Teej festival - Pashipatinath nabij Kathmandu

Kinderhuis in Sankhu & ontwikkelingen Kathmandu

7 januari - 23 januari : kinderhuis, Swasthani festival - Sankhu, Vajra Yogini tempel, Onrust Nepal

Informatie-technologie beurs in Kathmandu

Op vrijdag 12 januari brachten we een bezoekje aan de Can Info tech beurs. Dit is de grootste IT beurs van Nepal, die gehouden werd in de Birendra International Conference Hall in Kathmandu.
Vertegenwoordigers van de RAI of Jaarbeurs zouden hier mogelijk spontaan de slappe lach hebben gekregen bij het aanzien van de amateuristische wijze waarop zo’n beurs is georganiseerd, maar tranen in hun ogen van jaloersheid op de enorme bezoekersaantallen. Het is druk, echt druk, superdruk. Binnen in het gebouw en de grote tent ernaast, kon je met gemak over de hoofden lopen. De smalle gangen en nauwe traphuizen waren gewoonweg beangstigend en het was er heet, bloedheet. We besloten ons bezoek ze kort mogelijk te houden, brachten snel een bezoekje aan de Nepal Telecom stand, waar een nieuwe technologie voor wireless internet werd gedemonstreerd en maakten dat we wegkwamen. Gelukkig kan je met een entreeprijs van 50 eurocent ook niet spreken van veel weggegooid geld.

Bezoek nieuw onderkomen van kinderhuis in Sankhu

De afgelopen weken zijn we ook een aantal malen naar het nieuwe kinderhuis in Sankhu geweest. In december zijn de kinderen van hun oude vervallen onderkomen in Lazimpat, Kathmandu naar het 20 km naar het oosten gelegen Sankhu verhuisd. Hier wonen ze nu in een tijdelijk onderkomen tegenover de grond waarop het nieuwe "Hamro Gaun" (ons dorp) wordt gebouwd. Hamro Gaun ligt eigenlijk net buiten dit toch al erg rustige dorpje dat min of meer in een doodlopende hoek van de Kathmandu vallei ligt. De omgeving is erg groen, met veel bos en landbouwgrond. Hamro Gaun zelf zal ook een stukje landbouwgrond hebben. Het gunstige klimaat en de continue stroom zuiver water uit de bergen zorgt dat er 3 keer per jaar geoogst kan worden: 2 keer aardappelen en 1 keer rijst.


Kinderen worden gezegend op kunstmatig eilandje midden in de rivier.	Mediterende baba midden in de heilige rivier de Salinadi	Puja van Newari vrouwen tijdens Swasthani festival

Samen met groepjes kinderen maken we een paar uitjes in de omgeving: bijv naar een Newari festival in de buurt en naar de Vajra Yogini tempel.
In januari wordt er in Sankhu elk jaar het Magh Mela en Swasthani Brata festival gehouden, een festival dat maar liefst een maand lang duurt en in het teken staat van de god Shree Swasthani. Er vinden allerlei rituelen plaats die voor ons grotendeels onbegrijpelijk blijven. Ook de kinderen van Hamro Gaun begrijpen de meeste dingen niet, ze verstaan zelfs de woorden van de baba niet die hun zegent. Die sprak dus kennelijk een andere taal dan Nepali of Hindi. Bij een tempel treffen we vele tientallen vrouwen aan die een of andere puja houden, met uitgebreide gebeden. Om de zoveel tijd gooien ze rijst of andere etenswaren naar voren.
Midden in een klein riviertje staat een Baba met zijn gezicht naar de zon te mediteren. Naar verluidt zou hij daar de hele maand lang doorbrengen. Van 's ochtends negen tot 's avonds zes mediterend. De nachten brengt ie door in een tent die hij boven de rivier heeft weten te plaatsen (nb dus niet de tent op de foto hierboven). We laten ons vertellen dat de keuze om midden in de rivier te mediteren danwel te slapen is gemaakt om niet gestoord te kunnen worden. Dat gebied is van niemand en niemand kan hem daar dus wegsturen of lastig vallen.

Een ander uitje gaat naar de Vajra Yogini tempel. Een tempel die op een heuvel hoog boven Sankhu gelegen is. De oudste kids van Hamro Gaun gidsen ons daar via de kortste route naar toe. Die voert eerst over smalle paadjes dwars door de aardappelvelden en vervolgens steil omhoog richting de tempel. De heuvel is zo steil en lastig begaanbaar dat de kleinste kinderen veel moeite hebben om naar boven te komen en regelmatig glijden ze weer naar beneden (ook door de slippertjes). Uiteraard moeten ze het eerst een paar keer zelf proberen voor ze hulp aanvaarden. Wij liggen telkens in een deuk bij de aanblik van de verwoede pogingen die veelal in een buikschuiver naar beneden eindigen, waarna ze weer terug bij af zijn.


Sabina op dakterras van kinderhuis in Sankhu	Dharnidar stuntend in "tuin" van nieuwe kinderhuis	Processie door Sankhu village

Bij de tempel vermaken de kinderen zich met de apen, de trap leuningen, klauteren in bomen en op andere dingen en het bespelen van de bellen die je bij elke Hindu-tempel aantreft en waarmee je een mooi klokkenspel kunt houden als je allemaal je eigen bel bedient.


Kids spelen op trap bij Vajra Yogini	Varja Yogini tempel in Sanku

Helaas hadden we deze middag niet al te veel tijd, want voor de avond stond al weer een volgend uitje op de planning. We zouden naar een film in Patan gaan in het stijlvolle Dhokaima Cafe (is onderdeel van oud Rana-paleis). We waren wat aan de late kant en bovendien was het spitstijd, maar onze taxi-chauffeur (dit keer maar eens niet met de fiets) roste zijn kleine Suzuki-Maruti over een alternatieve route (die wij niet kenden en hij overduidelijk ook niet, want hij moest regelmatig de weg vragen) in no time naar Patan, zodat we op tijd waren voor die Children in the Shadow festival (www.childrenintheshadow.com) . Tijdens dit festival werden diverse films van moedige kinderen in ontwikkelingslanden vertoond: bijv kinderen in de sex-industrie in Calcutta, tijdens burgeroorlogen in Midden-Amerika, een 10 jarig Nepalees meisje dat op die leeftijd al gedwongen moest trouwen en volwaardig huismoeder moest spelen en kinderen in de zilvermijnen van Cerro Rico in Potosi, Bolivia. Naar die laatste film gingen wij, mede vanwege het feit dat we ooit zelf in die mijnen hebben rondgelopen en de korte wandeling in deze bloedhete mijnen op zo'n 4.400 hoogte waar je door de hoogte en de mijngassen nauwelijk adem kon halen een vrij bizarre ervaring was. De film ging over 2 jonge kinderen (broertjes) die vanwege het feit dat hun vader gestorven was, geen andere keuze hadden om ook in die mijnen te gaan werken, soms in shifts van 24 uur non-stop ! Anno 2007 helaas nog steeds geen uitzondering.

Onrust en ellende in Kathmandu en rest van Nepal

Ook in het nieuwe jaar gaat het normale leven in Nepal “vrolijk” verder. Een normaal leven in Nepal bestaat eigenlijk uit regelmatige demonstraties, bandha’s (stakingen) die veelal met bedreigingen, vernieling en mishandeling samengaan en zo nu en dan een curfew (uitgaansverbod). Rond 20 januari liep het met name in Lahan verder uit de hand, waardoor zelfs in Kathmandu overlast ontstaat. De transportorganisaties zijn vernieling van bussen en vrachtwagens en mishandeling van hun chauffeurs meer dan zat en kondigen een nationale staking voor onbepaalde tijd af. Terwijl het gedonder in Lahan doorgaat, waardoor in een paar dagen tijd nog eens 4 doden vallen en de overheid genoodzaakt ziet om de ene na de andere uitgaansverbod af te kondigen, wordt er in Kathmandu topoverleg gehouden, wat op 23 januari 's ochtends vroeg tot intrekking van de transportstaking leidt. Ondertussen hadden wij voor de zekerheid ons uitje naar Daman al uitgesteld.
Naast slachtoffers die rechtstreeks het gevolg zijn van de rellen, vallen er indirect ook slachtoffers. Een zwangere vrouw kwam om het leven omdat ze door de curfew niet op tijd medische zorg kreeg.
Het is triest om te zien dat Nepal voorlopig kennelijk nog (even??) zo moet voortkabbelen. Op het tijdstip van het afronden van dit verslag (25 januari) waren de onlusten inmiddels ook overgeslagen naar Janakpur en in mindere mate Biratnagar. Zowel in Lahan als Janakpur was er in de nacht van 24 op 25 januari weer een uitgaansverbod. Ook voor 25 januari is er al weer een curfew van 7 uur 's ochtends tot 6 uur 's avonds afgekondigd in Lahan. Later op de dag werd er ook weer een curfew in Janakpur afgekondigd en nu ook voor Biratnagar en Birgunj. De situatie wordt er dus niet beter op.

Andere ellende wordt veroorzaakt door de kou. In Kathmandu valt dat wel mee, maar mn in de Terai is het lange tijd erg koud geweest, mn door de mist. Doordat er in die gebieden tijdenlang dikke mist hing, waardoor de zon meestal pas in de loop van de middag kon doorbreken om een paar uur later al weer onder te gaan, hadden vele mensen te lijden onder de kou. En dan praten we nog niets eens over echte kou, maar de huizen, de kleding en de dekens van deze mensen zijn helaas niet goed genoeg om ze tegen temperaturen die in een Nederlandse winter mogelijk als aangenaam zouden worden bestempeld, te beschermen. Maar hier kwamen rond de vijftig mensen om het leven door onderkoeling.

Verder heeft het al weken, zo niet maanden, niet geregend. Iets wat je normaal gesproken niet snel vervelend zou vinden. Maar ja, eluk voordeel heb zun nadeel (en omgekeerd): door deze droogte zit er veel te weinig water in de rivieren om de waterkrachtcentrales goed te laten draaien. Er werden loadsheds (perioden waarin de stroomtoevoer bewust wordt afgesneden) ingevoerd, die al snel werden opgevoerd naar 3 keer 2,5 a 3 uur per week. En natuurlijk niet de daluren, maar de piekuren. Gelukkig zijn de Nepalese ochtendpiekuren op een dusdanig tijdstip dat ons ogen nog niet eens open zijn, maar 2 van de 3 perioden zijn ’s avonds en aangezien ons hotel op de grens van twee zones ligt, pakt het hotel 6 loadsheds per week en de kans is groot dat dit aantal in de komende weken verder verhoogd zal worden.
(25-1, ook hier nog een laatste aanvulling: vandaag werd bekend dat met ingang van morgen de loadsheds zullen worden uitgebreid naar 3 uur per dag, 21 uur per week en dat dit binnen enkele weken naar 40 uur per huishouden per week zal worden uitgebreid)

Ondertussen zien een aantal slimmeriken in de toeristenwijk Thamel kans om hun situatie wat te verzachten. Wat we altijd al dachten, werd onlangs door een krantenartikelen bevestigd. De bedelaars in Thamel verdienen fors meer dan de gemiddelde Nepalees in loondienst. Een schoonmaakster in een hotel verdient na een diensttijd van meer dan 10 jaar nauwelijks meer dan Euro 30 per maand. De gemiddeld bedelaar in Thamel verdient ruim 5 euro per dag. En de toppers verdienen zo'n Euro 16 per dag, wat in Nepal een ver boven modaal inkomen is. Voor meer info, zie dit Begging in Kathmandu artikel.

In het voorjaar van 2006 werden wij met een voor ons in Kathmandu nieuw fenomeen geconfronteerd. Het leger van irritante verkopers van tijgerbalsem, hash, tasjes en andere troep werd nl. uitgebreid met kinderen die met tekeningen door de straten lopen om deze te verkopen. Dit was kennelijk een groot succes want het aantal kids met dit bijbaantje is in enkele maanden aanzienlijk gegroeid. Logischerwijze zijn dit meestal geen echte arme kids (en zo zien ze er ook meestal niet uit), want die zouden niet eens de middelen hebben om zulke tekeningen te maken, maar kennelijk zijn er velen die erin trappen. Daarmee hebben deze kinderen buiten hun schooltijd een makkelijke bijverdienste, op zich wel slim natuurlijk.

Waarschijnlijk gaan we komend weekeinde alsnog 3 nachten naar Daman, een plaatsje in de heuvels, zo'n vier uren bussen ten zuiden van Kathmandu. De omgeving schijnt hier erg mooi te zijn en de dorpjes in de omgeving zijn zoals het oude Nepal was (voor de internetcafes en bananenpannekoeken). Ook wordt er beweerd dat bij helder weer het uitzicht op de Himalaya fenomenaal moet zijn. We zijn benieuwd.