Kerst in Nepal
20 december 2006 - 26 december 2007
Bij onze terugkeer in Nepal op 13
december in het grensplaatsje Kakarbhitta deden de mensen van de
immigratiedienst nog al moeilijk over ons visum, die we uiteindelijk ook niet
kregen. Gelukkig was dat geen reden om ons het land niet binnen te laten. Wel
kregen we orders om ons zo snel mogelijk te melden bij het hoofdkantoor van de
immigratiedienst in Kathmandu. Het liefst de volgende dag. Dat leek ons niet
zo’n goed idee, maar na eerst nog een uitje van zo'n 5 dagen in Hile en
Dharan in Oost-Nepal gingen we toch maar eens naar Kathmandu.
Het voert te ver om uit te leggen wat nou precies het probleem was, mede omdat
die er eigenlijk ook niet was, maar zulke ambtenaren ook iets moeten verzinnen
om zich mee bezig te houden. In Kathmandu ondervonden we nog het nodig gesteggel,
maar op 1 januari hadden we na het zoveelste bezoekje aan de immigratiedienst
eindelijk weer een volwaardig visum, voor 1 maand weliswaar.
Ondanks dat het zogenaamd vrede zou zijn,
werden we kort na aankomst in Kathmandu direct verrast op een fenomeen waarvan
we dachten dat het tot het verleden behoorde. Een z.g. bandha afgekondigd door
de Maoisten. Deze groepering is het niet eens met een besluit van de regering
aangaande de benoeming van Nepalese ambassadeurs in den vreemde. Er zitten nl
geen Maoisten tussen. Dat was niet helemaal waar: er zat een kandidate tussen,
maar die moest vanwege gezondheidsredenen passen. Op zich al een wonder dat de
leiding van het "jungle" leger iemand had gevonden waarvan ze dachten dat die geschikt zou zijn voor zo’n
diplomatieke functie, want diplomatiek handelen zal de meeste Maoisten niet zijn
bijgebracht in de afgelopen 10 jaar. Ook niet geheel verrassend dat de regering
dacht dat deze tot enkele weken (en door Amerika nog steeds) als terroristen-groepering betitelde organisatie weinig geschikte kandidaten zou kunnen
voortbrengen. Maar aan de andere kant natuurlijk ook niet zo slim om ze zo maar
te passeren. De Maoisten beantwoordden dus met een bandha (van 10 uur tot 16 uur)
die met het nodige geweld werd afgedwongen. Groepjes Maoisten lopen door de
straten om winkels tot sluiten te dwingen en bewaken strategische kruispunten.
En her en der worden taxis, bussen en fietsen vernield en mensen in elkaar
geslagen. Zelfs mensen die voor spoedeisende hulp op weg naar het ziekenhuis
zijn, worden niet ontzien.
Een goede demonstratie van wat een vreselijk volk deze
Mao’s zo nu en dan kunnen zijn. Het is te hopen dat ze bij de eerstvolgende
verkiezingen nauwelijks stemmen zullen krijgen.
Die avond staan er leukere dingen op het programma. Een van
de vrijwilligers van Cross Borders neemt nl afscheid met een gezellig diner,
gevolgd door een borrel. Het wordt niet zo’n heel dramatisch afscheid want het
staat al vast dat ie over enkele maanden terug zal komen om belangrijke taken
binnen Cross Borders op zich te gaan nemen.
Kerst in Nalang-1, Dhading district
Op 24-12 verzamelden we ‘s ochtends bij het
Mustang Holiday
Inn hotel om samen met een groep Nederlandse Cross Borders vrijwilligers naar
het
Shreeban Nature camp in
Dhading district te gaan om daar kerst te vieren.
Samen met circa 7 Nepalezen en 6 Nederlanders gingen we in 2 jeeps op pad.
Vanuit Pokhara zou er ook nog een groep van circa 6 Nederlanders naar Shreeban
afreizen.
Onderweg worden we op de Pritvy Highway aangehouden door
een paar Maoisten (altijd weer die ***** Maoisten) die ons dwingen om geld te
betalen. De chauffeur gehoorzaamt. Wij vragen waarom ie dat doet, want daarmee
houdt ie het systeem in stand. Als iedereen categorisch weigert om aan dit
soort praktijken mee te werken, maken de Mao’s geen schijn van kans. Maar ja,
the "tragedy of the commons" gaat hier ook op. Niemand durft de eerste te zijn,
want de kans is groot dat je voertuig en/of je gezondheid behoorlijke schade
oploopt.
 |
 |
 |
Tenten in Shreeban camp
|
Uitzicht Shreeban
met Manaslu (8163m) op de achtergrond
|
Terras van guesthouse
|
Bij de afslag op de Pritvy highway naar Dhading pikten we
wat achtergelaten bagage van de Pokhara groep op, die vanaf daar zouden lopen
naar Dhading. Ook moest er nog een enorme watertank van 1000 liter op het dak
van de jeep. Een lastige klus, vooral het dusdanig goed vastmaken om te
voorkomen dat het ronde ding op de verder erbarmelijke weg er niet vanaf zou
stuiteren. Dat laatste zou ook te moeilijk blijken en onderweg naar Shreeban
moesten we enkele malen stoppen omdat de tank van de jeep af dreigde te vallen.
Dit laatste stuk ging wel door prachtig landschap met mooi uitzicht op de bergen,
dalen en (rijst)terrassen.
Het Shreeban Nature camp ligt in het dorp Nalang en is de
enige accommodatie in de wijde omgeving. Het gebied is de afgelopen jaren flink
geteisterd door dreiging van de Maoisten en mede daarom zijn er in 2003, 2004 en
2005 nauwelijks toeristen geweest en na het vredesakkoord in 2006 komt het
toerisme heel erg langzaam weer een beetje op gang. Westerlingen zijn dus enigszins
een uitzondering wat duidelijk te merken was aan de hordes schoolkinderen die de
jeeps langs de route stonden op te wachten en daarna zo nu en dan ook rennend
probeerden bij te houden. Deze kinderen hadden ons natuurlijk al lang van te
voren over de slingerweg zien en horen aankomen.
 |
 |
Landschap tijdens stop om tank
weer vast te maken
|
|
Het nature camp heeft uitzicht op diverse bergen tussen de 7000 en 8200 meter.
De eerste uren zijn voor ons een beetje om
kennis te maken met de anderen en voor de vrijwilligers was het natuurlijk erg leuk
dat de Pokhara en Kathmandu groepen elkaar weer zagen. Het was een hele leuke en relaxte groep mensen. De eerste avond gingen
we buiten op het terras bij een vuurtje met zijn allen gluhwein drinken en
kerstliedjes zingen. Twee van de groep hadden een gitaar mee en konden ook best
aardig zingen. Met een groep klinkt het altijd wel aardig. Een paar hadden
kerstliedjes geprint, anders was het nooit wat geworden. Dat gold voor ons dan,
want het was verbazingwekkend om te zien dat er mensen waren die kerstliedjes
uit hun hoofd kenden en veel ook. De lokale band was toen al aan het oefenen met
veel lawaai. Toen gingen we aan tafel. De 2 vrijwilligsters die daar les geven
op een school hadden hun best gedaan en er stond dankzij hen een mooie kerstboom
en hadden we een rood tafellaken. Best lekker gegeten (soep, noedels, rijst,
groente, kip (vers geslacht een uur daarvoor) en warme chocovla toe), niet zoals
in Nederland met kerst, maar toch. Na het diner gingen
we naar buiten en de lokale band was aan het spelen. Mensen dansten om en om in
2 of 3-tallen. Het hele dorp was uitgerukt en de raksi vloeide rijkelijk. Rond een uurtje of 1 werd het minder gezellig. Er was namelijk een
ongelukje gebeurd. Er was daar geen electriciteit, dus als je naar de WC of ergens
naar toe moest, moest je een lampje meenemen. Een van de vrijwilligsters wilde
na een toiletbezoek nog even naar de sterren gaan kijken en dat is het mooist in het donker. Zij had haar
I-pod opgezet en liep naar een donker hoekje. Maar in een resort op een heuvel
in een (rijst)terrassenomgeving met allemaal afstapjes moet je erg uitkijken.
Van een steil afgrondje, kukelde ze zo'n 3 meter omlaag in het donker. Arno zat
op dat moment met 3 Nepalezen in het donker te praten en naar de geweldige
sterrenhemel te kijken. We hoorden een dof
geluid en zachte kreun. In het donker was het lastig om snel bij haar te komen,
toen dat een klein minuutje later gelukt was, stond ze al weer en het leek alsof er
niets aan de hand was. Ze was wel een klein beetje verward en terwijl we bij
haar bleven om te kijken of het echt wel ging, werd ze steeds verwarder en
raakte ze steeds meer van haar korte termijn herinneringen kwijt, iets wat in
een rap tempo erger werd. Toen werd iedereen toch wel wat bezorgd. Gelukkig hadden een
aantal onder ons een medische achtergrond. Er werd gesproken over een jeep daar
naar toe te laten komen. Dat zou zeker een paar uur kosten en het was donker.
Het laatste stuk van de weg naar het resort was heel slecht, hobbelig, veel
kuilen en duurde zeker een uur. Dat zou ook niet goed voor haar zijn geweest.
Dus als de situatie niet beter zou worden, dan moest er een helicopter komen.
Daar denk je helemaal niet aan als je zo naar een afgelegen resort gaat. Stel
dat er wat gebeurt, dan is dat niet heel handig. Aangezien de situatie verder
verslechterde, gaven degene met medische kennis aan dat ze in Nederland nooit
risico zouden nemen en in dit geval naar het ziekenhuis zouden gaan. De meesten
vonden dat je in dit geval dan ook geen risico moest nemen en dat er dan maar
een helicopter moest komen. Er werd gebeld naar Kathmandu waar overlegd moest
worden, maar de autoriteiten van het vliegveld gaven geen toestemming om een
helicopter te laten vliegen. Dat liet ons geen andere keuze dan dan maar te
hopen dat het de volgende ochtend beter zou gaan. Dat was wel even met de neus
op de feiten gedrukt worden en inzicht krijgen in de beperkte mogelijkheden in
zo'n situatie.
Gelukkig ging het de volgende ochtend inderdaad wat beter en na wederom overleg met artsen in Nederland
werd besloten dat een dag van heel veel rust het beste zou zijn. Later werd er
bij controle in een ziekenhuis in Pokhara gelukkig geen blijvend letsel
geconstateerd, maar het zou nog wel even duren voor ze weer helemaal de oude
was.
 |
 |
 |
kerstavond
|
dorpje in omgeving
|
Pauze tijdens
wandeling op 1e kerstdag
|
1e kerstdag werd voor iedereen maar een rustdag
vanwege de enorme korte nacht door deze toestanden. Het was prachtig weer, t-shirtje aan, boekje lezen,
kaartje leggen. Wij gingen met een paar naar de top van een berg lopen waar je
een 360 graden uitzicht had over de omgeving. Zie de foto waar wij beide opstaan.
Het was een leuke kerstwandeling met een gezellige groep.
Het is wel grappig: veel mensen denken bij
Nepal direct aan koude, maar in grote delen van het land heerst een subtropisch
klimaat en zelfs in Kathmandu of in dit Nalang is het in de winter overdag
meestal heel aangenaam weer met temperaturen van zo'n 18-22 graden. Inderdaad
t-shirt weer dus. Echter, als de zon onder is, wordt het flink kouder (0-5
graden) en aangezien de meeste gebouwen noch over goede isolatie beschikken (meestal
eerder over goede ventilatie middels flinke gaten en kieren) noch over
verwarming, kan het 's nachts dus wel aardig koud aanvoelen.
's Avonds op eerste kerstdag weer een vuurtje
en erom heen zitten met warme chocomel. Na het eten werden er eerst
weer kerstliederen gezongen en droeg iemand een kerstverhaal voor. En leuke
bijdrage van Jimmi, de vrijwilliger die een paar dagen eerder was vertrokken. Er waren ook
kerstkransjes, dus we hadden echt het kerstgevoel. De volgende dag gingen een
aantal al vroeg naar beneden lopen om de (toeristen)bus te halen. Wij deden het
rustiger aan, dus toen we uit bed kwamen, was een deel al weg, en gingen rond
het middaguur een local bus terug naar Kathmandu. Aangezien er geen openbaar
vervoer naar Nalang is, moesten we eerst ruim 2 uur naar de weg lopen. Samen met de eigenaar van
Shreeban Nature Camp die naar Chitwan moest, liepen we door de (rijst)terrassen
naar beneden en hij
fungeerde gelijk een beetje als gids en vertelde veel over de regio, de mensen,
de natuur en Nepal in het algemeen. Een zeer geslaagde wandeling voor de 2e
kerstdag.
6 februari 2007 - 17 maart 2007 -
maha
shivaratri / losar / holi festivals
28 januari 2007 - 5 februari 2007 -
Daman
7 januari 2007 - 23 januari 2007 -
Kinderhuis in Sankhu en
ontwikkelingen Kathmandu
31 December 2006 - 6 januari 2007 -
Oud & Nieuw + bezoek Guru Rimpoche in Bouddhanath
20 december 2006 - 26 december 2007 -
kersttijd in Nepal
17 november - 19 november 2006 -
Manakamana en Bandipur
31 oktober - 16 november 2006 -
Chapagoan / Thecho / Sankhu
10 oktober - 30 oktober 2006 -
Tihar festival
27 september - 9 oktober 2006 -
wederom in Nepal, Dashain festival, Nagarkot
2 mei - 29 mei 2005 -
Mount
kailash lake manasarovar
30 januari - 21 februari -
Noodtoestand in Nepal / Losar /
Sankhu / Pokhara 24 november - 17 december 2004 -
Streetdance / Op de fiets naar Bungamati & Khokana / goede doel
23 oktober - 5 november 2004 -
Changu Narayan, Fietsen naar Phutung, Pokhara
28 september - 5 oktober 2004 -
Verslag week 3
(Nepalese taalles, lezing Lama Rimpoche, Budhanilkantha, computerlessen in
kinderhuis) 21 - 28 september 2004 -
Verslag 2 - o.a. Bouddhanath,
Fietsen naar Kirtipur en Indra Jatra festival
india / sikkim /
bhutan
/
Mount Kailash
/ Money Nepal /
kerst
25-07-2009
|
