|
De laatste dagen in Kathmandu spendeerden we
m.n. aan afscheid nemen, contacten met het reisburo die onze
Mount Kailash trip
had verzorgd en o.a. een Mountain Flight naar Mount Everest.
We hadden deze week een aantal contacten met
het reisburo die de trip naar Mount Kailash had uitgevoerd. Meerdere reisbureaus
hadden deze trip uitbesteed aan een derde partij (Adventure Silk Road) die de
uiteindelijke organisatie op zich had genomen en dus verantwoordelijk was voor
het materiaal waarmee ze ons op pad hadden gestuurd. Omdat alle deelnemers
vonden dat ze met het verschaffen van zeer slechte tenten (zonder reserve mee te
nemen) wel erg in gebreken waren gebleven, had de hele groep een brief opgesteld
met daarin de eis om volgende groepen en het personeel beter te behandelen en
ons een vorm van compensatie te geven. Daarbij hadden we besloten dat elke rupee
compensatie naar goede doelen in Nepal zou gaan. De managing director en manager
van Adventure Silk Road hadden nauwelijks oor voor onze klacht en vonden dat we
niet zo moesten zeuren en bleven voortdurend bezig met hun eigen
winstberekening. Uiteindelijk na enkele dagen waren ze bereid om het belachelijk
lage bedrag van $50 per persoon te betalen, maar alleen aan de mensen die op dat
moment nog in Kathmandu waren. Dit waren er nog maar 4 van de 10. Makkelijk
wegkomen dus. Ons eigen reisburo was meer voor rede vatbaar en die verhoogde de
compensatie naar $200,- per persoon, zodat we samen met één ander uit de groep toch zo'n
$500,- binnenhaalden voor het goede doel in Nepal en in ieder geval 2
trekkingburo's leken te snappen dat een dergelijke handelwijze echt niet door de
beugel kan. Het ontvangen bedrag zullen we samen met de van familie en vrienden
en eigen bijdrage
ontvangen bedragen overmaken naar Stichting Icfon en stichting Veldwerk.
Verder
hielden we ons voornamelijk bezig met het doen van inkopen (bleek later dat
we veel te veel hadden gekocht) en het nemen van afscheid van vele bekenden.
Elke dag vonden er wel een paar "good byes" plaats.
Vrijdagochtend moesten we vroeg op (5.00 uur) voor een
mountain flight naar
Mount Everest. Deze vlucht hadden we kado gekregen van het trekkingburo waar we
onze Kailash trip hadden geboekt en waarmee we gaan bekijken of we kunnen
samenwerken in het promoten van het toerisme in Nepal. (Bij deze willen we dus
even melden dat Nepal een volstrekt veilige vakantiebestemming is ;-) ). De
vlucht was prachtig. We hadden natuurlijk al vele bergen gezien, maar de wijze
waarop je de Himalaya tijdens zo'n mountain flight ziet, is wel heel erg
bijzonder. Je kunt heel dichtbij belangrijke pieken als Lotse, Cho Oyu en natuurlijk Mount Everest (Sagarmatha in het Nepalees).
Daarnaast vlieg je laag over besneeuwde bergtoppen, bevroren bergmeren en
gletsjers. Echt prachtig.
Na deze
traktatie was het 's middags tijd om naar Hamro Niwas te gaan voor de laatste
computerlessen en het afscheid. Arno ging wat eerder weg en kwam nog even een
laatste typisch Nepalees tafereel tegen. Een wegafzetting waar alle Nepalezen
werden omgeleid. Op een of andere manier heb je als westerling altijd meer
mogelijkheden en na wat aandringen mocht ie verder, zodat ie niet flink om
hoefde te fietsen. 50 meter verder werd duidelijk wat het probleem was. Midden
op straat lag een dode naakte man (uiteraard onafgedekt) en een uitgebreid
politie-onderzoek was aan de gang. Niet echt een fraai gezicht, misschien
volgende keer toch maar luisteren naar oom agent.
We
wilden eigenlijk stilletjes
afscheid nemen in Hamro Niwas, want er komen en gaan best veel vrijwilligers en
we vonden het niet zo nodig om daar uitgebreid bij stil te staan met kado's en
dergelijke. Echter, de kinderen hadden allemaal verrassingen, lieve woorden en een
dansvoorstellling voor ons in petto. Zelf moesten we ook een dansvoorstelling
geven en er werd een populaire Nepalese song opgezet. Daar onze Nepalese
danskunsten nog niet zo geweldig zijn en we nog steeds een salsa-demo hadden
beloofd, redden we ons uit deze situatie door een salsa-dansje op Nepalese
muziek te doen. Ze vonden het in ieder geval erg leuk. Na de vertrouwde Dal bhat
werd het echt tijd om te gaan en werden we door de oudste jongens nog helemaal
begeleid tot aan de grote weg terug naar Chhetrapati.
's Avonds
hadden we nog een afspraak met Santosh in de salsa-bar. Het lijkt er overigens
op dat salsa al weer op het punt van uitsterven staat in Nepal. Er komen te
weinig mensen naar de lessen en salsa-avonden om het draaiende te houden.
Dit komt voornamelijk omdat
de close houding van de salsa-dans niet goed bij de Nepalese cultuur past.
Mannen vinden het niet ok dat hun vrouwen zo close met andere mannen zijn en
omgekeerd vinden vrouwen het ook niet fijn als hun mannen zo met andere vrouwen
dansen. Dat heeft dus nog even tijd nodig.
Bij de salsabar ging symbolisch het licht uit voor deze muziek in Nepal en voor
ons Nepal-verblijf. Een stroomstoring die de hele avond zou duren. Het paleis
(Babar Mahal) werd met kaarslicht verlicht en de salsa bar met een generator,
die het na een tijdje ook begaf. Toen was er alleen nog een uurtje muziek op een
accu (tot ook die leeg was), terwijl de club met kaarsen werd verlicht, wat wel
erg sfeervol was. Voor het eerst speelden ze ook veel tango (komt dat niet uit
Argentinie ??, onze volgende bestemming) en vreemd genoeg draaiden ze zelfs 1
Nederlandstalig tango-nummer. Kennelijk “Time to go (further)".
De
laatste ochtend in Kathmandu hadden we het nog vrij druk met inkopen doen,
inpakken, sieraden ophalen, laatste bezoek je aan 1905, fietsen verkopen etc.
Beetje gehaast dus. Toen alles ingepakt was en we bij het hotel de boel gingen
wegen, bleken we 80 kilo aan normale bagage, naast al superzware handbagage, te
hebben.
We hadden al 10 kilo (per persoon) extra gekregen van Gulf Air, maar
nog eens 20 kilo overgewicht zou wel eens lastig kunnen worden. Gelukkig hadden
8 maanden Nepal ons de juiste contacten opgeleverd om dit probleemloos door de
incheckbalie te leiden. De vader van de Nepalees die wij destijds op Schiphol
bij de immigratiedienst hadden geholpen werkt op het vliegveld en die loodste ons keurig langs de enorme
wachtrij en zonder problemen werden de 4 grote tassen zonder extra kosten
ingecheckt. Hij wilde er geeneens "baksheesh" voor aannemen. In het vliegtuig
naar Abu Dhabi zaten vele versgeknipte jonge Nepalezen op weg naar een beter
betaalde baan in het Midden-Oosten. Grappig om te zien hoe ze tijdens de eerste
vlucht van hun leven zitten te stoeien met hun riemen, tafeltjes en de wc deur.
Erg sneu om te zien hoe ze met grote onzekerheid in hun ogen en hele houding op
weg gaan om in een volstrekt vreemde wereld meer geld te verdienen voor zichzelf
en hun achterblijvende familie. Ook erg ironisch dat ons verblijf in Nepal naast
heel veel plezier ons ook economische voordelen opleverde. It's a strange world.
In Abu Dhabi moesten we sowieso al wachten van 10 uur 's avonds tot 4 uur 's
ochtends, maar hier kwam nog een uurtje vertraging bij, waardoor we in
Londen
weinig tijd hadden om ons vliegtuig naar Amsterdam te halen. De medewerkers van
Gulf Air en British Airways hadden ons al "opgegeven", maar wensten ons veel
succes. In recordtempo overbrugden we de afstand naar terminal 4 en ons
vliegtuig (o.a. door een vanwege brandalarm afgezette vertrekhal) en arriveerden
daar terwijl de laatste persoon aan het boarden was. Ze maakten echter bezwaar
tegen onze documenten en ondanks dat de deur nog open was, mochten we niet naar
binnen en moesten we 3 uur wachten op de volgende vlucht. Heerlijk die
flexibiliteit en klantvriendelijkheid in Europa. Goed om weer terug te zijn. We
namen maar even een broodje en een kop koffie, die gezamelijk meer kostten dan
een hele dag in Nepal, waarna we onze laatste ponden in een internetmachine
gooiden. Het gebruik van internet kostte op Heathrow 80 (!!!) keer zoveel als in
Kathmandu en de machine wilde geen enkele gevraagde website vertonen.
3
uur later schudden we en hotsten we in een behoorlijk door turbulentie geteiserd
vliegtuig naar Amsterdam (kennelijk om de overgang van Nepal/Tibet) niet al te
groot te maken om vervolgens in het grauwe en koude Amsterdam te ontdekken dat
de Britten aan bijna 4 uur niet genoeg hadden om te zorgen dat onze bagage ook
naar Nederland kwam. Onze 80 kilo bleek nog in zijn geheel in Londen te staan en
het is nog onduidelijk wanneer ze bij ons bezorgd worden. Een soort van Nepalees
welkom in het zogenaamd goed georganiseerde Europa.
In ieder geval zijn we na een prachtig avontuur van bijna 9 maanden weer gezond
en wel in Nederland en gaan we ons opmaken voor een mooie zomer in eigen land.
Meer informatie omtrent
Mountain flights in Nepal
2 mei - 29 mei 2005 -
Mount
kailash /
Lake Manasarovar
9 april - 1 mei -
bezoek, Bouddha, Bungamati, Ghandruk, Ghorepani, Tatopani trekking, Pokhara
en vervolg verslag 15 -
Temal Jatra festival en Koninginnedag in Nepal 18 december 2004 - 29 januari 2005 -
Terug in Kathmandu / fietsen naar
Sundarijal / Balaju-park 24 november - 17 december 2004 -
Streetdance / Bungamati & Khokana / goede doel
6 november - 23 november -
Pokhara, Jomson-trekking,
Annapurna-gebergte
12 oktober - 23 oktober 2004 -
Verslag #5 Uitzicht Himalaya / Dashain /
kinderhuis
23 oktober - 5 november 2004 -
Changu Narayan, Phutung, Pokhara
Nepal
activities index
/
mountain flight
/
paragliding /
Everest
Base Camp trekking /
beer /
expedition
/ Mount Everest (Sagarmatha) facts and figures /
Everest
marathon
/ Helicopter breaks altitude record
|
Nepal
Cultuur / Historie / Politiek / Economie
|
|
Nepal
reizigers-informatie
|
vrijwilligerswerk-nepal
/ ontwikkelingshulp
india |
