stap richting zelfvoorziening dus.
Een volgende fietstocht ging
naar Harisiddhi een klein dorpje ten zuiden van Kathmandu waar onze vriendin
Sangeeta in een soort van modern van het dorp afgeschermd resort woont, sinds ze
uit Kathmandu verhuisd is. Dat was ook weer erg gezellig en fijn om elkaar
weer te zien en haar verhalen over haar recente bezoekjes aan Londen en
Nederland te horen.
Wat dat betreft is het contrast buitengewoon groot met de mensen die onder een
plastic zeiltje langs de sterk vervuild Bagmati rivier wonen (zie foto helemaal
onderaan). In het contact is dat soms wel zo prettig want regelmatig gaan
contacten met Nepalezen gepaard met een al dan niet verborgen agenda (men "heeft
iets van je nodig") danwel onnodige en ongemakkelijke afstand c.q. ontzag voor
jou als "rijke Westerling".
 |
 |
Nabij Sankhu
|
fietsen omgeving Sankhu
|
Verder brachten we de eerste
dagen door met het op orde brengen van ons leventje (her en der achtergelaten
spullen weer ophalen en ontbrekende spullen aanschaffen), relaxen (vooral heel
veel lezen) en natuurlijk werken. Jaja, mensen denken altijd anders, maar tussen
de bedrijven door wordt er echt wel (flink) doorgewerkt.
Uitje naar Nagarkot
Op woensdag 6 februari nemen
we het er even van en op een van de meest heldere dagen gaan we een middagje naar
Nagarkot. Normaal staat dit bergdorpje ten oosten van Kathmandu bekend op zijn
prachtige uitzichten met zonsopgang/ondergang, die overigens zeldzamer zijn dan
menig Nepalees doet voorkomen. Echter, deze dagen wordt het meestal pas om een
uur of 11.00 helder en blijft het tot zonsondergang zo. Aangekomen in Nagarkot
blijken we een uitstekende keuze te hebben gemaakt en vanaf de viewtower net
buiten Nagarkot hebben we uitzicht van het Annapurna gebergte in het westen tot
ver voorbij Mount Everest in het oosten, een ononderbroken bergzicht van
besneeuwde Himalaya-reuzen van ruim 300 kilometer in de "breedte".
Verkiezingen in Nepal
Ondertussen is
Nepal in de
ban van de aanloop naar de verkiezingen die op 10 april gehouden zouden
moeten worden, wat gepaard gaat met de nodige
onlusten, met name in de Terai-regio (het vlakke zuiden van Nepal). Hier worden
rondom diverse politieke bijeenkomsten meerdere aanslagen gepleegd waarbij vele
tientallen gewonden vallen. De Madeshi inwoners van het zuiden hebben allerlei
eisen voorafgaande aan deze verkiezingen (ipv ze via democratische wijze na de
verkiezingen te bewerkstelligen), voelen zich achtergesteld en roepen op tot een
autonome regio en sommige zelfs op een eigen staat.
Deels heeft de interim regering al diverse toezeggingen gedaan, wat als we het
goed begrepen hebben, onder andere er toe heeft geleid dat zowel de kieslijsten
als de partij samenstellingen na de verkiezingen aan bepaalde
samenstellingseisen moeten voldoen, waaronder bijv circa 32% Madhesi, x% Dalits,
50% vrouwen, etc etc. Wat dit soort richtlijnen met democratie te maken heeft,
is ons niet helemaal duidelijk en het kan zeker leiden tot het feit dat minder
geschikte mensen op de verkeerde plekken terecht gaan komen, simpelweg omdat ze
gekwalificeerd zijn als achterstandsgroepering.
De interimregering is
vastberaden de verkiezingen doorgang te laten vinden. "Polls would be held even
amidst bombs and guns", zoals dhr Madhav Kumar Nepal (van de partij CPN-UML)
afgelopen zaterdag op een bijeenkomst in Pokhara aangaf.
Zonsondergang bij Nagarkot
Brandstof-crisis
Daarnaast gaat
Nepal gebukt
onder een onwaarschijnlijk grote brandstof-crisis. Maakten we vorig jaar al
melding van enorme rijen voor benzinestations, dit jaar zijn die nog veel groter
geworden. Donderdag 14 februari werd er melding gemaakt dat er nog voor slechts 2
dagen brandstof op voorraad was in de Kathmandu Vallei. Aangezien er geen nieuwe
voorraad werd binnengebracht, was dat een dag later nog maar 1 dag voorraad en
begonnen de gemoederen bij de tankstations ook hoog op te lopen, waarbij de
politie steeds vaker moest ingrijpen.
Eerst werden deze tekorten veroorzaakt door enorme verliezen van
Nepal Oil, de
nationale oliemaatschappij en monopolist, die haar rekeningen niet kan/kon
voldoen in India waardoor daar de toevoer wordt gestopt of verminderd.
Volgens de regering worden deze tekorten nu door haar aangevuld, maar nu is het
probleem de algehele bandha (staking) in de Terai, vanwege de bovengenoemde
ontevredenheid onder de Madhesi. Een dergelijke staking w ordt veelal met geweld
afgedwongen waardoor tankwagenpersoneel niet durft te rijden. De overheid heeft
inmiddels 2 man veiligheidspersoneel per tankwagen toegezegd, toch komt de
aanvoer niet echt op gang en nagenoeg alle tankstation zijn gesloten.
Op de uitspraak "eluk nadeel heb zijn voordeel" valt ook in dit geval niets af
te dingen. Het verkeer begint zolangzamerhand tot stilstand te komen (er wordt
gezegd dat circa 90% van de bussen, minibussen en tempo's niet meer rijdt)
waardoor de verkeerchaos is opgelost, de lucht in Kathmandu zuiverder wordt en
fietsen aanzienlijk aangenamer is. Wellicht leren Nepalezen ook eens dat een
fiets een buitengewoon goed alternatief vervoersmiddel is.
Voor vervoer zijn er misschien nog alternatieven, voor koken is het lastiger
(met een schaarste aan gas & kerosine) en ook voor het verkrijgen van een paar
liter kerosine staat men uren en uren in de rij.
Verder leiden de brandstoffen tekorten o.a. ook tot een tekort aan zuurstof voor
de ziekenhuizen in Kathmandu en andere plaatsen in Nepal. De producent van het
zuurstof heeft nl diesel nodig voor zowel het productieproces als het transport
van de cilinders naar de ziekenhuis. En zo zijn er natuurlijk nog veel meer
negatieve gevolgen.
Taxi's
zonder brandstof (en inkomen) bij gesloten tankstation.
De bandha in de Terai (nu al
vijf dagen) gaat ook gepaard met
rellen,
doden, gewonden en uitgaansverboden. Ook dichterbij
"huis", in Bhaktapur is het de laatste dagen onrustig en tijdens een
uitgaansverbod werd
eergisteren een demonstrant door de politie doodgeschoten, wat weer tot
extra rellen, brandstichtingen en wegblokkades leidde.
Loadshedding /
electriciteitstekort
We zijn nog niet door het
rijtje problemen heen. Een ander probleem is de electriciteitsvoorziening. Er is
een enorm energie-tekort.Toen
we aankwamen, werden we geconfronteerd met 6 uur per dag loadshed (soort van
geplande powercut), wat inmiddels is gegroeid naar 8 uur per dag en de
verwachting is dat dit vanaf half maart wel eens zou kunnen gaan oplopen naar 11
tot 12 uur per dag geen stroom. 6 uur per dag (2 x 3 uur) valt nog wel mee te
werken, zeker als de accu van je notebook het 3 uur volhoudt, met 8 tot 12 uur
per dag wordt het wel steeds lastiger om ons werk te kunnen blijven doen en
moeten we met onze dagindeling absoluut rekening houden met wanneer wel/geen
stroom beschikbaar is.
Ook hier een bijkomend voordeel. 4 keer per week hebben we "verplicht" een
candle-light diner. Voor de afwisseling hebben we met Valentijnsdag dan ook in
een wat duurder restaurant met nood-energievoorziening en licht gegeten om er op
onlogische wijze toch een bijzondere avond van te maken.
Voor de rest zijn er weinig voordelen te verzinnen. De impact op het
bedrijfsleven, scholen en studenten is natuurlijk gigantisch, hoewel sommige
Nepalezen inmiddels "nachtdieren" lijken. Het is bijzonder te zien hoe bepaalde
bouwwerkzaamheden in het nagenoeg pikkedonker voortgang vinden.
Voor ons Nederlanders voor wie licht op de fiets zelfs in een oververlichte stad
als Amsterdam verplicht is, is de duisternis echter verradelijk en fietsen na
zonsondergang (circa 1800 uur) kan een vrij hachelijke onderneming worden gezien
de hoeveelheid kuilen, hobbels en zelfs diepe gaten in de weg.
De autoriteiten verwachten dat deze problemen pas over 5 jaar opgelost zullen
zijn. De kans is natuurlijk groot dat dit nog (veel) langer duurt.
Om het rijtje (van ergste
problemen) af te ronden. Als laatste beginnen diverse delen van het land en nu
ook Kathmandu te lijden onder voedselschaarste. In sommige delen van het land is
niet of nauwelijks rijst te krijgen. In andere delen (waaronder Kathmandu)
schieten de prijzen omhoog, met prijsstijgingen tot wel 100%.
Als je moet rondkomen van circa Euro 30 per maand is het niet echt grappig
wanneer je maandelijkse lasten voor rijst van bijv. 8 naar 15 euro stijgen en op
deze wijze komen vele gezinnen erg snel in de problemen.
Armoede drijft mensen regelmatig tot wanhoop en waar wanhoop heerst, zijn er
soms walgelijke lieden die misbruik maken van deze wanhopige mensen. De
afgelopen weken hebben de Nepaleze kranten bolgestaan van zo'n misselijk makend
figuur genaamd Dr. Amit Kumar, ofwel "the alleged kidney racket kingpin". Deze
man wordt verantwoordelijk gehouden voor circa 600 illegale niertransplantaties.
Het betrof hier veelal nieren van arme Nepalezen die onder valse voorwendselen
naar India gelokt werden. Laten we eerst even voorop stellen dat nierhandel van
wanhopige mensen sowieso een walgelijk zaak is, wanneer er ook nog eens
buitengewoon lage bedragen worden betaald, dan wel nieren gestolen worden, dan
wordt het wel een heel treurig verhaal.
Er werden door Dr Kumar en de zijnen bedragen van Euro 400,- voor een nier
beloofd, maar velen moesten nadat de nier al verwijderd was genoegen nemen met
slechts Euro 100,- anderen werden simpelweg beroofd van hun nier en konden naar
het geld fluiten. Daarbij werden de transplantaties niet altijd zorgvuldig
uitgevoerd, met dodelijk gevolg voor zowel sommige ontvangers als "donateurs".
Nadat de politie hem al een tijdje op de hielen zat, is hij op 7 februari
gearresteerd in een resort in Chitwan National Park, wat op zich goed nieuws is.
In een land waar het verlengen van een toeristenvisum al vrij lang kan duren,
presteerden de autoriteiten het echter om de uitleveringsprocedure binnen 2
dagen (waarvan 1 dag weekend) en slechts 4 uur na een formeel verzoek van de
Indiaase autoriteiten te voltooien en Dr. Kumar op 9 februari dus al uit te
leveren aan India.
Pakistaanse vluchtelingen
van de Ahmadyya-Moslim community
Ondertussen werden we door
een Pakistaanse familie, die hier al ongeveer even lang als wij in hetzelfde
guesthouse komen, gevraagd om hen te helpen. Ze zijn dus een soort buren van ons
geworden. Ze zijn in mei 2004 uit Pakistan gevlucht vanwege hun religie. Zij
zijn Ahmadyya moslims, dit door mainstream Moslims niet als Moslim worden
beschouwd en zelfs worden vervolgd in Pakistan (en in vele andere Moslim landen,
zoals Indonesie). Ze zijn hier in Nepal in eerste instantie gekomen op een
toeristenvisum van 3 maanden, om onder dat voorwendsel hun land te ontvluchten.
(In Nederland zitten overigens ook vele Ahmadyya religieus vluchtelingen uit
Pakistan). In afgelopen jaren zijn ze maandelijks financieel gesteund door de
UN. Intussen hebben ze hier 2 zoontjes gekregen. Al een paar jaar zijn ze bezig
om naar Amerika of Canada te gaan. Nu is het eindelijk zover dat ze naar Canada
kunnen. Alle papieren zijn rond en geregeld via de UNCHR. Echter nu heeft de
Nepalese regering gezegd, dat ze niet weg mogen en pas een uitreisvisum krijgen
als ze een boete van maar liefst 11 Lakh rupees (ruim Euro 11.000) betalen. Dit
is ter compensatie van alle maanden visa die ze niet meer hebben betaald sinds 3
maanden na hun aankomst. De manager van het guesthouse kent iemand van de
immigratiedienst en zo hebben ze een paar duizend euro korting gekregen. Maar
toch, Euro 11.000 schud je als vluchteling niet zo gauw uit je mouw. Inmiddels
heeft de Pakistaanse man zelf de helft, zo'n 5 Lakh bij elkaar verzameld, mede
via familie. Alleen de andere helft mist nog. En daarvoor vroegen ze ons om
hulp, of wij misschien via een NGO waar we contacten hebben iets zouden kunnen
regelen.
Voor ons is de oplossing eigenlijk simpel. Die boete moet gewoon omlaag of zelfs
kwijtgescholden worden. Bhutanese vluchtelingen kunnen wel zo naar Amerika. Aan
deze Pakistaanse vluchtelingen wil de Nepalese overheid op schandelijke wijze
nog geld verdienen. Voor alle partijen: de Nepalese overheid, het guesthouse, de
UNHCR en uiteraard de familie zelf zou het beter zijn als ze zo snel mogelijk
naar Canada zouden kunnen vertrekken. De familie zou weer kansen hebben een
bestaan op te bouwen, Nepal is een paar vluchtelingen armer, de UNHCR hoeft niet
nog jarenlang NRS 8000 per maand te betalen en het guesthouse is een paar slecht
betalende klanten kwijt.
We hebben wel een aantal NGO
en de UN voor ze benaderd voor advies, maar allen gaven ze dezelfde reactie. De
boete niet betalen om de Nepalese overheid niet te stimuleren om meer/vaker geld
aan vluchtelingen te vragen. De UN is op hoog niveau bezig om dit probleem aan
te kaarten, maar door de komende verkiezingen vlot het niet erg met de
onderhandelingen. Waarschijnlijk zal het probleem pas vele maanden na de
verkiezingen worden opgelost.
Nog twee fietstochtjes
Nadat Arno een week lang
flink ziek was geweest, hebben we gisteren maar weer eens een klein fietstochtje
gemaakt door Kathmandu, onder andere naar Teku, de wijk waar de heilige rivieren
Vishnumati en Bagmati bij elkaar komen. Vroeger namen mensen hier met name
tijdens het
Magh Sankranti festival nog wel eens een duik in het water. Nu de
twee stromen mogelijk smeriger zijn dan het smerigste riool in Nederland kun je
je nauwelijks nog voorstellen dat er mensen zijn die ook maar een teen in het
water durfen te steken. Toch zie je hier en daar mensen in de rivier, meestal op
zoek naar bruikbare materialen. En zoals reeds in het begin gemeld, anderen
zoeken hier op de onbebouwde oevers hun toevluchtsoord onder een stukje plastic:
goedkoop wonen....onder erbarmelijk omstandigheden
Dit schrijvende op een zonnig dakterras in Boudhanath met uitzicht op de
indrukwekkende stupa (zie foto hieronder) onder het genot van een biertje hoe
bevoorrecht we zijn, eenvoudig weg omdat we elders in de wereld geboren zijn.
Merk op dat de opbrengsten
van deze website naar goede doelen in Nepal gaan, zodat we (onder andere) met het maken van een
verslag als deze weer proberen een steentje bij te dragen aan het verminderen
van het leed van sommige Nepalezen.
 |
 |
Deel van suite in guesthouse
|
verslag maken op terras in
Boudhanath
|
naar begin van Nepal verslag
Meer Nepal verslagen
2 april 2008 - 24 april 2008 -
Bisket Jatra (Bhaktapur), Kakani,
verkiezingen en weer naar huis
18 februari 2008 - 1 april 2008 -
trips naar Balthali/Panauti en
Gorkha, Arughat, Dhading
22 januari 2008 - 17 februari 2008 -
terug in Kathmandu, Sankhu, Nagarkot,
powercuts, verkiezingen
17 mei 2007 - 28 mei 2007 -
Tilicho trekking / Annapurna gebied
(deel 1 -
deel 2 -
deel 3 - deel 4)
14 april 2007 - 16 mei 2007 - Kathmandu (nb
verslag volgt nog)
4 april 2007 - 14 april - Lumbini, Tansen,
Pokhara, Nepali New Year (nb verslag volgt nog)
30 maart
2007 - 4 april 2007 -
Rara lake
17 maart 2007 - 30 maart - Varanasi, Allahabad,
Faizabad (India, nb verslag volgt nog)
6 februari 2007 - 17 maart 2007 -
maha
shivaratri / losar / holi festivals
28 januari 2007 - 5 februari 2007 -
Daman
7 januari 2007 - 23 januari 2007 -
Kinderhuis in Sankhu en
ontwikkelingen Kathmandu
31 December 2006 - 6 januari 2007 -
Oud & Nieuw + bezoek Guru Rimpoche in Bouddhanath
20 december 2006 - 26 december 2007 -
kersttijd in Nepal
7 december - 14 december 2006 -
Sikkim foto's
en Sikkim pictures verslag volgt nog, ook van
Oost
Nepal (Hile) 25 november - 4
december 2006 -
Bhutan
17 november - 19 november 2006 -
Manakamana en Bandipur
31 oktober - 16 november 2006 -
Chapagoan / Thecho / Sankhu
10 oktober - 30 oktober 2006 -
Tihar festival
27 september - 9 oktober 2006 -
wederom in Nepal, Dashain festival, Nagarkot
26 april - 4 mei 2006 -
Kathmandu en plannen Gokyo trekking
23 april - 25 april 2006 -
People power wins
21 april - 22 april 2006 -
Saved by the rain
17 april - 20 april 2006 -
Onrust in Nepal/Kathmandu
11 april - 16 april 2006 -
Wederom in Kathmandu
fietsen
Kathmandu / trekking-agencies /
Nepal verkiezingen /
GPS waypoints Katmandu vallei
20-02-2010
|
