Fietsen naar Chapagoan, Thecho
en Sankhu
30 oktober - 23 november 2006 -
Pashupatinath / Chapagoan /
Thecho / Sankhu /
vrede in Nepal
Op 30 oktober gingen we weer eens een kijkje
nemen bij Pashupatinath, het grote tempelcomplex ten
oosten van Kathmandu, waar de God Shiva, in de gedaante van heer Pashupati wordt
vereerd. Het tempelcomplex ligt aan de heilige rivier de Bagmati, waar langs men
meerdere crematieghats vindt.
Een bezoekje aan Pashupatinath is altijd interessant en iedere keer zie je wel
iets nieuws. Ditmaal liepen we vanaf de Goraknath Shikara tempel bovenop de
heuvel achter de Shiva tempel via wat kleine overwoekerde paadjes naar beneden.
We baanden ons een weg door de jungle en tussen de apen door geconcentreerd op
waar we onze voeten neerzetten.
Eenmaal beneden konden we weer eens rustig om ons heen kijken. In het
misterieuze zonlicht dat door zich een weg door de “jungle” heen wist te banen,
ontwaarden we wel erg veel bijzondere zandhopen. De grootte daarvan deed ons
direct denken aan graven die je normaal alleen ziet in oorlogsfilms of
documentaires m.b.t. rampspoed in de derde wereld. Een beetje luguber gezicht.
Daar er geen grafstenen waren en het er niet erg officieel uitzag, vroegen we
ons af hoe dit zat. We vroegen een paar mensen hierna, maar die wisten niet eens
dat er graven waren bij Pashupatinath. Andere gaven aan dat het waarschijnlijk
boedhisten zijn die daar begraven worden (toevallig spraken we een paar dagen
later een jochie die die dag net zijn tante bij Pashupatinath had begraven).
Verder hadden we leuke gesprekken met een Sadhu, een die voor de afwisseling
niet zeurde om geld) en constateerde dat de altijd aanwezige en bijzonder opdringerige Franstalige "gids"
eindelijk was geslaagd in fase 1 van zijn missie: "een ticket naar het westen".
Hij zat omarmd met een (naief??) jong blond meisje op een bankje bij de tempel.
Wat eindelijk een keer rust betekende voor ons en de overige westerse bezoekers.
De volgende ochtend staan we te kijken naar de
schoolkinderen bij de school onder het terras van onze kamer. Deze ochtend hadden de kinderen lichamelijke oefening en hun
kleding werd geinspecteerd door de leraar. Wanneer ze hun oefeningen niet goed
deden, kregen ze direct een tik met een houten lat op hun handen of rug. Over
het algemeen niet echt hard, maar toch, in onze ogen een beetje vreemde manier
van straffen/corrigeren die zeer regelmatig werd toegepast. Toen de leraar bij inspectie van de stropdassen een meisje
met de lat in haar hals prikte wat overduidelijk flink pijn deed, vond Arno het
genoeg. Hij pakte een hard brok zand uit een van de plantenbakken en gooide dat
hard op het golfplatendak vlak achter de leraar, wat een flinke herrie maakte.
Stomverbaasd kwamen de leraren omhoog kijken en
vroegen zich af wat er aan de hand was en ook na uitleg deden ze alsof ze niet
begrepen wat het probleem was. Opvallend was dat de lat daarna nog nauwelijks
werd gebruikt, wetende dat ze van boven bekeken werden. Uit het schoolgebouw
maakten kinderen goedkeurende gebaren.
Donderdag 2 november maakten we een fietstocht
naar Chapagoan. We zouden daar weer het hostel van de Stichting Vajra bezoeken,
waar de kinderen en begeleiding nu wel aanwezig zouden moeten zijn.
Op weg naar Chapagoan reden we eerst langs
Bungamati, een klein authentiek dorpje ten zuiden van Kathmandu waar we wel
vaker geweest zijn. Hier lijkt het alsof de tijd heeft stilgestaan en de
mensen houden zich vooral bezig met landbouw volgens ouderwetse en primitieve methoden.
Een zwaar leven natuurlijk, maar op een of andere manier toch heel boeiend om te
zien.
Op de kaart stond maar 1 goede weg vanuit
Bungamati naar het zuiden naar Chapagoan, echter er bleken er inmiddels 2 te
zijn, wat wij niet hadden gezien daar we dwars door het dorp waren gereden.
Onwetend van dit feit gingen we lekker op weg naar Chapagoan. Onderweg vroegen
we wel voor de zekerheid of we goed reden, wat een paar keer werd bevestigd. Na
een uur hadden we toch wel eens in de buurt van Chapagoan moeten zijn. Toen we
maar weer eens de weg vroegen, gaf iemand aan dat Chapagoan nog 2 uur rijden
was. Oeps, dat kon maar een ding betekenen, dat we een uur volledig de verkeerde
kant hadden opgereden. De kaart en gps brachten de vervelende bevestiging. We
zaten helemaal fout en binnen een uur zou het donker worden. We zaten in een
uithoekje in het zuid-westen van de vallei, wat wel een bijzonder mooie
fietstocht had opgeleverd. De kortste weg naar
Chapagoan liep nu door een droge rivierbedding, over een paar steile heuvels en
dan door nog een rivierdal met die helaas niet droog stond.
De heuvels waren veel te steil om tegenop te fietsen
en toen we doodmoe bovenop de laatste en hoogste heuvel aankwamen was het
inmiddels pikdonker, zodat we naar beneden over de onverharde weg vol gaten en
hobbels en langs een afgrond alleen maar stapvoets konden afdalen.
Beneden wachtte de laatste hindernis, de
rivier. Nergens een weg of brug te bekennen. Een paar jochies schieten ons te
hulp. Ze weten de “weg” naar een brug. We lopen met ze mee en kijken in de
richting van een pad die ze aanwijzen. We zien alleen een smal zandpaadje (te
smal om naast je fiets te lopen) die de steile heuvel afloopt en na 15 meter
opgaat in de duisternis. Nergens een brug of weg aan de overkant van de rivier
te bekennen. We hebben niet veel opties dan de jongens te vertrouwen en te
volgen. Ze helpen
ons de fietsen over het paadje naar beneden te sjouwen en na wat lopen over
smalle richeltjes door de rijstvelden, waarbij we ook nog zwaar bepakte
tegenliggers ontmoeten, komen we inderdaad bij een loop/hangbrug aan. Eenmaal
aan de overkant bij het begin van een "echte" weg aanbeland weigeren de jongens in alle
toonaarden om een beloning voor hun hulp in ontvangst te nemen.
Moe, vies en bezweet komen we bijna anderhalf
uur te laat in het hostel aan, waar ze ons ook mededelen dat er geen
overnachtingsmogelijkheden zijn in Chapagoan, behalve het hostel zelf. Er wordt
een hard eenpersoonsbed geimproviseerd in een kantoor. Maar voor het bedtijd
is, krijgen we eerst nog een Dal bhat te eten en praten we een tijd met de
begeleiding over het hostel, de kinderen, de nieuwbouwplannen voor een school en
de situatie in Nepal.
De volgende ochtend zijn we na een slechte
nacht behoorlijk vroeg al weer wakker en na een geimproviseerd ontbijtje
vertrekken we voor de terugweg naar Kathmandu via het plaatsje Thecho. Thecho is
net als Bungamati een authentiek plaatsje, ook met mooi oude Newari
tempelarchitectuur. In het dorp is men volop bezig met het verwerken van de
rijstoogst.
In de dagen die volgen houden we ons o.a. bezig
met nieuwe salsa lessen, etentjes met bekenden en tot voor kort onbekenden,
werken, etc.
Op 7 november zijn er belangrijke
onderhandelingen tussen de 7 politieke partijen en de Maoisten, die uiteindelijk
op 8 november ‘s ochtends vroeg om 0.30 uur leiden tot de intentie om binnen
enkele weken een definitief vredesakkoord te tekenen. Zelfs de maoisten laten
zich overhalen deze overeenkomst tot de 8e uit te stellen daar deze datum
(eigenlijk Kartik, 22, 2063 volgens de Nepalese kalender) door een astroloog is
aangewezen als goede datum voor een akkoord.
Vanwege dit resultaat blazen de Maoisten hun
massabijeenkomst waarbij vele tienduizenden aanhangers op vrijdag 10 november
naar Kathmandu zouden komen af.
Rondom deze bijeenkomst was veel gedoe, daar de
Maoisten veel mensen (waaronder veel kinderen) van buiten de vallei dwongen om
deel te nemen en vele mensen in de vallei dwongen om onderdak te verlenen aan
hun aanhangers. De Maoisten ontkenden dit krachtig en gaven aan dat ze
de mensen alleen “verzochten” om onderdak te verlenen, waarbij wel even naam en
adres werden genoteerd. Door jarenlange ervaring met intimiderende methoden (vernieling,
brandstichting, mishandeling en zelfs moord) werd dit als bijzonder intimiderend
ervaren en er werd dan ook fel tegen geprotesteerd.
Op 9 november maakten we een fietstocht naar
het in het noord oosten van de Kathmandu vallei gelegen Sankhu. Hier wordt
gewerkt aan de bouw van Hamro Gaun, de opvolger van het kinderhuis Hamro Niwas.
Gelegen op een veel ruimer stuk grond in prachtige (en goedkope) omgeving
verrijst hier een nieuwe accommodatie met betere voorzieningen.
Na de zware fietstocht over vele steile heuvels hebben we wel wat energie nodig,
maar het centrum van Sankhu beschikt niet over veel restaurantjes. In een wazig
tentje waar de verhouding gasten vs vliegen ongeveer 1: 10.000 is, eten we een
simpel noodle soepje. De keuken en de pannen zien er te bizar uit om ons aan
iets anders te wagen.
Op de terugweg komen we weer eens in
demonstraties en wegblokkades van Maoisten terecht. De volgende dag blijkt er wel
degelijk een grootschalige Maoisten bijeenkomst te zijn en er trekken vele
demonstraties dwars door de stad, veel straatjes, wegen en kruispunten worden
geblokkeerd. Het machtsvertoon van de Maoisten is gewoon een farce. Het is
overduidelijk dat ze schoolkinderen misbruiken voor de demonstraties, ongeveer
de helft van de "demonstranten" is scholier die zich in ruil van een dagje vrij
laten gebruiken voor de maoistische zaak.
Intussen had het lang geduurd voordat er
duidelijkheid kwam t.a.v. onze trip naar Bhutan, maar dat leek nu toch wel
behoorlijk zeker. Dit betekende dat we onze weekend tripje naar
Manakanama en Bandipur moesten uitstellen
en achter een visum voor India aan moesten. Dit is in Kathmandu een heel gedoe.
Voorheen kon je dat gewoon uitbesteden aan een reisbureautje, maar dat gaat
tegenwoordig wat lastiger en nog wel eens mis. We hadden geen tijd meer om een
eventueel mislukking te riskeren, dus zat er niets anders op dan zelf een paar keer in de rij te gaan
staan bij de Indiaase ambassade. Het omslachtige proces gaat als volgt in zijn
werk:
- eerst ga je (tussen 4 en 8 uur 's ochtends)
naar de Indiaase ambassade en plaats je naam op een lijst die vervolgens je
positie in de rij zal bepalen.
- om 9 uur 's ochtends wordt de rij daadwerkelijk gevormd en moet je je eigen
plekje in de rij proberen te bemachtigen. Vervolgens wordt iedereen in groepjes
van tien binnengelaten en kan iedereen binnen in een nieuwe rij gaan staan voor het ene
loket wat daarvoor beschikbaar is, wat dus uren duurt.
- wanneer je eindelijk bij het loket bent, kun je je ingevulde papier en geld
inleveren en wordt er een fax naar je thuisland gestuurd, waar op de reactie een
aantal dagen duurt.
- minimaal 72 uur laten begint het proces opnieuw en als je na uren wachten de
respons op de fax hebt ontvangen, moet je in de volgende rij gaan staan om
daadwerkelijk je visum aan te vragen
- later op die dag kun je dan wederom in de rij gaan staan om je visum
eindelijk echt in ontvangst te nemen.
Het geheel nam dus 3 bezoekjes aan de ambassade
en in totaal zo'n 10 uur wachten in beslag. De zin om uberhaupt nog naar India
te gaan, is dan wel een stukje verminderd.
Ondertussen zijn de politici bezig om de
laatste puntje op de "i" te zetten voor het daadwerkelijk
vredesakkoord. Dit neemt wat langer in beslag dan
gedacht, maar na nog een paar dagen uitstel (wat is nu een paar dagen op 11 jaar
strijd) wordt het historische akkoord op 21 november 's avonds om 20.30 uur
dan toch eindelijk getekend. Reden voor een feestje. Mensen gaan de straten op
om kaarsjes te branden en 22 november wordt uitgeroepen tot nationale feestdag
om o.a. vredesoptochten en 's avonds ook Deepawali ceremonies (traditionele lichtjes ceremonie) te
houden.
Het succes van het volk in Nepal is in de landen in de
omgeving doorgedrongen en is inspiratie voor de oppositie oa in Pakistan,
Bhutan
en Myanmar. In Bhutan waar we zaterdag 25-11 naar toe gaan leven circa 700.000
mensen. Er leven echter al zo'n 15 jaar meer dan 100.000 Bhutanese vluchtelingen
in Nepal.
Dit zijn grotendeels Bhutanezen van Nepalese komaf. Mensen die lang geleden naar
Bhutan verhuisden en daar rond 1990 ineens niet meer welkom waren en min of meer
het land uit zijn gejaagd.
Op dit moment zijn er onderhandelingen gaande over de terugkeer van deze
vluchtelingen, binnenkort volgt een laatste gesprek hierover. Vreemd genoeg hebben o.a. de Verenigde Staten en Australie voor
deze onderhandelingen al aangegeven dat ze meer dan 60.000 van deze vluchtelingen willen opnemen in het geval ze niet terugmogen naar Bhutan. Ons inziens maakt
dat de keuze voor de ondemocratische koning van Bhutan nog makkelijker om de
vluchtelingen te weigeren, maar we zullen het eerdaags gaan zien wat de uitkomst
van dit overleg wordt.
Sommige vluchtelingen zijn ook geinspireerd door de acties van de Maoisten in
Nepal en smeden nu ook plannen om samen met Indiaase seperatisten uit Assam
actie te gaan ondernemen in Bhutan. We zijn benieuwd naar de ontwikkelingen,
maar de Bhutanese koning zal met weinig plezier hebben toegekeken hoe de
Nepalese koning uit zijn positie wordt gemanouvreerd.
De laatste dagen gaan er ook steeds meer stemmen op om de koning strafrechtelijk
te vervolgen voor het geweld dat tegen de opstandelingen werd gebruikt tijdens
de wekenlange demonstraties in het voorjaar van 2006 waarbij meer dan 20 mensen
omkwamen en vele duizenden gewonden vielen.
7 januari 2007 - 23 januari 2007 -
Kinderhuis in Sankhu en
ontwikkelingen Kathmandu
31 December 2006 - 6 januari 2007 -
Oud & Nieuw + bezoek Guru Rimpoche in Bouddhanath
20 december 2006 - 26 december 2007 -
kersttijd in Nepal
17 november - 19 november 2006 -
Manakanama en Bandipur
31 oktober - 16 november 2006 -
Chapagoan / Thecho / Sankhu
10 oktober - 30 oktober 2006 -
Tihar festival
27 september - 9 oktober 2006 -
wederom in Nepal, Dashain festival, Nagarkot
2 mei - 29 mei 2005 -
Mount
kailash lake manasarovar
30 januari - 21 februari -
Noodtoestand in Nepal / Losar /
Sankhu / Pokhara 24 november - 17 december 2004 -
Streetdance / Op de fiets naar Bungamati & Khokana / goede doel
23 oktober - 5 november 2004 -
Changu Narayan, Fietsen naar Phutung, Pokhara
28 september - 5 oktober 2004 -
Verslag week 3
(Nepalese taalles, lezing Lama Rimpoche, Budhanilkantha, computerlessen in
kinderhuis) 21 - 28 september 2004 -
Verslag 2 - o.a. Bouddhanath,
Fietsen naar Kirtipur en Indra Jatra festival
india / sikkim /
bhutan
/
Mount Kailash
12-07-2009
|
