Gelukkig gaat dat (zie
einde Dubai verslag) net aan
goed en na een prima vlucht komen we aan bij een heerlijk rustige balie van de visumuitgifte
op het vliegveld van Koeweit. De (maar liefst) 10 visumdienstmedewerkers
vonden het echter niet nodig om reizigers te helpen waardoor het ondanks slechts
één wachtende voor ons nog circa een
half uur duurde voordat de visa geregeld waren. Deze visa waren ook ineens twee
keer zo duur als een week eerder, hoewel het ontvangstbewijs nog de oude prijs
aangaf. We protesteren meerdere malen tegen deze afzetting, maar de man die ons
helpt, lacht breeduit en zegt "Tja, kredietcrisis, he".
’s Middag gaan we naar vrienden van
Maarten en Maaike waar we begin van de avond lekker en gezellig BBQ-en
op hun balkon. Daar en op de
terugweg kregen we weer een illustratie van het idiote rijgedag van de Koeweitis. In de buurt van het huis van
die vrienden waren meerdere auto’s flink op elkaar geklapt, waar circa 10
hulpdienstvoertuigen op afkwamen. Op de terugweg stond
er op de snelweg een auto geheel in lichterlaaie. Waar je in Nederland
regelmatig kijkersfiles hebt, maken de Koeweitis het helemaal bont. In beide richtingen waren er
auto’s midden op de snelweg gestopt, niet om te helpen, vooral om te kijken en
foto’s/filmpjes te maken.
Voorzichtig manouvreren we door deze chaos (Maarten al rijdende toch even een
kiekje makend). Overigens konden we de volgende dag in de krant lezen dat de
bestuurder van deze auto de crash niet heeft kunnen na vertellen. In de krant
staan ook dagelijk speciale secties van o.a. de vele verkeersongelukken en
daarnaast van de aanhoudigen rondom dranksmokkel, illegale drankhandel en
illegale drankproductie.
De volgende dag is het
bewolkt en doen we lekker rustig aan. 's Middags maken we een wandeling langs
het strand, helemaal naar de Kuwait Towers. Die hadden we tot nu toe alleen van
afstand en vanuit de auto gezien. Nu lopen we voor het eerst onder de grote
gevaartes door, de hoogste toren is maar liefst 187 meter hoog. Deze toren kun
je ook bezoeken, maar aangezien het niet zo helder is, stellen we dit uit tot
een aantal dagen later. We wandelen door Souk Sharq, een groot modern
winkelcentrum, waar we een taxi terugnemen naar het appartement van Maarten en
Maaike. De taxichauffeur, kende de naam van het nabij gelegen hotel niet, sprak
geen Engels en begreep zelfs "Arabian Gulf Street" niet. Dit is een van de
bekendste wegen, zo niet de bekendste weg, in Koeweit. Wat een verschil met Dubai,
waar de taxichauffeurs in prachtige moderne taxis, gehezen in een mooi uniform
en zowel Engels spreken als de weg weten. Gelukkig weten we zelf de weg en
loodsen we de taxichauffeur met armgebaren in de juiste richting.
Maandag houden we een flinke
toeristendag en bezoeken we 's ochtends het Memorial Museum, het Koeweit Museum,
het Al Sadu house en de oude Souq.
Als eerste brengt Maaike ons naar het
Kuwait National
Memorial Museum in Bayt Al Watani. Hier wordt de historie van Koeweit en de
Golfoorlog op Madurodam-achtige wijze weergegeven. Dit gaat een beetje op
een toon/wijze zoals je dat kent van beelden uit het Midden-Oosten: de eigen
heroïsche daden worden flink opgehemeld (het Koeweitse leger werd in de praktijk
in enkele uren volledig onder de voet gelopen) en de daden van de vijand als
barbaars, bruut, schandelijk, etc bestempeld. Dat laatste is op zich
begrijpelijk en in principe ook terecht, alleen de toonzetting komt op één of
andere wijze aanstellerig over. We vragen ons af hoe de toonzetting in
Nederlandse oorlogsmusea overkomen op buitenlandse bezoekers. Verder blijven bizarre
acties van de coalitie/Verenigde Staten on(der)belicht, maar daarover later meer.
Kuwait National
Memorial Museum
Ondergelopen straten na hevige
regen en hagel
In de Kuwait Towers
Na de miniatuur weergave van de Golfoorlog kom je in een ruimte met foto's,
documentatie, en materialen (waaronder wapentuig) die bepaalde gebeurtenissen in
meer details beschrijven/illustreren. Hieronder bijv. foto's van gruwelijk
verminkte mensen/lijken. Als laatste tref je een borstbeeld aan van Saddam
Hoessein, waar je volgens goed Arabisch gebruik best met je schoenen op mag
slaan.
Het museum is niet groot dus na een dik uur staan we weer buiten en worden we
weer opgehaald door Maaike, die ons vervolgens (superlief) naar het Kuwait
National Museum brengt.
In dit museum vind je naaste veel scherven, potten, pijlpunten en dat soort
dingen (vinden wij dus niet zo interessant) ook een sectie waar o.a diverse
delen van een souk, een school, huizen uit het pre-olietijdperk zijn nagebouwd en dus meer
het tradionele, vrij primitieve woestijn/handels/vissersleven wordt weergeven (wat
ons betreft veel leuker om te zien).
Ook dit museum is niet groot, zodat we nog net voor de middagsluiting naar
het er naastgelegen Bayt Al Sadu (weefhuis) kunnen gaan, waar meer
informatie over de weefkunst wordt gegeven en mensen ook weefcursussen kunnen
volgen. Opvallend is dat alle cursisten die we hier aantreffen, westerse vrouwen
zijn. Het is ons dus niet duidelijk of deze tradionele technieken ook voor de
Koeweitis zelf bewaard blijven.
Hierna is het echt wel tijd voor een lunch en gaan we te voet op zoek naar een
eettentje in het centrum. Tijdens het lopen komen we bij toeval in de oude souk
terecht. Hier vind je diverse marktsecties met onder andere kruiden, kleding,
vis, horloges, electrische apparaten en net buiten het overdekte gedeelde ook
een plein met restaurantjes en een speelplaats. De marktkooplui zijn vriendelijk
en absoluut niet opdringerig. Voor een "appel en een ei"
genieten we op het aangrensende plein van een lunch bij een Indiaas tentje, terwijl het
begint te betrekken en te waaien. We spoelen snel onze laatste hap weg en nemen
een taxi terug naar Maarten en Maaike, wat op dezelfde manier ging als met de
vorige taxi: geen engels en geen idee waar we heen moesten, dus zelf weer met
handen en voeten de weg wijzen.
Terug in het appartement barst het noodweer los: enorme regenbuien en in sommige
delen van de stad zelfs enorme
hagelbuien resulterend in een flinke witte laag
en soms wel een halve meter water in de straten. Ook in de omgeving van het werk
van Maarten is het heftig te keer gegaan. Als we hem gaan ophalen, staan alle
straten in de omgeving nog steeds helemaal blank.
De volgende ochtend vervolgt
Arno zijn zoektocht naar de mogelijkheden van een duiktrip. Helaas begint het
duikseizoen in Koeweit pas in april omdat men het 's winters te koud vindt. Op
het moment is de watertemperatuur ongeveer 21 graden, maar hoogzomer loopt dit
op tot boven de 30 graden. Bij diverse eilandjes voor de kust (oa Qaru Island en
Kubbar Island) kun je duiken. De enige mogelijkheden zijn dan nog 3 en 4 april,
maar helaas strooit de weersverwachting roet in het eten. Die is niet gunstig en
de opening van het seizoen wordt een week uitgesteld: waarom zou je ook met
matig weer gaan duiken als het nog maandelijk lang uitstekend weer voor duiken
zal zijn?
's Middags gaan we verder met onze sightseeing-toer en gaan we met Maaike en de
kinderen naar de
Kuwait Towers.
De 3 torens bevinden zich op een complex aan de Perzische golf. Ze zijn door een
Zweeds bedrijf ontworpen en de bouw werd in 1975 gestart. In de hoogste toren
bevinden zich o.a. een restaurant en observatiedek, van waar je een
mooi uitzicht op de stad en de zee hebt. In de andere toren met bol bevindt zich
een groot waterreservoir met een capaciteit van maar liefs 1 miljoen gallon.
's Woensdagochtend eerst naar de haven
bij Ras Al-Ardh om te informeren naar de vertrektijden voor de boot naar
het Failaka eiland wat we voor donderdag in de planning hadden en daarna
naar het Qurain war museum zo'n 20 kilometer ten zuiden van de Kuwait
Towers waar het verhaal wordt verteld van dappere verzetshelden uit de
Golfoorlog. Het indrukwekkende museum is gevestigd in drie huizen midden
in een woonwijk waar tijdens één van de laatste dagen van de oorlog een hevige strijd
heeft plaatsgevonden tussen leden van de Messilah Resistance Group en
het Iraakse leger. Van de 19 Koeweitis hebben slechts 7 mannen de felle
strijd tegen circa 100 zwaar bewapende Irakezen overleefd en als je het
centrale huis ziet, is dat een wonder. Enkele van de overlevende waren
gevlucht anderen hadden zich in het huis verstopt en waren niet door de
Irakezen ontdekt toen ze de puinhopen doorzochten.
Bijzonder was ook het gastenboek met daarin het commentaar van een
Amerikaan (meer in het bijzonder: een inwoner van Texas). Deze man zag
in dit verhaal van de Messilah-groep het overtuigende bewijs dat het
noodzakelijk is dat burgers zelf over wapens moeten kunnen beschikken.
's Middags brengen we een bezoek aan de
Grand Mosque
gelegen tegenover Al-Sief Palace, het paleis van de Emir (Sabah
Al-Ahmad Al-Jaber Al-Sabah geheten). Het is een vrij nieuw
gebouw, opgeleverd in 1986 en niet beschadigd door de Golfoorlog
aangezien Allah het niet had kunnen waarderen als de Irakezen ook
moskeeën zouden vernietigen, kennelijk dachten de Irakezen dat de
overige verwoestigen opname in het paradijs niet in de wegstonden. De
Grand Mosque biedt in de hoofd bidruimte plaats aan 10.000 man en in
separate ruimte ook aan 950 vrouwen, echter deze hoofd bidruimte wordt alleen gebruikt
voor het vrijdaggebed en de gebeden tijdens de twee Eids. Dagelijkse
gebeden vinden plaats in de dagelijkse gebedsruimte met plaats voor
slechts 500 mannen.
Op de binnenplaats is nog eens plaats voor meer dan tienduizend mensen,
maar tijdens de ramadan is dit bij lange na niet voldoende en wordt de
gehele omgeving van de Grand Mosque door vele vele tienduizenden
gelovigen
gebruikt om richting Mekka te bidden.
Qurain war museum
Van een enthousiaste Koeweiti
krijgen we een uitgebreide rondleiding, die wordt afgesloten met wat eten en
drinken. We hoeven niets te betalen. Erg gastvrij allemaal. Alleen is deze
Koeweiti ontzettend nationalistisch en ronduit racistisch jegens de
(moslim)medewerkers uit Egypte en Bangladesh.
Als afsluiter krijgen we nog een promotiepakketje mee met allemaal informatie
over de moskee, ramadan, de islam en de koran met onder andere een boekwerkje
getiteld: "a brief illustrated guide to understanding islam". Hierin vinden we
wel wat uitleg over de Islam, maar wordt vooral een uitgebreid, deels zogenaamd
wettenschappelijk, "bewijs" geleverd dat de Qu'ran het letterlijke woord van god
moet zijn, Mohammed de ware profeet en de Islam de ware religie van god.
Hieronder redenaties als "het feit dat de islam de snelst groeiende godsdienst
is, toont aan dat de islam een ware religie van god is, omdat het onredelijk is
om aan te nemen dat al deze mensen zich bekeren zonder goed na te denken en tot
de conclusie komen dat de islam waar is". Bij deze drogredenatie ook nog eens
onvermeld latende dat deze groei van de aanhang vooral door natuurlijke aanwas
plaatsvindt. We zullen ons zelf dus tot de bron moeten wenden, wat onder andere
kan via www.koranonline.nl
(let op een vertaling van de koran wordt door moslims ten allen tijden als
slechts een interpretatie van de koran gezien en nooit als authentiek). Enig
doorzettingsvermogen is wel vereist.
Tank voor Qu'rain Museum
Qu'rain Museum
Grote Moskee
De volgende ochtend gaan we
naar Failaka, een eilandje circa 20 kilometer uit de kust. Maaike zet ons af bij
de haven van Ras Al-Ardh. Het is donderdag en vrij druk met Koeweitis die een
weekendje Failaka gaan doen en twee bussen vol met schoolkinderen die net als
wij een dagtripje zullen maken. De gewone pont is zeer eenvoudig en heeft
nauwelijks zitplaatsen en al helemaal niet buiten op het dek. De boottocht duurt
ruim 5 kwartier en aan boord is niets te krijgen van een hapje of een
drankje. Gelukkig zijn we daar op voorbereid en hebben we ons eigen ontbijt
meegenomen. Eenmaal op Failaka gaan we op zoek naar de fietsverhuur die
vlak bij
de haven zou moeten zijn. Al snel worden we ingehaald door een aardige Koeweiti
die ons met zijn auto naar de verhuur brengt, onderweg probeert ie zelf een
rondleiding aan te bieden. Het lijkt ons echter leuker om per fiets het eiland
te ontdekken, dus we bedanken beleefd. Nog steeds even vriendelijk dropt hij ons
bij de fietsverhuur. Deze blijkt slechts over een aantal mini-fietsen te
beschikken die voor Koeweiti begrippen ook nog redelijk aan de prijs zijn. We
laten ons niet uit het veld slaan, kiezen de minst kleine uit, zetten het zadel
zo hoog mogelijk en beginnen aan een fietstochtje. Er is nergens een kaart te
verkrijgen dus we fietsen maar een beetje op gevoel. Op Failaka zouden onder
andere ruines uit de Griekse oudheid moeten zijn. Ruines vinden we in overvloed,
maar dan wel uit de Golfoorlog. Tegenwoordig wonen er nauwelijks mensen op het
eiland, we treffen voornamelijk verlaten, vervallen en/of grotendeels
kapotgeschoten huizen aan en een museum: een klein gebouwtje op een kale vlakte,
dat ziet er niet heel aantrekkelijk uit. We fietsen nog wat rond en besluiten
bij het Failake
Heritage Resort wat te gaan drinken en de weg te gaan vragen. De enige
Griekse ruines die zichtbaar zouden kunnen zijn, blijken in dat klein gebouwtje
bij het museum te zitten, maar de kans zou klein zijn dat ze ons er in laten als
we niet over een brief van een of ander ministerie zouden hebben. Die hebben we
natuurlijk niet. Later fietsen we nog eens langs het museum, de zeer vriendelijk
bewakers zeggen ons graag te willen helpen, maar omdat er belangrijke mensen van
het ministerie in
het museum bezig zijn, kunnen ze ons echt niet zonder brief van dit ministerie
toelaten. We fietsen nog maar een rondje om, maar Failaka biedt niet wat we
verwacht hadden aan de hand van de omschrijving "beautiful and
most important Island of Kuwait". De ruïnes uit de Golfoorlog waren wel
indrukwekkend om te zien.
Terug op het vaste land lopen we een flink stuk over de moderne boulevard langs
de Arabische Golf, van Ras Al-Ardh naar Marina Crescent. Inmiddels is het
weekeinde begonnen, de temperatuur is heerlijk en vele Koeweitis en expats zijn
naar de kust gekomen om te relaxen, te spelen op jetski of motorboot, bij te
praten met bekenden, te picknicken etcetera. Het is gezellig druk.
's Avonds gaan we heerlijk uiteten met Maarten en Maaike om alvast de verjaardag
van Arno te vieren. Hiervoor gaan we terug naar Marina Crescent, waar het nu
ontzettend druk is. De aangrenzende shopping mall is ook voor jongeren een
uitgaansplek en er hangen/lopen vele groepjes rond, veelal gekleed volgens de laatste
(Koeweiti) trends. In een modern
Indiaase restaurant genieten we van een uitgebreid en heerlijk diner, met de
inmiddels vertrouwde goede en vriendelijke service tegen lage prijzen. Dat zal
straks in Amsterdam weer even wennen worden. Op de terugweg komen we in de
enorme weekend-drukte terecht. Veel Koeweitis rijden heen en weer over de
Arabian Gulf Street om te pronken met hun auto en/of contact te leggen met leden
van het
andere geslacht.
Op Arno's verjaardag zelf
gaan we naar de Avenues om lekker taart te eten. Oorspronkelijk was het idee om
er een relaxed dagje van te maken aan strand en/of zwembad, echter met een
maximumtemperatuur van slechts 17 graden en geregeld regen, viel dit idee
letterlijk in het water. In plaats daarvan rijden we naar het noorden richting
Al Jahra en door naar de Ali Al Salem Air Force base. Ten noorden van deze
luchtmachtbasis ligt een autokerkhof van voertuigen die van "The
Highway of Death" hier naar toe zijn gesleept.
Het verhaal van "The
Highway of Death" is een verhaal van een van de vele laffe oorlogsmisdaden
die de Verenigde Staten in de afgelopen decennia hebben gepleegd, maar
onbestraft blijven. Op 26/27 februari 1991 (2 dagen na het ingaan van de "ceasefire") bombeerden Amerikaanse vliegtuigen de voor- en achterkant van een
stoet van 1400 tot 2000 voertuigen met terugtrekkende Irakezen (deels in het
leger gedwongen burgers en hun familieleden), Palestijnen, Koeweiti
krijgsgevangen en gevangen burgers, die vervolgens als ratten in de val zaten
alvorens door nieuw luchtaanvallen gebombardeerd te worden, waarbij een groot,
onbekend aantal slachtoffers is gevallen. Een walgelijk "incident" dat veel te weinig
aandacht heeft gekregen.
Bij Ali Al Salem Air Force
base zijn niet heel veel voertuigen meer te zien en langs de Highway 80 van Al Jahra
naar de Iraakse grens (de echte "Highway of Death") al helemaal niet meer.
We rijden nog even verder door de lege, meest vlakke woestijn tot het Al Abdali
checkpoint waar we niet verder mogen. Onderweg veel zand, enkele ver van de weg
gelegen installaties op de olievelden en dichter bij de grens ook
landbouwgronden en een water-wingebied. (Diep) onder de grond zit toch aardig
wat bruikbaar water.
In vijf kwartier rijden we vanaf de Iraakse grens helemaal terug naar het
appartement van Maarten en Maaike. Vrienden van hun komen ook gezellig langs met
het inmiddels vertrouwde zelf gebrouwen bier, aangelengd met alcohol vrij bier.
Dat is al bijna geen verrassing meer te noemen. De verbazing is groter als de
bitterballen en Van Dobben-croquetten op tafel komen. We laten ze goed smaken.
Op de laatste dag in Koeweit
doen we weer lekker rustig aan, want het is wederom een druilerige morgen. Maarten en Maaike
moeten helaas weer naar het ziekenhuis met de
kinderen. Die hebben al enige tijd last van hun luchtwegen en ondanks eerdere
bezoeken en medicijnen zijn de klachten nog niet geheel verholpen.
’s Middags klaart het toch op
en gaan we nog even naar Marina Crescent, waar we heerlijk relaxen op/bij het strand,
een beetje voetballen met de kinderen en samen met vrienden van Maarten en Maaike
en hun kinderen uiteten gaan. Een prima ontspannen afsluiter van deze laatste
week in Koeweit.
Ontspannen bij Marina Crescent
Zondagochtend moeten we vroeg naar vliegveld.
Onderweg worden we wederom verrast door het weer in Koeweit. We rijden
plotseling zeer dichte
mist in en vlakbij het vliegveld moet de taxichauffeur heel langzaam rijden om
de juiste afslag te kunnen vinden. Het vliegtuig van British Airways die ons naar
Londen moet brengen kan niet landen (het zicht is minder dan 100 meter en Kuwait
Airport biedt dan geen faciliteiten voor een veilige landing op de automatische
piloot) en wijkt eerst uit naar Bahrein. Hierdoor lopen we ruim drie uur
vertraging op.
Opvallend op de vliegvelden in Koeweit en Dubai is dat de
beveiliging het geen probleem vindt als passagiers flessen water meenemen, iets
waarover op de meeste vliegvelden tegenwoordig nogal panisch wordt gedaan. Wel
wordt van een Westerse passagier een simpel laptop-slotje in beslag genomen. Er komen
maar liefst 8 mensen zich buigen over zo'n vreemd kabeltje, die wij normaliter
ook bijna altijd in onze handbaggage hebben, maar dit keer toevallig allebei gelukkig
niet. De consternatie is vrij vermakelijk om te aanschouwen, tijdens het saaie
wachten.
Door de vertraging moeten we ons op Londen Heathrow nog haasten om op tijd onze
koffers op te halen en opnieuw in te checken op een andere terminal, maar
gelukkig gaat dat goed en zijn we mooi op tijd weer in Amsterdam, waar onze
geslaagde trip (totaal anders dan andere reizen) tot een einde komt.
protesteren meerdere malen tegen deze afzetting, maar de man die ons
helpt, lacht breeduit en zegt "Tja, kredietcrisis, he".
