|
Vrijdag 30 september zijn we met de nachtbus
van Buenos Aires naar
Mendoza gereden. Een rit van ruim 1.000 km die je in een
superluxe bus in circa 13 uur aflegt.
Zoals sommige al van ons of via via hebben
vernomen, werden we op het busstation van Buenos Aires onaangenaam verrast. In
een moment van verminderde oplettendheid werd een van onze tassen meegenomen.
Helaas met aardig wat waardevolle spullen, gelukkig niet met de echt belangrijke
papieren, als tickets, paspoort of rijbewijs. Het meest vervelende was dat een
back up met belangrijke data in de tas zat, zodat we wat maatregelen moesten
nemen om misbruik te voorkomen. Daarnaast missen we niet de dure spullen, maar
juist de kleine goedkope praktische zaken als de gratis documentatie van de Spaanse
cursus en de Nederlands-Spaanse woorden- cq. conversatieboekjes, leesboeken en onze
reisgids. Al deze zaken zijn in Mendoza niet te krijgen. We hebben nu een
Spaans-Engels conversatie boekje (met dus toelichting in het Spaans) wat
aanzienlijk lastiger werkt. Een Engelstalige reisgids van Argentinië is in heel
Mendoza niet verkrijgbaar, zelfs niet in de boekhandel met internationale boeken
(waarvan overigens 99% Spaanstalig is ????).
Maar goed, verder niets aan te doen. We hebben
nu in ieder geval minder waardevolle spullen waar we op moeten letten :-). Laten
we ook hopen dat de
reisverzekering
de boel redelijk dekt.
De eerste dagen in
Mendoza
hebben we deze
aangename stad met vele mooie oude gebouwen een beetje verkend.
Mendoza (gesticht in 1561) ligt aan de voet van de Andes. Vanuit de ruim
opgezette stad met vele brede, groene wegen en relaxte parken vol palmbomen heb
je een prachtige uitzicht op de met sneeuw bedekte pieken. De provincie Mendoza
is het hart van de wijnindustrie. Circa 80% van de Argentijnse wijnen wordt hier
geproduceerd.
 |
 |
 |
Plaza Espagna
|
Vlakte met Andes op
achtergrond
|
Caracoles tussen
Villavicencio en Uspallata
|
Overal kom je dus
bodega's tegen en de menukaarten staan vol met speciale &
heerlijke wijnen geproduceerd door bekende families uit deze omgeving.
Naast inkomsten uit wijn en olijven is toerisme een belangrijke bron van
inkomsten. Mendoza is perfect voor allerlei outdoor activiteiten als skiën,
bergbeklimmen, raften, kayakken, paardrijden, trekkings, etc.
We hebben tijd genoeg voor
Mendoza, dus we
combineren het werken voor BeOnTop, met het shoppen om wat gestolen spullen te
vervangen en het relaxen op pleintjes en in parken. Een van de twee leukste
pleinen/parken is
het grote Plaza Independencia in het centrum van de stad, waar het aan het einde
van de dag gezellig druk wordt. En het tweede park is het enorm grote door Carlos Thays ontworpen
Parque General San Martin ten westen van de stad. Een prachtig park waar op
zondag vele inwoners uit de stad naar toe trekken en die thuisbasis is van
tientallen sportclubs, maar waar ook nog het grootste voetbalstadion van de stad
te vinden is: El Estado Provincial Malvinas Argentina. De voetbalkenners onder
ons moeten hier goede herinneringen aan hebben. Het Nederlands Elftal werkte
hier in 1978 tijdens het WK voetbal succesvol zijn voorrondes af tegen Iran,
Peru en Schotland, waarna het doorstoomde naar de finale.
General Jose de San Martin (El Libetador) is overigens de grote
vrijheidstrijder die begin negentiende eeuw het zuidelijke deel van Zuid-Amerika
bevrijde van het Spaanse juk. In bijna elke plaats zijn belangrijke straten
en/of pleinen naar hem vernoemd.
Op woensdag 5 oktober vertrekken we voor een
week met een huurauto met het doel wat meer van de provincie Mendoza te zien.
Op het programma staan o.a. Los Penitentes (een skigebied), Las Cuevas (de grens
met Chili) en de omgeving van San Rafael. Als eerste vertrekken we richting
Villavicencio, niet echt een plaatsje, maar slechts een paar gebouwen:
van een
camping, een hostaria, een voormalig hotel en de bekende bronwaterfabriek die
een groot deel van Argentinië van water voorziet.
We rijden door het uitgestrekte steppe-achtige landschap met wederom prachtige
uitzicht op de besneeuwde Andes pieken. Vanuit Villavicencio loopt een mooie weg
met 365 bochten (de Caracoles) over, naar later bleek, een pas van ruim 3200 meter
naar Uspallata. Autorijden in Argentinië is prachtig.
 |
 |
 |
Weer vast in de sneew
|
Omgeving Uspallata
(beetje Tibet achtig)
|
|
De wegen zijn over het
algemeen vrij goed (af en toe een gat in de weg, maar dat houd je scherp) en leeg, zodat je heerlijk kunt genieten van het landschap
zonder last te hebben van overig verkeer. De Argentijnen maken het je echter
niet makkelijk om de weg te vinden. Op kaarten staan wegen die niet bestaan en
omgekeerd en hoogten worden veelal ook niet aangegeven. Borden langs de weg ontbreken vaak en
als ze er al zijn, zijn ze regelmatig te vervaagd om te lezen en/of ná de afslag
geplaatst, zodat je bij een splitsing eerst voor een richting moet kiezen en dan
maar hopen dat het de goede is. Een leuke uitdaging dus.
Goed, vanuit Villavicencio dus op weg naar Uspallata. De weg liep met vele
bochten aardig snel omhoog. Toen we al enigszins door de sneeuw begonnen te
rijden, bleek bij een bezienswaardigheid dat we inmiddels al op 2500 meter zaten
en aan de weg te zien, waren we voorlopig nog niet op de top van de pas. Een
aantal bochten verder zagen we ons genoodzaakt om rechtsomkeer te maken omdat de
sneeuw ons belette om verder te rijden. Aan de ene kant een tegenvaller, daar we
nu zo'n 150 kilometer moesten omrijden om in Uspallata te komen. Aan de andere
kant konden we de prachtige weg nog een keer vanuit een andere invalshoek
bekijken. Zoals het vanaf de vlakte mooi is om naar de witte bergen te kijken,
is het omgekeerd ook mooi om vanuit de bergen te zien, hoe strak de
scheidingslijn tussen de bergen en de uitgestrekte vlakte in het oosten is.
We reden nu terug via
Mendoza en Potrerillos
naar Uspallata. Potrerillos is een soort centerparcs-achtig vakantiedorp
aan een prachtig langgerekt blauw/turqoise meer aan de voet van de Andes dat een populaire plek is voor de
mensen uit Mendoza om een tweede huis te hebben.
Aan het begin van de
avond komen we eindelijk in Uspallata aan. In deze buurt is een deel van de
film Seven Years in Tibet met Brad Pitt opgenomen. Inderdaad lijkt het er wel een beetje op.
Uspallata is de plaats met de eerste splitsing na de grens met Chili. Voor
truckers is het een plaats om te tanken, eten of te overnachten. Voor zo’n klein
plaatsje waar iedereen elkaar lijkt te kennen is het verkeer dus relatief heel
erg druk. De sfeer heeft ook wel een klein beetje iets weg van Nyalam in
Tibet/China.
 |
 |
 |
Voormalig toegangspoort tot
Mendoza in Las Cuevas
|
Andes vanuit Chili
|
Uitzicht op
Aconcagua (de hoogste berg van Amerika)
|
De volgende dag rijden we eerst vanuit
Uspallata een stuk terug naar Villavicencio om toch nog een deel van de
schitterende Caracoles te volgen. De omgeving is werkelijk prachtig en lijkt
inderdaad redelijk op de Himalaya. We rijden door tot we weer doodlopen in de
sneeuw en keren dan om en gaan richting Los Penitentes, een klein
wintersport-gebied in
de buurt van de grens met Chili, wederom een mooie rit door de bergen en hoge
rotsen met verschillende kleuren. De pistes
in Penitentes zien er nog goed uit, dus we informeren vast voor een hotel en
rijden dan eerst door naar de voormalig grensplaats Las Cuevas. De
bezienswaardigheden in Las Cuevas zijn een hostel gevestigd in de poort die
vroeger de toegang tot Mendoza en dus Argentinië vormde en Cristo Redentor, een
10 meter hoog Christusbeeld op de grens van Argentinië en Chili die de vrede
tussen de volkeren van beide landen symboliseert. Het beeld staat al ruim 100
jaar op een hoogte van 4.200. Niet zo zeer het beeld is spectaculair, maar wel
het uitzicht aldaar. We hopen dat gezien het belang van dit monument de weg er
naar toe wellicht sneeuwvrij is gemaakt.
In Las Cuevas aangekomen zien we wel een bord met een pijl richting Cristo
Redentor, maar geen weg. We gaan er eerst maar vanuit dat de pijl verkeerd staat
en rijden nog een klein stukje door. Direct belandden we in een tunnel en hebben
al het vermoeden dat dat ook niet de goede weg is. Halverwege de tunnel
worden we hartelijk welkom geheten in
Chili. We rijden dus maar weer terug en
bekijken de omgeving van de pijl nog eens goed. Het blijkt dat de weg naar het
christusbeeld onder een dik pak sneeuw is bedolven van in het dal maar liefst circa
3 a 4 meter hoog (zie Las Cuevas foto
met bussen hierboven).
Terug naar Penitentes dus. Onderweg bezoeken we
nog Puente del Inca dat bekend staat als een van de meest bijzondere
natuurverschijnselen in Argentinië. Dit is een natuurlijke brug over de Rio de
las Cuevas die door dampen die al eeuwenlang uit mineraal bronnen opstijgen
gekleurd is in allerlei rood- en bruintinten. Geologisch misschien heel
bijzonder, mooi vinden wij het echter niet.
 |
 |
 |
Het stel in de lift
|
Bergen achter Los
Penitentes
|
Suus op de piste
|
De volgende ochtend is het strak blauw en fris.
Heerlijk
wintersport weer dus. We regelen een complete ski-uitrusting en een
dag-skipas voor ongeveer het bedrag wat een uurtje skien in Snowplanet kost en begeven ons als
eerste naar de top van het gebied. De pistes zijn in het begin keihard
opgevroren, maar naarmate de dag vordert, wordt het steeds beter. Het is enorm
rustig in het gebied. Het aantal wintersporters komt zeker niet boven de honderd
uit. Hierdoor hebben we lekker alle ruimte op de pistes.
Aan het einde van de dag rijden we terug naar
Uspallata, waar we onder andere nog even door een mooie kloof naar de
Cerro de 7 colores rijden
en eten in een heus
Tibet-cafe (helaas geen momo's, maar weer pizza). De volgende dag rijden we eerst terug naar Potrerillos vanwaar we
via een op de kaart als onverharde weg aangegeven route richting
Valle de Uco
willen rijden. Wijs geworden door eerdere ervaringen vragen we in Potrerillos of
deze weg wel bestaat én ook begaanbaar is. We worden raar aangekeken en de
vragen worden duidelijk bevestigend beantwoord. De net iets lager en meer naar
het oosten gelegen weg, blijkt dan ook volledig sneeuwvrij te zijn.
Het is wederom een mooie weg, die dit maal min
of meer parallel aan het Andes gebergte loopt en o.a. langs de 6811 meter hoge
Tupungato vulkaan gaat. De route leidt door de "Productive corridor", een
landbouw gebied vol wijngaarden, almond- en hazelnootbomen. Een Argentijnse
reisgids adviseert om de Bodega Salentein te bezoeken (deze bodega blijkt
overigens deels in handen te zijn van de Nederlander Meidert Pon. Een statig
huis in Mendoza stad is hoofdkantoor van deze bodega én tevens ambtswoning van
de Nederlandse consul.)
Helaas blijk je de
bodega alleen op afspraak te
kunnen bezoeken. We rijden nog wat rond door de prachtige vallei en belanden
uiteindelijk in San Carlos, een rustig stadje waar we voor 65 pesos (circa 18
euro) een 5 persoons vakantiehuisje huren. Het is een knus houten gebouwtje
midden een woonwijk, waar de buurt ons nauwlettend in de gaten houdt. 's Avonds
gaan we op zoek naar een restaurantje in de stad, maar op wat wazige tentjes na,
zijn die er nauwelijks te vinden. We besluiten dat het wegrestaurant met de
originele naam "Autogrill" de beste optie is en later wordt deze beoordeling
ondersteunt. Niet vanwege de culinaire hoogstandjes. "Autogrill" blijkt een
ontmoetingsplaats van de plaatselijke jeugd en iedereen die er komt, lijkt alle
andere te kennen. Tijdens het eten konden we ons vermaken met de wijze waarop de
jongeren elkaar uitdaagden, het hof maakten, pestten, over elkaar roddelden,
etc, etc.
 |
 |
 |
Valle de Uco
|
Valle de Uco
|
Suus voor cabana
|
De volgende dag rijden we door de uitgestrekte
vlakte richting de Laguna Diamante. Een prachtig blauw lagune die de witte
toppen van de Andes weerspiegelt. Helaas missen we door een onduidelijke kaart,
het ontbreken van bordjes én mensen om de weg aan te vragen een afslag en komen
daar bij de volgende afslag 30 kilometer verder op pas achter. Als we terug
zouden gaan, zouden we nog 220 kilometer extra onverharde wegen (waar 50
kilometer per uur echt wel het maximum is) moeten rijden ten opzichte van
doorrijden. De keuze voor het laatste is snel gemaakt. Jammer van de Laguna,
maar we maken een klein extra ommetje via het ook mooie meer bij El Nihuil met
ook uitzicht op witte bergen om vervolgens door de hele Atuel Canyon richting
San Rafael te rijden. De Atuel Canyon wordt door de Argentijnen wel eens met een
kleine versie van de Grand Canyon in Colorado vergeleken. Wellicht een tikkeltje
overdreven, maar het is een prachtige canyon die als voordeel heeft dat er over
de gehele lengte van 42 kilometer een weg door heen loopt. Uiteraard is dit ook
weer een mooie route, die eindigt in de eveneens prachtige
Valle Grande, het
groene vervolg van de Atuel Canyon. Het is een prachtige zondag en de inwoners
van San Rafael zijn massaal naar dit natuurlijke pretpark getrokken om te kanoen,
paard te rijden, te raften, stijle wand te klimmen, te BBQ-en etc.
Vanuit San Rafael willen we een nieuwe poging
wagen om een of twee Bodega's te bezoeken, maar wederom hebben we pech. Maandag
blijkt een nationele feestdag te zijn. De dag van de afkomst van
bevolkingsgroepen (Columbus Day). Die is normaal op 12 oktober, wat we ook al eerder hadden
gehoord en gelezen. Echter, daar men een lang weekeinde toch ook wel prettig
blijkt te vinden, was de dag verplaatst naar de maandag. "Noodgedwongen" rijden
we nog eens terug naar de Valle Grande om daar ook van de omgeving te genieten.
Arno maakte ook nog even een rafttochtje over de Rio Atuel om zodoende ook wat
verkoeling te krijgen. De temperatuur in de vallei liep inmiddels richting de 40
graden.
 |
 |
 |
meer met bergzicht
|
Raften in Valle
Grande
|
Stuwmeer tussen
Valle Grande en Atuel Canyon
|
Op de laatste dag van dit weekje rondtoeren,
reden we via Cacheuta, terug naar Mendoza. In Cacheuta treft men naast een
hangbrug met spectaculair uitzicht over de kloof van de Rio Mendoza,
 ook termale
baden aan die al in de 16e eeuw door de Inca's voor heilzame doeleinden werden
gebruikt.
Ondanks temperaturen van rond de 35 graden nemen we hier ook een warm bad. Terug
in Mendoza blijkt het vanwege de feestdagen nog lastig om een hotel te vinden.
Tijdens onze zoektocht stuitten we in een achteraf straatje bij toeval op een
klein hotelletje in een prachtig koloniaal pand, waar ze kennelijk sinds de bouw
van het pand ook de prijzen niet meer hebben aangepast. Een aangename vondst,
grote kamer, eigen terras. De
volgende morgen bij het ontbijt (de bekende koffie met zoete croissantje-achtige
broodjes, bleeh) blijkt dat de heren van Jiskefet hier ook eens
moeten zijn geweest. Juffrouw Jannie uit Debiteuren-crediteuren moet een
afgeleide zijn van de serveerster alhier.
Donderdag sloten we de twee weken in Mendoza af
met een laatste uitje naar Bodega´s in Godoy Cruz en Maipu, eigenlijk 2
voorsteden van stad. We bezochten o.a. de mooie oude Bodega
Escorihuela, waar we een leuke
rondleiding kregen en heerlijk wijnen konden proeven. In de bus onderweg naar
Escorihuela kregen we weer eens goed met de aardigheid van de Argentijnen te
maken. We vroegen aan één iemand waar we de bus uit moesten en vervolgens begon
de halve bus zit te buigen over welke halte het was en hoe we vanaf de halte
verder moesten lopen. Toen we eenmaal bij de halte waren, werd door een tiental
mensen in koor geroepen dat we er uit moesten en werd er volop gebaard welke
kant we opmoesten.
Vrijdagavond gaan we weer met de nachtbus terug
naar Buenos Aires, waar we de Spaanse lessen, tango en salsalessen willen
oppakken.
Zondag gaan we inderdaad naar naar de
voetbalkraker
River Plate - Boca Juniors , de tickets zijn nu binnen.
Nog wat opvallende zaken:
- langs de wegen vind je vele shrine of
herdenkplaatsen voor de "Difunta Correa". Dit komt voor uit een legende m.b.t.
de burgeroorlogen in de jaren 40 van de negentiende eeuw. Deolinda Correa volgde
haar strijdende man op de voet, maar kwam door honger, dorst en uitputting om
het leven in de woestijn bij San Juan. Toen haar lichaam gevonden werd lag haar
baby nog steeds levend aan haar borst. In Vallecito is een groot bedevaartoort
voor haar, waar jaarlijks honderdduizenden pelgrims komen. Vooral truckers
aanbidden haar en overal vind je dus kleine gedenkplaatsen, veelal met rode
linten versierd en bedolven onder de plastic waterflessen om haar dorst te
lessen (zie foto hierboven)
- de fabrikanten van kussens en kussenslopen
liggen elkaar kennelijk niet zo en maken geen onderlinge afspraken. Overal vind
je kussenslopen die net even 10 centimeter korter zijn dan de kussens, zodat er
nog zo'n lekker pluizig stukje uitsteekt.
- Argentinie heeft natuurlijk een diepe crisis
doorgemaakt in de afgelopen jaren (gelukkig gaat het weer wat beter en bedroeg
de economische groei afgelopen ruim meer dan 10 procent), maar ze hebben een
slimme manier om heel goedkoop uiteten te gaan. In restaurants vind je meestal
al complete menu's van circa 2 euro per persoon, maar het is ook heel normaal om
1 bord met meerdere personen te delen. Vele "plato's" zijn ook speciaal voor
meerdere personen. Een normale pizza is eigenlijk al voor 2, een grote al snel
voor 4 personen. Wanneer ze met zijn 4-en een flinke fles bier en een pizza
delen, zijn ze al voor 1 euro p.p. klaar, wat ook voor Argentijnse begrippen
heel erg goedkoop is.
- Moederdag is in Argentinie pas op 16 oktober
dit jaar.
- In de meeste landen waar we geweest zijn,
geven mensen meestal een blijk van herkenning, nadat je vertelt hebt uit
welk land je komt. Amsterdam, de coffeeshops, the red light district, het
nationale voetbalteam of individuele voetballers doen het altijd goed.
Alternatieven zijn de bloemen (China), het cricketteam (India), en een enkele
keer Anne Frank, Koningin Beatrix of zelfs Willem Alexander (Nepal).
In Argentinie helemaal niets van dit alles. De
reactie is meestal een enthousiast "Aaah Hollanda" en vervolgens helemaal niets.
Slechts een keer kwam er een uitgebreidere reactie en dat was "Aaah Hollanda, ..........de
Maxima". Dit was dan ook echter door een vrouw die met een dikke wang net
terugkwam van de tandarts en daar wellicht nog in een oud roddelblad iets over
het huwelijk van Alex en Maxima had gelezen.
- De beheersing van het Engels in Argentinie is
echt bijzonder slecht. Daar waren we al voor gewaarschuwd, maar we dachten dat
het toch niet slechter zou kunnen zijn dan in China. Wel dus. Dat het bij de
gewone man in de straat slecht is, snappen we nog volledig. Echter, bij de
meeste accommodaties worden simpele vragen als naar een "Double room" of "the
key" ook alleen maar met een vragend gezicht beantwoord. Als test beginnen we
dus nu ook standaard in het Engels.
Maar goed, er komen dan ook relatief erg weinig westerse toeristen. De meeste
toeristen zijn gewoon Argentijns, gevolgd door andere (Zuid-)Amerikanen.
Nederlanders, die je normaal altijd en overal tegenkomt, zijn we pas 1 keer
tegengekomen.
Gelukkig zijn de Argentijnen (in tegenstelling tot veel Chinezen) wel bereid om
hun woorden nog eens rustig te herhalen, regelmatig nog eens gevolgd door een
zin als: "geen probleem dat je weinig spaans kent, zelf spreek ik nauwelijks
engels".
19 november - 24 november -
Quebrada de
Humahuaca
15 november - 18 november -
Cafayate Cachi
Salta
8 november - 15 november -
Iguazu, San Ignacio,
Tucuman
2e verslag
sightseeing in Buenos Aires
|
Argentinie
Cultuur / Historie / Politiek / Economie
|
|
Argentinie reizigers-informatie
|
30-06-2010
Auto
huren / autoverhuur /
wintersportreizen Frankrijk
30-06-2010
|
