|
18 februari 2008 - 1 april 2008
Werken in Nepal
De afgelopen anderhalve maand stond voor een
belangrijk deel in het kader van werken. Onze "normale" werkzaamheden voor onze
Nederlandse klanten en onze Nederlandse sites gaan "gewoon" door. Dat gaat hier
vrij aardig, hoewel het door de trage internetverbindingen iets meer tijd kost
en door de grote hoeveelheid powercuts met name veel meer planning betekent. Daarnaast
zijn we bezig om samen met Nepalezen en Nepalese bedrijven aan een engelstalige
website te werken. Hier wordt het verschil aanzienlijk groter. Zelfs met
Nepalezen met universitair niveau is het nog lastig samenwerken. Er is heel veel
instructie, controle en bijsturing nodig. Daarbij komt een enorm
cultuurverschil. "Ja-zeggen", betekent bijna per definitie "Nee, doen" en zeggen
dat je iets niet begrijpt of niet kan, blijkt erg lastig te zijn. "Vanmiddag"
betekent vaak "morgen, overmorgen of de dag erna". Morgen betekent als snel
volgende week, volgende maand of gewoon helemaal niet. Enfin, gecorrigeerd aan
de hand van de arbeidsproductiviteit zijn de lonen hier misschien helemaal niet
zo laag.
Overigens is het met veel werknemers in Nederland/Europa niet heel veel beter en
worden we zelfs in Nepal lastig gevallen met prutswerk van o.a. de Gemeente
Amsterdam, een aannemer en een autoverhuurbedrijf die allen met onterechte
rekeningen komen. Sowieso al niet zo fijn en een enorme tijdverspilling om je
daar mee bezig te houden, vanuit het buitenland gaat het nog iets lastiger.
Naast het werk (zeker toch vooral leuk) en de tijdverspilling
aan Europese prutsers
(echt niet leuk) zijn we hier natuurlijk ook voor nog de echt leuke dingen:
Fietstocht Balthali / Namo Buddha / Panauti
 |
 |
 |
Huisje in omgeving van Namo Buddha
|
Namo Buddha complex
|
Tempel complex Panauti
|
Op vrijdag 7 maart zijn we van
Kathmandu via
Bhaktapur, Nala en Banepa naar Panauti
gefietst. Dit was best even een pittige fietstocht, over stevige heuvels en
deels slechte wegen, maar wel erg mooi. In Panauti was eigenlijk maar één "hotel" dat
er een klein beetje mee door kon. Echter, die waren ze ook aan het verbouwen en ze hadden
al 40 Nepalese gasten (ivm de verkiezingen). Dan weet je het wel. Je bent dan
gegarandeerd supervroeg wakker. Daarnaast was de kamer erg basic en
douche/toilet gedeeld met alle anderen. Daar hadden we dit keer eigenlijk even geen zin
in. We wilden even een weekendje echt genieten. Vanaf Panauti nog 1,5 uur de
bergen in zou een afgelegen resort moeten liggen. Dit
resort (zeer overdreven term voor ook basic accommodatie,
maar wel beter dan in Panauti) lag inderdaad prachtig bovenop een heuvel bij het afgelegen
dorpje Balthali. We bleken de enige gasten te zijn. Vanuit Balthali maakten we de
volgende dag een wandeling naar
het bekende Namo Buddha via leuke dorpjes, bos en akkerland
(aardappel/rijstterrassen). Namo Buddha is een belangrijk pelgrims-oord, voor
met name Tibetanen. De legende wil dat de Boeddha hier een stervende tijgerin
tegenkwam die niet meer in staat was haar jongen te voeden. Sympathiek als ie
was, voerde de Boeddha zichzelf aan de tijgerin. Diverse afbeeldingen bij het
Trangho klooster geven deze "gebeurtenis" weer. Hier drommen
Tibetanen samen om offeringen te brengen.
Op de terugweg kwamen we in Balthali nog midden in een verkiezingsbijeenkomst
van de UML (Unified Marxist Leninist) terecht, wat gepaard ging met veel
opgewonden toespraken, muziek, zang en dans, waarvoor het hele dorp leek te zijn
uitgelopen. Nederlandse politici zouden blij zijn met zoveel aandacht. Op een
gegeven moment stond een circa 10 jarig jongetje achter de spreker een paar
jaar jonger ventje in elkaar te timmeren. Aangezien niemand een hand uitstak,
besloot Arno maar tussenbeide te komen en de oudste van de twee voor de
veiligheid even een tijdje op afstand van de ander tot afkoeling te laten komen.
Een actie die ons direct 2 ere-plaatsen bij de bijeenkomst opleverde. Aangezien
we na circa 6 uur wandelen wel wat rust konden gebruiken, namen we de lekkere
stoelen aan om het hele gebeuren nog even rustig gade te slaan. Dat leverde veel
verwonderde reacties op van mensen die dachten dat we serieus zaten te luisteren
en konden begrijpen wat er gezegd werd, terwijl wij in werkelijkheid vnl zaten
bij te komen van de tocht.
Terug in het "resort" was er een groep van 8
personen om daar te lunchen: 6 Nepalezen en hun 2 Duitse gasten. We raakten met
ze aan de praat wat erg gezellig en deels ook grappig was. De Duitsers spraken nl
zeer goed Engels, 2
van de Nepalezen spraken echter goed Duits en nauwelijks Engels, een Engels en de rest alleen Nepalees. Dus met 2
Nepalezen spraken we Duits, met 1 engels, met de rest Nepalees en met de
Duitsers zelf in het Engels en onderling Nederlands. Een wirwar van taalgebruik
dus. We
werden uitgenodigd om op de terugweg bij hun langs te gaan, maar we hadden een
andere route in ons hoofd en beloofde in de komende weken eens langs te komen.
De volgende ochtend bleek de fiets van Suus in de store-room flink beschadigd te
zijn geraakt (derailleur flink verbogen door het verplaatsen terwijl de fietsen
aan elkaar op slot stonden). In zo'n afgelegen dorp natuurlijk niets aan te
d oen. Dit betekende eerst dik een uur lopen naar het volgende dorp waar wel wat bussen en
vrachtauto's reden. Gelukkig kon de fiets van Suus daar achterin een vrachtauto naar
Panauti. Daar konden ze de derailleur en de ketting weer een beetje
rechtbuigen, maar de boel was nog veel te zwak om de zware, afgelegen route via
Lakuri Bhanjhyang naar Kathmandu te
nemen. Er zat niets anders op dan de drukke, stoffige "snelweg" van Kathmandu
naar Tibet te nemen, welke wel dicht langs het huis van die
Nepali familie liep. Een mooie gelegenheid om meteen even aan te wippen om vervolgens
amper mee weg te kunnen komen, ze stonden erop dat we zouden blijven eten en
slapen.
Bezoek Peter
Op 15 maart kwam een goede vriend,
Peter, aan in Kathmandu. Peter
hebben we circa 6 jaar geleden in de Transsiberie Express ontmoet en sinds die
tijd zijn we "niet meer van hem afgekomen". In Amsterdam staan de contacten garant
voor vele picknicks en dinertjes waarbij een goed glas wijn nooit ontbreekt. Ook
in Nepal zijn we niet "veilig" voor hem. In 2005 kwam hij ons al eens opzoeken en
deed toen Nepal in 15 dagen. Nu is Peter er weer, maar is zijn hoofddoel een 15
daagse trip naar
Bhutan. Hij
maakt die trip met het reisburo
van de gids die wij destijds in Bhutan hadden en nu voor zichzelf is begonnen.
Naast gezellige lunches, diners en koffiepauzes, heeft ie ons van de nodige
Nederlandse producten voorzien en maakten we een fietstochtje naar Bouddhanath. Van zijn
reizen maakt hij (in onze ogen) meestal humoristische verslagen, die je kunt
lezen via zijn eigen reis-website.
Hier vind je onder andere zijn zienswijze op de levende Nepalese godin Kumari,
het kleur- en waterrijke Holi-festival (dit jaar op 21 maart gevierd) in Nepal,
en festivals en "geschiedenis" van Bhutan.
Peter in actie bij
Bouddha
Verder brachten we in
deze weken onder andere bezoekjes aan het kinderhuis, een medewerkster
(Mina) van
het guest house met wie we het goed kunnen vinden en ons had uitgenodigd in
haar huis in een piepklein dorpje net buiten Kathmandu en aan een
Amerikaanse familie die we in het vliegtuig naar Nepal hebben ontmoet. Zij
hebben hun bestaan in de omgeving van New York opgegeven om zomaar met 2
kleine kinderen (1,5 resp paar maanden) een nieuw leven in Nepal op te bouwen
zonder van te voren ook maar iets geregeld te hebben op 4 tickets na. Een
bijzondere onderneming, maar nu 2 maanden later hadden ze al een mooi
appartement en beiden uitzicht op een baan.
|
Verkiezingen in Nepal
We onderbreken ons eigen
verhaal even voor een verkiezings-update. Zoals reeds eerder gemeld, is
Nepal in de
ban van de aanloop naar de verkiezingen die op 10 april gehouden zouden
moeten worden. Dit gaat nog steeds gepaard met de nodige
onlusten, waarbij alleen al in maart 5 tot 10 doden zijn gevallen (waarvan een
verkiezings-kandidaat) en vele vele tientallen gewonden. De interimregering is
vastberaden de verkiezingen doorgang te laten vinden ("Polls would be held even
amidst bombs and guns") en doet samen met de Election Commission de
gebeurtenissen af als "minor incidents". Waar maakte Nederland zich toch druk om
met de moord op Pim Fortuyn, zou je haast zeggen. Vreemd genoeg maakte deze
moord, net als de moord op Theo van Gogh, op sommige beter opgeleide Nepalezen
misschien nog wel meer indruk dan de gebeurtenissen in eigen land. Hier hoort
het er kennelijk gewoon bij.
Mn de Maoisten maken zich regelmatig schuldig aan geweldpleging, brandstichting,
ontvoering, intimidatie. Ze blijken duidelijk moeite te hebben met het begrip
"democratische verkiezingen", maar ja, wat kun je verwachten van een groepering
die een jarenlange gewapende strijd heeft gevoerd, waarbij vele ongeletterde
Nepalezen werden misleid of gedwongen om deze strijd te steunen of zelf mee te
strijden. Hun leider "Prachanda" (eigenlijk gewoon "Pushpa Kamal
Dahal" geheten) zou het waarschijnlijk goed kunnen vinden met
Geert Wilders, beiden sterk in oppervlakkige one-liners en zich richtend op een
doelgroep waarbij het intellect niet het sterkst is ontwikkeld. Waarbij in het geval
van Prachanda (deze bijnaam wordt meestal vertaald met "de woesteling") dit deels door eigen acties
veroorzaakt / in stand gehouden is, door kinderen van school te halen en in zijn
"People's Liberation Army" op te nemen,
scholen op te blazen en leraren te vermoorden. Net als zijn veel grotere "broer" Mao
Zedong, kan ie duidelijk niet al te veel intellect gebruiken, want dan worden
zijn onzin en tegenstrijdigheden al snel iets te doorzichtig.
Overigens claimt Prachanda nu al de verkiezingsoverwinning en beweert hij de
eerste president van Nepal (nu nog koninkrijk) te worden. Als zijn partij niet
de grootste wordt, dan zou dat volgens hem en zijn partner "Dr.
Bhattarai" onrecht doen aan hun jarenlange
geweldadige strijd en mede door machtige buitenlandse invloeden veroorzaakt zijn
en reden om een nieuwe "people's revolt" te beginnen. Boude uitspraken aan de
vooravond van deze "democratische verkiezingen".
Een deel van de kandidaten en
een flink deel van de kiezers blijkt ook weinig van (het proces van) de
verkiezingen te snappen, zie plaatje rechts
hiernaast of klik hier.
Politici en met hun
vele anderen proberen te overtuigen dat Nepal aan de vooravond staat van
een historische verandering. Echter, het is dus nog maar sterk de vraag
of dat wel zo is. Voor de Maoisten lijkt de keuze dus te gaan tussen een
verkiezingsoverwinning voor hun of een nieuw (gewapende??) verzet. Wie
de verkiezingen ook wint, gezien het aantal (grote) partijen, zal er
sowieso een coalitie gevormd moeten worden, tussen enkele nu al
eindeloos discusserende en zelden beslissing nemende partijen, waarbij
hun aanhangers dus dagelijks letterlijk slaags met elkaar raken. Het
getrut en getreuzel van de Nederlandse regering is kinderspel bij de
wanprestatie van de Nepalese politici.
De overheid probeert
de verkiezingen te promoten onder het motto "makkelijker kunnen we het
niet maken, leuker wel". Scholen zijn van 1 tot 10 april gesloten en 9,
10 en 11 april worden waarschijnlijk nationale vrije dagen. 12, 13 en 14
april zijn wegens weekend en Nepali nieuwjaar al vrije dagen.
(Beslissingen die wel worden genomen, hebben opvallend vaak met vrije
dagen te maken).
Het belooft bijna een "happy election week" te worden.
Voor onze nieuws-updates mbt de verkiezingen
in Nepal, klik hier |
 |
|
Een
begrijpelijke ingezonden brief uit de Kathmandu Post van 31 maart |
 |
Nb Klik op de afbeelding voor leesbare
vergroting |
|
Brandstof-crisis / Loadshedding /
electriciteitstekort
De grootste problemen met de
Madhesis in de Terai zijn opgelost. De belangrijkste Madhesi-groeperingen gaan
nu ook meedoen aan de verkiezingen en hebben hun blokkades in het zuiden van
Nepal opgeheven. Hierdoor is de brandstof- en voedselschaarste in Kathmandu
nagenoeg opgelost. Er zijn wel nog maar liefst 4 Madhesi splintergroeperingen
die hebben aangekondigd met geweld de verkiezingen te gaan verstoren.
Na de reparatie van een
waterkrachtcentrale is het
energie-tekort iets verminderd en is het aantal
uren loadshedding (geplande powercut) verminderd met circa 5 uur per week.
Echter, we zitten nog steeds circa 35 uur per week, mn 's middags en aan het
begin van de avond zonder stroom. Het blijft dus behelpen.
 |
 |
 |
Op bezoek bij Mina, medewerkster van het guest
house
|
Gorkha Durbar en tempelcomplex
|
Zonsondergang Gorkha
|
Trip naar Gorkha, Arughat,
Dhading
Op maandag 24 maart
vertrokken we naar Gorkha. Dit plaatsje ligt grofweg halverwege de steden
Kathmandu en Pokhara en is min of meer de bakermat van het hedendaagse Nepal.
Gorkha is de geboorteplaats van Prithvi Narayan Shah (circa 1723 AD), degene die
niet alleen de gehele Kathmandu vallei overwon, maar ook geheel Nepal (en ook
gebieden buiten de huidige landsgrenzen) aan zich onderwierp.
Naast dit geschiedkundig belang zijn Gorkha Durbar, het hoge boven Gorkha
gelegen paleis van Prithvi Narayan Shah en het feit dat je een mooie trekking
van Gorkha naar Trisuli (weer vlakbij Kathmandu gelegen) kan maken, reden voor
ons bezoek aan Gorkha.
Vanuit Gorkha maken we eerst een middagwandeling,
een stevige klim in de brandende zon, naar dit prachtig gelegen paleis met mooi houtsnijwerk
in de vorm van o.a. slangen, duivels, pauwen en allerlei indrukwekkende
erotische standjes. Indien je interesse hebt in een van deze onderwerpen, zul je
toch echt zelf naar Gorkha (Durbar) moeten afreizen, want fotograferen is hier helaas
verboden.
Het kleine plaatsje zit vol met (tijdelijk) politiepersoneel dat klaar gestoomd
wordt om tijdens de komende verkiezingen de orde te bewaren. In het beste hotel van
de stad zitten veel VN-waarnemers en de rest verblijft in het hotel waar wij ook
zitten, uiteraard wel in de beste kamers. VN-medewerkers kunnen kennelijk niet
autorijden: alle dure VN auto's zijn voorzien van aparte chauffeur. Aangezien er
in het kleine Gorkha niet veel te rijden valt, zitten de heren chauffeurs het
grootste deel van de dag op hun kamer naar de TV te staren.
Gorkha ligt lager dan
Kathmandu en daardoor is het nog warmer. De eerste etappe van Gorkha naar
Trisuli gaat naar Khanchowk (5 a 6 uur lopen) en vervolgens door naar
Arughat
(nog eens 3 a 4 uur lopen). Tegenwoordig blijkt er 2 maal per dag een bus het
hele traject af te leggen die er nog altijd circa 5 a 6 uur overdoet. Gezien de
warmte lijkt het ons een goed idee om een combi te maken: de eerste helft
per bus en de 2e helft lopen. Een van de medewerkers van het hotel staat er op om voor ons
bustickets te regelen en daarmee het "riante" bedrag van 15 cent commissie op te strijken. De vroege bus van 8 uur rijdt helaas niet deze dag en de
volgende kans is pas om 11.30. Op zich een relaxtere tijd, ware het niet dat we
dat pas hoorden na te hebben gedouched (lees: beetje wassen bij een koude
kraan), gepakt en ontbeten en klaar waren voor vertrek.
Wanneer we dan om 1130 eindelijk kunnen vertrekken, vraagt onze vriend vrolijk
of we misschien op de bus willen zitten. Naast het feit dat de zon genadeloos
brandt, hebben we gelezen dat de weg vrij beroerd is en danken dus beleefd.
De busrit blijkt een leuke afwisseling op een wandeling. Het is weer eens wat
anders om een dergelijk landschap op relatief relaxte manier aan je voorbij te
laten gaan. Daarbij is een dergelijke bus, die slechts enkele malen per dag door
lastig terrein gaat een belevenis an sich. Er wordt van alles mee vervoerd (met
of zonder de eigenaar) en de passagiers en het personeel dienen ook als
boodschappers om berichten door te geven aan personen die langs de route
wonen/wachten. Soms rijdt iemand slechts een paar honderd meter mee om even snel
bij te praten met zijn familie of kennissen de in de bus zitten.
Alles gaat op een slakkegangetje en wordt vergezeld door harde Nepali
dohori-muziek. Dat is voor een gemiddeld niet gewend Hollands oor waarschijnlijk eentonig
kattegejank, maar als je het maar lang genoeg hoort, raak je er aangewend en zou
je het bijna missen als je het niet meer hoort. Oftewel, het hoort een beetje
bij een dergelijk busrit en dient waarschijnlijk ook om wagenziekte (veel
voorkomend in Nepal) tegen te gaan.
Zo hobbelen we een tijdje voort door het mooi heuvellandschap vol terrassen,
stoppen zeer regelmatig voor het
in- en uitladen van vele dozen, kisten en zakken vol aardappels, groenten,
koekjes, olie en nog veel meer, waarbij de bus per saldo steeds voller wordt en
Arno op een gegeven moment 3 in de verdrukking geraakte kinderen half op schoot
moet nemen. Op een gegeven moment komen we bij een lastige bergpassage waar de
zand/modderweg wel heel erg slecht is. De bus schudt hevig van links naar rechts
en in onze ooghoek zien we iets groots van het dak af zeilen. Als we uit het
raam kijken, zien we dat er een jongen van het dak is geschud. We nemen aan dat
ie de goden flink bedankt heeft, als het 10 meter eerder of later was gebeurd,
had ie beneden in een ravijn gelegen. Nu was ie op een klein stukje gras beland
op korte afstand van enkele bomen en ook nog eens zeer goed terecht gekomen,
want de enige schade was een kapotte teenslipper. Op wat gelach na was er
nauwelijks reactie te bespeuren in de bus, waarschijnlijk gebeurt zoiets bijna
elke rit wel een keer.
Vanuit Khanchowk lopen
we naar Arughat. Een mooie wandeling met als enige smet de vele
tientallen kinderen met hun "gimme your pen"-gezeur, aangemoedigd door hun
ouders en vriendjes en het domme gedrag van eerdere buitenlandse passanten. Dit
terwijl het geven aan bedelende kinderen door o.a. de Nepalese overheid, het
tourism board, gerenomeerde reisgidsen en de
Kathmandu Environmental Education Project (KEEP) ten zeerste wordt
afgeraden.
Na een uur of drie wandelen in de hitte hebben we het wel een beetje gehad en
net op dat moment worden we ingehaald door de volgende bus. In deze nog oudere
rammelbak, die wonder boven wonder nog rijdt, stuiteren we de laatste kilometers
naar Arughat, waarbij we beide armen en benen nodig hebben om enigszins op onze
plaats te blijven en te voorkomen dat we ergens tegen aan knallen met ons hoofd.
In Arughat rijdt de chauffeur als dank aan de goden eerst even een rondje om
een tempel alvorens de bus te parkeren opdat de passagiers kunnen
uitstappen.
 |
 |
 |
Omgeving Arughat met vaag Manaslu op de
achtergrond
|
Nepalees meisje en zusje in shopje
|
Centrum van dorpje Arkhet
|
De volgende dag maken we
vanuit Arughat een uitstapje over een deel van de
Around Manaslu en
Ganesh Himal trekking richting Soti Khola. Op deze route treffen we vele
locals aan die vanuit de heuvels/bergen naar (de bus in) Arughat lopen of
omgekeerd, porters en ezelkaravanen om goederen te vervoeren en slechts een
handjevol toeristen. Dat hier relatief weinig toeristen komen, is ook goed te
merken aan de enorme hartelijkheid van de mensen onderweg, in de lokale teashops en de eerlijke prijzen
die gehanteerd worden. Verder zijn we wel gewend om in Nepal voor Amerikaan
uitgemaakt te worden (beetje jammer natuurlijk, maar nog wel begrijpelijk). In
deze omgeving horen we zeer regelmatig kinderen tegen elkaar zeggen "(Look,)
Japanese", wat toch een minder begrijpelijk misverstand is.
Voor we aan de terugweg beginnen, rusten we wat uit in een teashop die gerund
wordt door een circa 10 jarig meisje, dat eigenlijk op school had moeten zijn.
Kennelijk vinden de ouders dat te duur. Of het handig is om een ongeschoold
meisje een winkeltje te laten runnen is ook nog maar de vraag. Als we een zakje
chips van RS 15 met RS 50 betalen, krijgen we 8 briefjes van 5 retour. Wanneer we
voor haar neus de 8 briefjes nog eens overduidelijk natellen, pakt ze verschrikt
de pot met geld en wil ons nog een briefje van vijf toe stoppen. In plaats
daarvan geven wij er een aan haar, wat met een enigszins beschaamde maar
dankbare blik wordt beantwoord.
Onderweg komen we veel vlaggen en verkiezingsposters van de Maoisten tegen, die
duidelijk zeer actief zijn in dit gebied. Tweemaal komen we 2 jongemannen tegen, gehuld in
Mao-t-shirts, die op zich niets verkeerds doen, toch heeft hun hele houding iets
intimiderends en locals durven richting ons geen mening over het tweetal te
geven.
 |
Susanne met meisjes die Engels willen oefenen
bij de brug van Arughat Bazaar
|
Aangezien het eigenlijk te warm is voor hele dagen lopen en het ook wat te heiig
is voor mooie bergzichten, besluiten we 's avonds niet verder te lopen naar Trisuli, maar
in plaats daarvan de volgende dag naar het Shreeban Nature Camp in Nalang te gaan. Dat kunnen we
met 4 uur bussen en 3 uur lopen bereiken. Deze busrit is in het begin wederom
erg mooi, maar erg hobbelig. Later verandert het van stoffig, via erg stoffig, tot
verschrikkelijk stoffig. Als we de bus verlaten, zijn we helemaal grijs en
hebben we mogelijk meer rotzooi ingeademd dan een zware roker in een heel jaar naar
binnenwerkt, waardoor we ons nog minder zorgen hoeven te maken over ons gapende
pensioengat.
Shreeban Nature Camp is mooi gelegen op
een heuvel in het enigszins afgelegen Nalang in
Dhading district.
We zijn er al eens eerder geweest, maar het is een heerlijke plek om nog eens wat
te wandelen en te relaxen. Het gebied rondom het camp wordt slechts door weinig toeristen
aangedaan en in het registratieboek kunnen we zien dat er in de afgelopen 2
maanden slechts 2 gasten zijn geweest.
Dhading district is een gebied waar aanhangers van 3 grote politieke partijen
Nepali Congress, het communistische
CPN-UML en de CPN-Maoists regelmatig met
elkaar overhoop liggen of met elkaar op de vuist gaan, al dan niet voorzien van
metalen staven of andere wapens. Op de dag dat we in Dhading aankomen, zijn er
vele Nepali Congress aanhangers gewond geraakt door een aanval van Maoisten. De
volgende dag roept de Nepali Congress een bhanda af in Dhading waardoor er geen
transport naar o.a. Kathmandu is. Hiermee is meteen onze laatste twijfel of we nog
een extra dagje zouden blijven of niet uit de weg geruimd en genieten wij nog wat
langer van de rust in Nalang en maken nog een leuke wandeling door het
terraslandschap en knusse dorpjes vol aardige mensen. Bij een familie worden we
ook direct uitgenodigd voor het eten en om daar de nacht door te brengen i.p.v.
in het "dure" resort. We slaan het vriendelijke aanbod evenzo vriendelijk af. Het reeds betaalde bed is toch iets aantrekkelijker dan een ruw matje op een
harde vloer.
Het resort ligt naast het terrasvormige erf van een boerenfamilie, die deze
dagen hard aan het werk was op de terrassen. De grond werd klaargemaakt voor het
planten van nieuwe gewassen waarvoor eerst allerlei organisch materiaal werd
verbrand. Alle zeven dochters (helaas voor de man, geen zoon) hielpen hierbij.
Het vuurtje stoken ging gepaard met allerlei vrolijke kreten van de kids.
Sommige zagen er wel erg jong uit, maar aangezien het op afstand lastig te zien
was, ging Arno maar even dichterbij kijken. Bij een van de vuurtjes trof hij een
2-jarig (!!!) meisje aan, met een nog jonger zusje, die samen vrolijk en
geheel zonder begeleiding keukentje aan het spelen waren. De ene steen was de
rijst, de andere de dhal, het fornuis was natuurlijk vrij duidelijk en zo waren
ze heerlijk Dhal Bhat aan het maken. Helaas geen foto van dit schattige, doch
linke tafereel, want toen Arno zijn camera pakte, renden ze snel naar hun moeder
toe.
 |
 |
 |
Dorpje omgeving Nalang - Dhading district
|
Oma met kleinkind
|
Hard werken op het platteland
|
Zaterdag 29 maart gaan we weer richting
Kathmandu. Eerst moeten we vanuit het Nature Camp weer ruim 2 uur naar beneden naar de weg lopen. Daar
aangekomen moeten we nog een uur wachten voordat er een minibus naar Kathmandu
komt. In de tussentijd komt er nog niet eens een handvol gewone voertuigen
langs, allen van politie of andere officiele instanties.
Onderweg worden we flink opgehouden door een enorme motor-optocht van UML
aanhangers en op vele huizen en motoren zien we
vlaggen van met name de UML en de Maoisten.
Bij de laatste berg voor Kathmandu worden we tijdens wat verkeerschaos bijna
door een vrachtauto het ravijn ingedrukt. Alert en stevig remmen van onze
chauffeur, waarbij iedereen uit zijn stoel gelanceerd wordt, voorkomt problemen.
Echter, deze actie van de vrachtwagenchauffeur gaat zelfs de meestal gelaten Nepalezen te ver. Wanneer we later de vrachtauto weer inhalen, wordt de chauffeur
stevig de huid volgescholden door onze mede-passagiers.
Het kan natuurlijk niet altijd goed gaan. Op de zeer drukke ringroad gaat het
enigszins fout. Tijdens het file-rijden met voortdurend snel optrekken gevolgd
door hard afremmen, moet onze chauffeur plotseling wel heel erg hard remmen: een
aantal mensen dreigt bijna door het busje te vliegen en het is maar goed dat de
vrouw die met kind los op schoot voor in het busje zat, net een paar kilometer
terug was uitgestapt. Zelf hebben we nergens last van aangezien we achterste
voren zaten. Twee motorrijders achter het mini-busje hebben minder geluk en
hebben onaangename hulp van het busje nodig om tot stilstand te komen. Een
flinke klap is het gevolg.
Uiteraard hebben de motors meer schade dan het busje, maar de buschauffeur
probeert nog eens een slaatje te slaan uit het feit dat zijn toch al gehavend
bus een extra deuk in zijn bumper heeft opgelopen. Een lange, vervelende
discussie met vele omstanders is het gevolg. We hebben er al snel genoeg van en
aangezien niemand Engels spreekt danwel geinteresseerd is in onze mening,
plukken we onze tas van het dak en maken ons met een taxi uit de voeten.
Als afsluiter nog even enkele nieuwsberichten:
1) Sinds 10 maart (de "verjaardag" van de
Tibetaanse opstand in 1959) zijn er in Kathmandu bijna dagelijks protesten
van Tibetanen, die meestal hard worden aangepakt. De protesten, in Bouddha,
bij de UN of bij de Chinese ambassade leiden vaak tot confrontaties met de
politie, waarbij veel gewonden zijn gevallen en vele vele tientallen mensen
gearresteerd. De Nepalese regering, die in april 2006 door massa-demonstraties
voor democratie weer in het zadel is geholpen, dult nl geen anti-China
demonstraties op haar grond gebied. Vrijheid van meningsuiting is voor Tibetanen
in Nepal kennelijk niet weggelegd. Een vreemd gebaar, zo vlak voor de
democratische verkiezingen.
Verder gaan er geruchten dat de Nepalese overheid zal voldoen aan het verzoek
van China om begin mei geen expedities toe te laten op de Nepalese zijde van
Mount Everest. Het is niet helemaal duidelijk of dit nu wel of niet het geval
is. De lange onduidelijkheid alleen, kan de doorgang van de dure expedities
waarvan vele families afhankelijk zijn, in gevaar brengen.
Daarnaast kunnen toeristen niet meer (van Nepal) naar Tibet reizen. Naar
verluidt zal dit reisverbod t/m augustus (zo'n beetje het gehele
toeristenseizoen) van kracht blijven. Vele Tibet-gangers komen voor en/of na hun
bezoek aan Tibet in Nepal. Sommige reisbureau's zijn daar blij mee, omdat hun
klanten daardoor langer in Nepal blijven, anderen zien vele boekingen van
tourgroups helemaal gecancelled. Hun klanten blijven gewoon in eigen land en/of
boeken een geheel andere reis.
Als reactie op de
zeer laffe houding van de Dokkumer Vlaggen Centrale, een van de
belangrijkste vlaggenleveranciers van Nederland, die geen
Tibetaanse vlaggen wil leveren, hebben we
direct de website www.tibet-vlag.nl
geopend, waar mensen op eenvoudige wijze een
Tibetaanse vlag kunnen bestellen.
2) de afgelopen weken waren de scholen in de ban
van de SLC (school leaving certificate) examens. Wanneer studenten deze met
succes afsluiten kunnen ze daarna naar college toe. De veiligheid rondom de
scholen werd hiervoor speciaal verscherpt. Een maatregel die we eerst niet
geheel begrepen tot dat na de eerste dag het bericht in de kranten verscheen
van rellen bij een school waar ouders deze veiligheidstroepen aanvielen omdat ze
werden weerhouden om hun kinderen te helpen spieken. Aan beide kanten vielen
meerdere gewonden.
3) Na jaren voorbereiding heeft het befaamde
One
Laptop Per Child project (OLPC) door Nicholas Negroponte in 2005 opgericht eind
maart 2008 een belangrijke stap gezet in Nepal en zijn de eerste
XO laptops
onder de naam Mero Sanu Sathi (mijn kleine vriend) gratis verspreid aan een klas
4 in Kavre district. De komende tijd zullen er nog eens duizenden van dit
soort apparaten wordt uitgereikt.
naar begin van Nepal verslag
Meer Nepal verslagen
2 april 2008 - 24 april 2008 -
Bisket Jatra (Bhaktapur), Kakani,
verkiezingen en weer naar huis
18 februari 2008 - 1 april 2008 -
trips naar Balthali/Panauti en
Gorkha, Arughat, Dhading
22 januari 2008 - 17 februari 2008 -
terug in Kathmandu, Sankhu, Nagarkot,
powercuts, verkiezingen
17 mei 2007 - 28 mei 2007 -
Tilicho trekking / Annapurna gebied
(deel 1 -
deel 2 -
deel 3 - deel 4)
14 april 2007 - 16 mei 2007 - Kathmandu (nb
verslag volgt nog)
4 april 2007 - 14 april - Lumbini, Tansen,
Pokhara, Nepali New Year (nb verslag volgt nog)
30 maart
2007 - 4 april 2007 -
Rara lake
17 maart 2007 - 30 maart - Varanasi, Allahabad,
Faizabad (India, nb verslag volgt nog)
6 februari 2007 - 17 maart 2007 -
maha
shivaratri / losar / holi festivals
28 januari 2007 - 5 februari 2007 -
Daman
7 januari 2007 - 23 januari 2007 -
Kinderhuis in Sankhu en
ontwikkelingen Kathmandu
31 December 2006 - 6 januari 2007 -
Oud & Nieuw + bezoek Guru Rimpoche in Bouddhanath
20 december 2006 - 26 december 2007 -
kersttijd in Nepal
7 december - 14 december 2006 -
Sikkim foto's
en Sikkim pictures verslag volgt nog, ook van
Oost
Nepal (Hile) 25 november - 4
december 2006 -
Bhutan
17 november - 19 november 2006 -
Manakamana en Bandipur
31 oktober - 16 november 2006 -
Chapagoan / Thecho / Sankhu
10 oktober - 30 oktober 2006 -
Tihar festival
27 september - 9 oktober 2006 -
wederom in Nepal, Dashain festival, Nagarkot
5 mei - 24 mei 2006 -
Gokyo trekking deel 2
5 mei - 24 mei 2006 -
Gokyo trekking deel 1
26 april - 4 mei 2006 -
Kathmandu en plannen Gokyo trekking
23 april - 25 april 2006 -
People power wins
21 april - 22 april 2006 -
Saved by the rain
17 april - 20 april 2006 -
Onrust in Nepal/Kathmandu
11 april - 16 april 2006 -
Wederom in Kathmandu
reisverzekeringen /
reisorganisaties /
trekking-agencies /
(goedkope) vliegtickets /
GPS waypoints Katmandu vallei
11-07-2009
|
