Happy Nomads - reisverslag - Argentinië

Pech

Ariel’s donkerbruine verweerde gezicht lachte naar me. Vier uur naast elkaar op de achterbank van een vervallen bus had de tuinman en mij een onzichtbare band opgeleverd. Zijn machinegeweer Spaans werd beantwoord met gebaren en korte zinnetjes uit de ANWB-taalgids.

“als je in Buenos Aires bent moet je mijn hotel eens bezoeken”, zei hij voor de zoveelste keer, terwijl hij me een advertentie toonde van een wit landhuis, dat luxe uitstraalde.

“Si”, en ik glimlachte.

“Zie je die plant daar?”

“Si”, en ik knikte.

“Dat is dezelfde soort, die we in de tuin van het hotel hebben.”

“Aha”, en ik lachte vriendelijk ter bevestiging.

“Wil je iets drinken? Je moet wel erg dorstig zijn van al het stof.”

“Si. Gracias”, antwoordde ik opgelucht. In de haast om op deze bus te springen, had ik de gelegenheid gemist om het water te kopen, dat ik in de brandende hitte hard nodig had. Deze vrolijke kerel voelde mijn dorst feilloos aan. Samen keken we over de eindeloze vlakten van de pampa’s. Gras toonde zich in allerlei kleuren; groen, geel en bruin domineerde het uitzicht. De platte horizon werd alleen onderbroken door de monstrueuze elektriciteitslijn, die op een paar honderd meter afstand parallel aan de weg liep. De koeien en de talloze vogels schenen geen last te hebben van deze aanval op hun natuurlijke omgeving. De laatste paar kilometers is het uitzicht veranderd. Meer en meer poeltjes water slopen in het plaatje. Een paar seconden geleden overleefden we een gevaarlijke zwieper van de bus. Chauffeur Mario was er in geslaagd om de bus tot stilstand te brengen net voor het water aan de rechterkant van de weg. Gelukkig maar, want het zwemmen in water vol kaaimannen trok me niet echt.

Ariel
De rode zandweg was er eindelijk in geslaagd een slachtoffer te maken. De gaten en stenen hadden de wielen continu aangevallen, maar uiteindelijk was de Bailey brug in het zicht van onze bestemming te veel voor de band van het linker voorwiel. Ik verwelkomde de pauze. Even kon ik mijn lichaam rust geven na de langste bungeejump van mijn leven. Verscheidene bijna botsingen met het dak hadden mijn enthousiasme voor Argentijnse bussen tot ver onder het vriespunt gebracht. Ik worstelde me naar buiten door een stapel proviand, bagage, bezemstelen, cementzakken en andere vreemd ogende apparaten. Mario en zijn hulpje accepteerden de tegenslag alsof het dagelijkse kost was. Overduidelijk hadden ze al eerder een band verwisseld. Tien minuten later bewezen ze deze stelling met nauwelijks een vlek op hun uniformen. We vertrokken voor de laatste kilometers naar Colonia Peligrini gelegen midden in de Esteros del Iberia, een overdaad aan flora en fauna in het noordoosten van Argentinië, de provincie Corrientes.

Zonsondergang in Esteros del Iberia

Groot

Argentinië is een groot land. Van La Quiaca aan de noordgrens met Bolivia tot Ushuaia, de toegangspoort tot Antarctica in het diepe zuiden is het met een auto meer dan 5000 kilometer rijden. Het verkeer wordt echter gedomineerd door kamikaze chauffeurs met Latijnse passie en hun gezelschap zoeken is een zekere weg naar een voortijdige dood. Veel veiliger, maar even onvoorspelbaar is het reizen per bus. Gedurende een maand reizend door het noordelijke deel van Argentinië, het land van zilver, raakte ik gewend aan deze manier van reizen. Het is een goede manier om de vele varianten van het land voorbij te laten glijden.

vervolg van dit reisverslag mbt Argentinië

Home  Terug naar Argentinie informatie online art gallery

20-02-2010

Steun de goede doelen van ICFON en Veldwerk in Nepal. Plaats hier uw banner !