|
Op dinsdag 21 september kwam René Veldt van Cross
Borders aan in Kathmandu. Meteen dezelfde avond hadden we een afspraak met hem,
nog twee vrijwilligers en Ajay met zijn vrouw Shuma. Een erg gezellig samen zijn
en leuke nadere kennismaking met iedereen. Shuma werkt overigens in een
verzamelgebouw waar ook Qatar Airways was gevestigd. Dit gebouw werd in brand
gestoken nadat bekend was geworden dat moslims 12 Nepalezen hadden vermoord in
Irak. Dit dag (nu een paar weken terug) maakte ze de angstigste momenten uit
haar leven mee.
De volgende dag met zijn allen ontbeten en 's
middags met René en een vrijwilliger (Linda) geluched om tijdens de lunch verder
te praten over wat wij precies voor Cross Borders zouden gaan doen. Afgesproken
dat wij ons eerst alleen concentreren op het geven van computerlessen en een
beetje huiswerkbegeleiding in het weekeinde. En daarnaast mee te hebben met het
onderhoud van de websites van Cross Borders en Stichting Veldwerk. Dit gaan we
eerst een paar weken doen en daarna kijken we wel weer verder hoe we in onze
tijd zitten en of we nog meer kunnen doen.
Dezelfde avond gingen we wederom naar het
kinderhuis Hamro Niwas. Het contact met de kinderen liep door de herkenning
meteen nog soepeler dan de vorige keer. Susanne werd meteen gevraagd om te
helpen met het huiswerk van een van de meisjes.
Een grote groep kinderen gaf in wisselende
samenstelling een dansoptreden voor de nieuwe gasten. Hierbij werden Nepalese en
discodansen afgewisseld. In de drukte rolde het glazen oog van een van de
meisjes er voor de zoveelste keer uit. Een vreemde gewaarwording.
Toen de kinderen hun voorstelling hadden beeindigd, werden wij gasten uitnodigd
om samen nog even verder te dansen en wat Nepalese danspasje te leren. Een
uitnodiging die we natuurlijk niet konden laten schieten en zo werd een warm
einde van een leuke middag. Na het gedans volgde het bidritueel, waarbij de
kinderen eerst een soort van mediteren, daarna een gebed zingen en vervolgens de
ouderen in het pand een voor een een goede avond wensen. Dat duurde wel even
voor de alle kinderen de 7 ouderen een voor een hadden aangesproken. Na het
gebed, het bekende Dal Bhat diner, die je natuurlijk met je handen naar binnen
moet werken. Donderdag 23 september
Na het ontbijt en het werken hebben we voor een
week fietsen gehuurd, waarmee we meteen naar Bouddhanath zijn gefietst. In
Bouddha staat de grootste stoepa van Nepal en wonen veel Tibetaanse
vluchtelingen. Het tempelcomplex Bouddhanath is een oase van rust in de drukke
stad en is omringd door allerlei grote en minder grote kloostergebouwen danwel
tempels.
Op de terugweg dwars door allerlei leuke woonwijken gefietst waar we het
"normale" Nepalese leven wat beter konden bekijken.
naar boven
 |
 |
 |
Bouddhanath Stupa
|
Top van Bouddhanath
|
Kinderen in Hamro Niwas
|
De volgende ochtend zijn van van
guesthouse gewisseld. Voor een dikke euro extra per nacht hadden we nl. een
aanzienlijk betere kamer waar we ook wat relaxter kunnen werken. Daarna ontbeten
met René en wederom een nieuwe vrijwilligster.
Na het ontbijt onze Nepalese taalcursus geregeld,
waarmee we volgende week dinsdag gaan beginnen (5 uur in de week).
Vervolgens gingen we door naar het kantoor van Cross Borders wat boven een
restaurant is gevestigd waar de installatie van "onze" breedbandinternet zou
plaatsvinden. Dit gaat in Kathmandu
allemaal "wireless", wat betekent dat er op jouw dak een antenne komt die het
internetsignaal uit de ether plukt. Het restaurant was echter niet hoog genoeg,
dus de mensen van Worldlink moesten eerst nog een extra grote mast aanschaffen
en deze op het dak bevestigen. Arno moest zich meerdere malen in vreemde bochten
wringen om ook op het lastige dak te komen om de mannen van Worldlink een beetje
in de gaten te houden en te helpen. Zo kon hij ook een beetje bekijken hoe dit
soort werk in Nepal er aan toe gaat. Voor het creeren van een verlengsnoer
werden er bijvoorbeeld gewoon wat losse draadjes aan elkaar geknoopt. Ook met de
lange mast bleek het even goed lastig te zijn om het signaal goed te ontvangen
en zodoende moest Arno met zijn laptop het dak opklimmen, opdat we de ontvangst
beter konden tunen. Nadat dit geregeld was, werd de boel opgeruimd, waarbij een
van de mannen was vergeten dat er nog spanning op de losse draadjes stond.
Kortsluiting voorkwam dat hij zijn stommiteit en ernstig afloop kreeg.
Na de installatie meteen volop "genoten" van de supersnelle verbinding, die toch
een stuk beter is dan die in de internetcafés.
's Avond op zoek naar een leuk uitgaanstentje. De
vrijdag is de uitgaansavond in Kathmandu. Hierbij kwamen we min of meer per
toeval bij een club onder het Yak en Yeti hotel. Een hotel met een beetje suffe
naam, maar een van de meeste luxe hotels in Kathmandu, met een luxe die je in
Nederland niet of nauwelijks ziet. Hier hing de rijke Nepalese jeugd rond en
stonden vele dure auto's voor de deur. Uiteraard geen plek voor ons, dus hielden
we het deze avond maar voor gezien. Het stappen gaat in Nepal over het algemeen
niet tot heel laat door en sommige tentjes sluiten om 22 uur al hun deuren.
Zaterdag 25 september
Na het werk (jaja, op zaterdag wordt gewoon door
gewerkt) wederom naar Hamro Niwas op onze computerlessen voor te bereiden. Bij
binnenkomst kwamen de kinderen ons met prachtig beschilderde gezichten
begroeten.
naar boven
 |
 |
 |
Susanne en Arno met deel van de
kids in Hamro Niwas
|
schmink uit Nederland
|
Kathmandu vallei vanuit Kirtipur
|
Het bleek dat Linda schmink uit Nederland had meegenomen, waar ze
meteen volop mee aan de slag waren gegaan...een vrolijk gezicht, waar we
uiteraard wat foto's van moesten maken. Een digitale camera is natuurlijk mooi
speelgoed, dus moesten de kindertjes zelf ook meteen aan de slag met onze
camera. Helaas moeten ze hier ook nog cursus in krijgen en kunnen we hiervan
nauwelijks geslaagde foto's van op deze website tonen.
Bij vertrek krijg je allerlei Nederlandse groeten als "doei", "tot later", "slaap lekker" (ook 's middags) te horen. Zondag zijn we naar
Kirtipur gefietst. Een leuk
plaatsje op een heuvel zo'n 8 kilometer buiten Kathmandu met ook een prachtig
uitzicht op de stad. In deze stad lijkt het of de tijd heeft stil gestaan en
vind je maar weinig toeristen zeker buiten het centrum waar je een aantal mooie
tempels vindt.
naar boven
 |
 |
 |
Bagh Bhairav tempel in Kirtipur
|
mooi houten snijwerk Kirtipur
|
Godin - Mother Earth - bij Bagh
Bhairav tempel
|
Kirtipur was in de 12e eeuw een zelfstandig koninkrijk van de Malla's en viel
pas in 1769 na een langdurige belegering in handen van koning Prithvi Narayan
Shah, die met deze verovering zijn jongensdroom verwezelijkte om van de hele
Kathmandu Vallei één koninkrijk te maken. Na de verovering van zou de wrede
Gorkha koning de lippen en neuzen van alle mannen in de stad hebben laten
afsnijden. Door deze wreedheid verbieden de inwoners van Kirtipur de leden van
het koninklijk huis nog steeds de toegang tot hun woonplaats. Een van de
inwoners vertelde ons dat dit er omgekeerd weer tot leidt dat Kirtipur geen
overheidssteun krijgt, maar we weten natuurlijk niet of dat waar is, of dat dat
een inleiding was om bij ons om geld te gaan bedelen.
Bij de tempel Bagh Bhairav Mandir in Kirtipur (zie foto linksboven) vind je
onder andere een monument"" van Mother Earth, de godin van de vruchtbaarheid
(zie foto rechtsboven). Bij deze godin komen 's ochtends vroeg hoogzwangere
vrouwen bidden voor een soepele en succesvolle bevalling. Het is een
hindoeïstische drie-eenheid van Brahma, Vishnu en Shiva.
Bij het wegfietsen uit een achteraf gelegen straatje kwam vele inwoners van de
straat naar ons toelopen en deden ons een enthousiast uitgeleide.
Zondagavond na het eten weer naar "ons" kantoor om het nodige werk weg te
werken. Maandagochtend op tijd aan de
slag, zodat we de middag vrijkonden houden om naar de viering van de derde dag
van het Indra Jatra-festival op Durbar Square te gaan.
De nieuwe breedbandinternetverbinding was nu al voor de 3e dag erg traag, dus
maar eens gebeld met de provider WorldLink. Het kostte even wat moeite om een
Engelstalig persoon aan de lijn de krijgen en toen we die eenmaal hadden werd de
verbinding verbroken. Nog maar eens gebeld met de technische helpdesk. Die
wisten niet zo gauw wat het probleem was en adviseerde later die week nog maar
eens te bellen als het probleem nog steeds optradt. Leek dus een beetje op de
Nederlandse varianten van KPN en bijv. Planet Internet. Echter, binnen een half
uur werden we 2 keer teruggebeld, zonder dat we ons klantnummer of
telefoonnummer hadden achtergelaten. Een keer door de helpdesk. Er bleek toch
een instelling verkeerd te staan bij hun en een keer door de commerciele
binnendienst op te vragen of we al terugebeld waren en of het probleem nu
opgelost was, wat inderdaad het geval was. Een uitstekend staaltje
klantenservice dus, waar grote Nederlandse schaalvergroters en daarmee
service-verkleiners als Nationale Nederlanden, Versatel, Nuon, ABN Amro etc, etc
nog wat van kunnen leren.
Het Indra Jatra festival ging gepaard met een leuke ceremonie met
dansen van o.a. Bhairab (een hindoe-god) en het verschijnen van de koning van
Nepal die een groet bracht aan de levende godin Kumari. Dit is een jong meisje
die het hele jaar in haar "paleis" wordt opgesloten en alleen op een handvol
dagen naar buiten wordt gebracht. Na haar eerste menstruatie is ze godin af en
leiden de meesten een ongelukkig leven. In onze ogen een ernstige vorm van
(kinder)mishandeling, wat de goedkeuring heeft van een grote meerderheid in
Nepal, maar waar tegen gelukkig wel al openlijk geprotesteerd wordt. Aan het
begin van de avond nog wat door de stad gelopen, waar het nog erg druk was op de
straten met mensen die gezellig samenkomen, maar waar her en der ook nog
allerlei rituelen en spelen plaatsvinden. Zo troffen we onder andere
bovengenoemde Bhairab weer die was verwikkeld in een soort "krijgertje" spel met
de Nepalese jeugd en diverse families die met kleine kaarsje door de stad
trokken en om de zoveel meter kaarsjes in de drukke straten plaatsten, die
natuurlijk binnen no-time weer uit- of kapot getrapt/-reden worden.
 |
 |
 |
 |
Indra Jatra festival op Durbar
Square
|
Koning Gyanendra van Nepal
|
Bhairav
|
Kumari - Living Goddess
|
Vandaag, dinsdag 28-9-2004 zouden we onze
eerste taallessen hebben, maar door een Bandha (soort van staking) door de
Maoisten ging die niet door. Bijna alle winkels en kantoren zijn dicht en op
straat is het voor Kathmandu begrippen uitgestorven. De taxi's die rijden hebben
hun nummerbord er afgeschroeft of afgedekt met oude kranten. Er mag niet gewerkt worden
op straffe van een aanslag in de vorm van een steen door je taxi-ruit, brandbom
of in het ergste geval de dood. De Maoisten treffen hiermee met name de arme
bevolking met wie ze het zo goed zouden voor hebben. De rijke mensen worden
nauwelijks getroffen en toeristen helemaal niet. Hotels en restaurants zijn
open, hoewel de poorten half gesloten zijn en op straat is het dus juist
heerlijk rustig.
De kinderen van het kinderhuis kunnen vandaag niet naar school en worden
opgevangen door de overige vrijwilligers en wij gaan vanmiddag naar het huis om
gewoon de eerste computerlessen te geven.
naar begin van Nepal verslag
18 december 2004 - 29 januari 2005 -
Terug in Kathmandu / fietsen naar
Sundarijal / Balaju-park 24 november - 17 december 2004 -
Streetdance / Bungamati & Khokana / goede doel
6 november - 23 november -
Pokhara, Jomson-trekking,
Annapurna-gebergte
23 oktober - 5 november 2004 -
Changu Narayan, Phutung, Pokhara
12 oktober - 23 oktober 2004 -
Verslag #5 Uitzicht Himalaya / Dashain /
kinderhuis
5 oktober - 12 oktober 2004 verslag week
4 Dashain/ Tihar festivals / borrel ambassade / Chobhar kloof / Nagarjun
28 september - 5 oktober 2004 -
Verslag week 3
(Nepalese taalles, lezing Lama Rimpoche, Budhanilkantha, computerlessen in
kinderhuis) 21 - 28 september 2004 -
Verslag 2 - o.a. Bouddhanath,
Kirtipur en Indra Jatra festival
15 -21 september 2004 -
Verslag 1 - o.a. aankomst in Nepal,
Swayambhunath en kinderhuis
|
Nepal
Cultuur / Historie / Politiek / Economie
|
|
Nepal
reizigers-informatie
|
vrijwilligerswerk-nepal
/ ontwikkelingshulp
india / dakkapel |
